ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ειμαι λιγο πανω απο τα τριαντα,ειμαι ενας ΜΑΛΑΚΑΣ ετων 30. Σε σχεση με οσους ξερω,οσα ακουω γυρω μου κ οσα διαβαζω εδω ,μου εχουν ερθει ολα πολυ πολυ ευκολα στη ζωη μου. Απο τα 18 μου εβγαζα χρηματα που δε νομιζω να εβγαζαν πολλοι στην ηλικια μου κ αυτο συνεχιζοταν για μια δεκαετια τουλαχιστον. Πραγματικα εκανα ελαχιστα πραγματα για μενα ,για να περασω καλυτερα,να βελτιωσω τον τροπο ζωης μου,να μαθω κατι,να να να Το μονο που με ενοιαζε ηταν το σεξ ,το πως να δειχνω κουλ κ ψαγμενος κ αλλα τοσα ομορφα. Σχεσεις εχω κανει δυο.Στη μια γιατι ολοι με ρωτουσαν ποτε θα παντρευτω-σοβαρευτω κ κλασσικα κ εγω πιεζομουν κ ντρεπομουν,οποτε εκανα σχεση (σχεδον αρραβωνα)με καποια που δ με ενδιεφερε κ συνεχεια ελεγα θα στρωσει,ετσι ειναι οι σχεσεις. Στην τωρινη σχεση λεω τα ιδια αν κ με ενδιαφερει καπως περισσοτερο. Περα απο αυτα απο λαθος κινησεις κταφερα κ εχασα πανω απο διακοσια χιλιαρικα τα οποια δε θα με ενδιεφεραν αν ειχα κανει εστω κ ενα πραγμα που θα το γουσταρα κ ισως με ηρεμουσε καπως μεσα μου,ολα ηταν για να αποδειξω(σε ποιον?)οτι αξιζω. Εγω γουσταρα καταστροφη κ επιβεβαιωση μεσω σεξ. Κοιτωντας πισω νοιωθω απαισια γιατι κατα μια εννοια ξερω οτι ανηκω σε καποιους τυχερους απο θεμα υλικων μιας κ οι γονεις μου μου αφησαν αρκετα αλλα και στο εμφαμνισιακο κομματι. Για το μονο που μου λεω μπραβο ειναι οτι ολα αυτα ηταν δικα μου δουλεμενα κ ματωμενα χρηματα με νομιμο τροπο οπως επισης και για 5 φιλους που ενω εγω χανομαι ,τους σκεφτομαι συχνα αλλα δυσκολα θα επικοινωνησω πρωτος,αυτοι παντα θα νοιαστουν για το πως ειμαι. Και το χειροτερο ..βλεπω ατομα που η ζωη τους εχει γ...ει απο μικρους κ συνεχιζει ακομα αλλα το παλευουν κ βγαινουν μπροστα. Αυτους απο τη μια τους παραδεχομαι ειλικρρινα κ απο την αλλη τους ζηλευω με ολο το ειναι μου,γιατι αντιμετωπιζουν κατι που εγω δε θα μπορουσα ποτε.

Μερικές φορές βλέπω τις φίλες μου να κάνουν διάφορα πράγματα στη ζωή τους, ειδικά τώρα το καλοκαίρι (π.χ. να πάνε στη θάλασσα κλπ) και δεν είμαι σχεδόν ποτέ καλεσμένη. Οκ εδώ κάπου θα πω πως δε θα ρίξω όλο το φταίξιμο πάνω τους, γιατί πιστεύω ότι τους έχω δώσει εν μέρει κάποιο δικαίωμα να μη με συμπεριλαμβάνουν, γιατί είμαι ιδιαίτερα εσωστρεφές και "socially awkward" άτομο, οπότε δεν θεωρώ πως ο καθένας θα κάτσει να ενδιαφέρεται κάθε φορά για το αν εσύ θέλεις ή όχι να βγεις μαζί τους και καταλαβαίνω πως από ένα σημείο και μετά γίνεται κουραστικό να ρωτάς τον άλλον και να σε απορρίπτει πολλές φορές. Οταν όμως μιλάμε για περιπτώσεις όπως π.χ. να βγούμε για έναν απλό καφέ, εκεί είναι που λίγο δεν καταλαβαίνω γιατί δεν με συμπεριλαμβάνουν κι εμένα, γιατί δεν έδειξα ποτέ ότι δεν ενδιαφέρομαι να βγω μαζί τους για καφέ ή για μια απλή βόλτα, ίσα ίσα το αντίθετο. Ισως είμαι βαρετή και όχι τόσο "έμπειρη" για τις συζητήσεις τους, γιατί σίγουρα προτιμώ να μιλάω για θεωρίες, φιλοσοφίες, παρά για πράγματα της καθημερινότητας, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δε συζητάω και για πράγματα της καθημερινότητας φυσικά. Επίσης πολλές φορές δεν ταιριάζει και το πρόγραμμα του καθενός γιατί υπάρχουν υποχρεώσεις στη μέση (δουλειά κλπ). Αλλά όπως και να χει, το να βλέπεις να βάζουν στορυ στο instagram πως βγήκαν για καφέ και εσύ να κάθεσαι σα χαζό να κοιτάς τη στορυ και να αναρωτιέσαι "τι κάνεις τόσο λάθος με τις ανθρώπινες σχέσεις που δε μπορείς να χαρείς ούτε μια απλή φιλία;", λίγο μου κάθεται άσχημα. Πολλές φορές αναρωτιέμαι ότι για να συμβαίνει συχνά αυτό το πράγμα, τότε αυτή που φταίει είμαι εγώ και ίσως με τη συμπεριφορά μου βάζω κάποιο αόρατο φράγμα ανάμεσα σ' εμένα και στους άλλους ανθρώπους και δυστυχώς αντιμετωπίζομαι σαν κάποια που "δεν ενδιαφέρεται" ή ακόμα και κάποια που μπορεί να τους αντιπαθεί, ενώ στην πραγματικότητα είμαι απίστευτα εσωστρεφές και socially awkward άτομο και απλά πολλές φορές δεν ξέρω πως είναι "ο σωστός τρόπος" να επικοινωνήσω με τους άλλους ανθρώπους και να γίνω κοινωνικά αποδεκτή μέσα σε μια απλή φιλία.

