ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είπα και γω να σας εξομολογηθώ την ιστορία μ αυτό το βάρος μ να το βγάλω από μέσα μου είμαι μόνη μου πολύ καιρό οι φίλες μου έχουν σχέση και δεν με καταλαβαίνουν ότι έχω ανάγκη να κάνω και γω δεν με νοιάζουν ούτε τα λεφτά θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθω μου λένε θα έρθει η ώρα σου αλλά δεν καταλαβαίνουν το πως νιώθω

Ρε παιδια, αυτο που ζητατε συμβουλες και δεν επιτρεπετε τα σχολια.......

Ξεκινώντας θέλω να ζητήσω ένα συγγνώμη καθώς ξέρω ότι η μοναξιά είναι ένα θέμα που βασανίζει τη στήλη και εγώ επιζητω το αντίθετο. Στην παρέα μου είμαστε άστα να πάνε. Όλοι τα είχαν με όλους με πολύ δράμα, πισωμαχαιρωματα και γενικά η κατάσταση μύριζε μπαρούτι. Εγώ, καθώς είμαι και ευαίσθητος τρομάρα μου δεν άντεξα και άρχισα να απομακρύνομαι. Τους το είπα κιόλας γιατί θεώρησα ότι δεν πρέπει να τους κοροϊδεύω. Αν και μόνος μου, νιώθω πιο καλά ψυχικά από ότι είχα νιώσει τα τελευταία 2 χρόνια. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτό αλλά βρήκα την θέληση για ζωή ξανά. Ξυπνάω χαρούμενος ξέροντας ότι δεν θα πρέπει να αντιμετωπίσω μια κρίση. Φοβάμαι βέβαια ότι θα απομονωθω...

Με κοιτάει συνέχεια παντού και πάντα αν και τελευταία δεν έρχεται εκεί που είμαι κτλπ . Όμως προσπαθεί να ακούσει κάθε συζήτηση μου με την παρέα μου και μένει προσηλωμένος εκεί όχι να πω απλά να κοιτάξει και να αδιαφορήσει ?! Τι γίνεται ; τι θέλει να πει και γιατί με ακολουθεί όπου και αν πάω

Εχω μια αδελφη στην εφηβεια κ τελευταια μας μιλαει πολυ ασχημα ολους.Επειδη ειμαι πιο κοντα ηλικιακα δν την περνω στα σοβαρα οταν βριζει αλλα την καμω επιπλιξη για να ξερει πως δν ειναι σωστο συνηθειο.Η μητερα μ ομως της τις εβρεξε κ πολυ ασχημα...ειχε κ νευρα κ ξέσπασε...επι 10 λεπτα ετρωγε ξυλο κ εκλαιγε..η αληθεια ειν πως η μικρη ειπε πολυ ασχημες βρισιες..αλλα δν ηταν ωραιο θεαμα.θυμηθηκα οταν εμαθε η μητερα μ για μενα κ το αγορι μου,ποσο ξυλο εφαγα εκεινο το βραδυ κ ποσο εκλαιγα κ πως οι γειτονες φωναξαν αστυνομια.εχει περασει 1 χρονος απο τοτε καπως τα βρηκαμε κ δν εχει ξανακουμπισει κανεις χερι πανω μου.αλλα σε καθε χαστουκι π ακουγα τον ηχο της χτυπημενης σαρκας ερχοταν εικονες ενος χρονου πριν στο μυαλο μου..ζαλιστηκα κ αρχισε να τρεμοπαιζει το ματι μου.δακρυ δν σταματησε απο εκεινη την ωρα.ειδα κ προχθες στη δουλεια εναν πατερα να χαστουκιζει το μωρο τ επειδη ηταν λιγο ατακτο... νομιζω οτι δν ξεπερασα τα σκηνικα ενος χρονου πριν δν γινεται να ηρεμησω..τι θα κανω?

ως σερβιτορος...και τωρα βρηκε να ξαναβγει η ακμη...οτι χειροτερο πραγματικα

Είναι κακό να έχεις ερωτική σχέση με κάποιον ενώ γουστάρετε ο ένας τον άλλον και είστε ελεύθεροι? Οι απόψεις διίστανται.

Σπουδαζω και μενω με τον αδερφο μου ο οποιος ειναι 25.Πηγε για καφε κατα τις 18:00,μου ειπε και με ποιον και που παρ'ολο που δεν χρειαζοταν.Με τους γονεις μου μιλησα 2 φορες γιατι βαριομουν.Σε καποια φαση κατα τις 22:00 μου λενε ακομα να γυρισει?Τοσες ωρες για καφε.Και λεω 25 χρονων ειναι 22:00 ειναι ακομα.Ειναι γελοιο να αναλυουμε τετοια πραγματα.Πιο παλια ο αδερφος μου πηγαινε κατα τις 00:00 και γυρνουσε 6:00,ξινιζανε αλλα δεν ειχαν τι να πουν.Τα τελευταια 2 χρονια δεν βγαινει αλλο και μου φαινεται καλοσυνηθισαν οι γονεις μου και ακομα θελουν ελεγχο.Για μενα δεν το συζηταω ουτε καν δεν βγαινω απ'το σπιτι ποτε αλλα σκεφτομαι τι εχω να ακουσω αν αποφασισω να ξενυχτησω καμια φορα(ειμαι κοπελα ετων 24).

Ότι είμαι τρελά ερωτευμένη με το αγόρι μου και αυτός ο ένας χρόνος που είμαστε μαζί ήταν και για τους δύο υπέροχος. Σε αγαπάω πολύ

Με αφορμή την εξομολόγηση της αναπληρώτρια πριν κάτι μερες, είπα να πω και εγώ τον καημό μου. Είμαι αναπληρωτής και σκέφτομαι να παραιτηθώ. Δεν έχω κάποιο θέμα με το σχολείο ή τα παιδιά, με τους γονείς έτσι και αλλιώς έχω μάθει να μην ασχολούμαι ιδιαίτερα καθώς πάντα κάτι θα βρουν να πουν, αλλά είμαι πολύ μακριά από τον τόπο μου. 17 ώρες και βαλε... Μόνο Χριστούγεννα και Πάσχα θα μπορέσω να πάω στον τόπο μου. Είμαι σε έναν πολύ μικρό τόπο, λίγων εκατοντάδων κατοίκων , σε διθέσιο και νιώθω σαν να κάνω δεύτερο φανταρικο. Μόνο σχολείο - σπίτι - ύπνος από τις 10. Τίποτα άλλο. Νοοτροπία χωριού, να λέμε καλημέρα και από πίσω το φτυάρι. Έχω ένα μήνα και κατι μέρες και νιώθω ήδη να ασφυκτιω. Με τους ντόπιους δε θέλω πολλά πολλά, για ευνόητους λόγους. Δε νομίζω να αντέξω ως τον Ιούνιο. Κάθε μέρα ξυπνω με αυτη τη σκέψη, δηλαδή να παραιτηθώ. Ποια η γνώμη σας?