Ο μπαμπάς μου έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο κ εδώ πριν ένα μήνα σχεδόν και είμαι χάλια... Τις πρώτες μέρες αφού είχε γίνει ήμουν ακόμα πιο ευάλωτη κ ένιωθα εντελώς μόνη δεδομένου πως δεν έχω σύντροφο και οι λίγες πραγματικές μου φίλες δεν είναι Ελλάδα...Πήρα τηλ. τον προ 6 μηνών πρώην τον οποίο είχα πετύχει το καλοκαίρι στο νησί αλλά δεν είχε γίνει τίποτα και όταν του είπα πως θέλω να είμαστε πάλι μαζί μου είπε πως "αυτό που ζητάω δεν μπορεί να γίνει".Στο τηλ. ήμουν στενοχωρημένη και του είπα πραγματικά τί συμβαίνει και ποια είναι η κατάσταση. έκλαψα και λίγο προς το τέλος του τηλεφωνήματος... Του ζήτησα αν μπορεί να έρθει καμιά μέρα από το νοσοκομείο για καφέ, γιατί ήθελα παρέα... Και παιδιά γύρισε και μου είπε "Δεν μπορώ να έρθω, δεν πρέπει να έρθω, δεν είμαι η κατάλληλη παρέα όχι για έναν αλλά για 10 λόγους και δεν θέλω να μπλέξω". Αυτό το "δεν θέλω να μπλέξω" το είπε 3 φορές. Μου είπε ακόμα πως "δεν μπορεί να μου παρέχει την υποστήριξη και βοήθεια/παρέα που ζητάω".Με άλλα λόγια με άδειασε τελείως. Θύμωσα δεν μπορώ να πω.... Το ανθρώπινο δεν είναι με έναν άνθρωπο που έχεις περάσει 2 πράγματα παραπάνω στο παρελθόν να πας για εκείνον τον καφέ? Ακόμα κι αν φοβάσαι μην δεθώ συναισθηματικά... Δεν το περίμενα βασικά.Σήμερα, 3 εβδομάδες μετά, τον πήρα τηλ.... Ήταν από αυτές τις πολύ αδύναμες στιγμές. το σήκωσε και ήταν έξω σε μπαρ... Του είπα πώς πάει ο πατέρας μου και ήταν εντελώς τυπικός. Μέχρι και "να είσαι καλά" μου είπε στο τέλος... Εγώ αυτήν την ατάκα τη λέω σε αυτούς για τους οποίους δεν ενδιαφέρομαι καθόλου.... Κλαίω μέχρι τώρα εδώ και 2 ώρες.... Γνώμες παρακαλώ και...μην είστε πολύ αυστηροί μαζί μου γιατί όντως περνάω δύσκολες στιγμές....