Είμαι 20 χρονών, από μικρή δεν ήμουν και το πιο ανοιχτό άτομο, πέρασα κάποια χρόνια αρκετά ντροπαλή με ελάχιστη αυτοπεποίθηση ώσπου αποφάσισα κάπου στο Λύκειο να το αλλάξω όλο αυτό. Από καλή μαθήτρια έγινα άριστη, άρχισα να πιέζω τον εαυτό μου να βγει από το comfort zone και να κάνει πράγματα και όντως πέτυχα πολλά. Μετά ήρθε η καραντίνα και δεν μπορούσα να κάνω και πολλά από θέμα κοινωνικοποίησης, αλλά δούλεψα με τον εαυτό μου, κατάφερα να καταλάβω κάποια πράγματα για μένα, για το τι θέλω. Πέρσι διένυσα μία από τις πιο επιτυχείς χρονιές στην ζωή μου και στον τομέα σπουδών και στον κοινωνικό. Γνώρισα καινούρια άτομα, έκανα νέες παρέες. Ήμουν πάρα πολύ καλά ψυχολογικά. Φέτος, μπαίνοντας στο 2ο έτος της σχολής μου νιωθω πάλι πεσμένη, δεν έχω όρεξη για πράγματα. Μετά το φετινό καλοκαίρι και μία βαριά ίωση που πέρασα νιώθω μονίμως κουρασμένη. Θέλω να βρω την ενεργητικότητα που είχα πέρσι, την διάθεση να κάνω πράγματα που με ευχαριστούν. Νιώθω ότι αλλάζω όλη την ώρα και είναι τόσο κουραστικό...Έκανα τόσο κόπο για να φτάσω εδώ που έφτασα, δεν θέλω να γυρίσω πίσω.

Η κοπέλα μου πέρασε στη σχολή της πρώτης της προτίμησης αλλά σε άλλη πόλη,κι εγώ πέρασα σε μία σχολή που δέν με ενδιαφέρει καθόλου και σε άλλη πόλη επίσης,και θα ξαναδώσω.Η απογοήτευση μου είναι διπλή,και για την προσωπική μου αποτυχία αλλά κυρίως για το ότι θα αποχωριστώ την κοπέλα μου.Νιώθω ότι δέν έχω κουράγιο να ξαναπροσπαθήσω.Άν περνούσε στην πόλη μας,άν την είχα κοντά μου,όλα θα ήταν διαφορετικά.Η πόλη στην οποία πέρασε φημίζεται για την φοιτητική της ζωή,η κοπέλα μου είναι πολύ όμορφη αντικειμενικά και πολύ κοινωνική,και επιπλέον η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών στη σχολή της είναι αγόρια(η αναλογία περίπου,είναι 3 κοπέλες 7 αγόρια)οπότε καταλαβαίνετε πώς νιώθω όταν σκέφτομαι όλα αυτά Μου είπε πως δέν θα αλλάξει τίποτα μεταξύ μας αρκεί να το θέλουμε και οι δύο,όμως δέν ξέρω.Για μένα δέν αμφιβάλλω καθόλου,ούτε και για εκείνη βέβαια,αλλά η απόσταση μου δημιουργεί μεγάλη αβεβαιότητα.Είναι η πρώτη σχέση και για τους δυό μας,κι εγώ έχω δεθεί πάρα πολύ μαζί της.Σκέφτομαι ότι εδώ είχε πολλές κατακτήσεις,οπότε κι εκεί πέρα σίγουρα το ίδιο θα συμβεί κι εγώ δέν θα είμαι κοντά για να το ελέγχω.Δέν το λέω εγωιστικά,είμαι πολύ ερωτευμένος και τα 'χω χάσει.Εγώ είμαι διατεθειμένος να κάνω τα πάντα για να διατηρηθεί αυτή η σχέση,ήθελα όμως να μου πείτε πόσο εφικτό μπορεί να είναι αυτό.Αυτές τις μέρες,όλη μου η σκέψη είναι αυτή,όλο γι'αυτό της μιλάω και ψυχολογικά είμαι χάλια,κι εχθές κατάλαβα ότι την ξενερώνω κι εκείνη και της χαλάω την ψυχολογία.Μου το είπε ευθέως,το καταλαβαίνω,αλλά δέν μπορώ να το αντιμετωπίσω.

Ξέρω την κολλητή μου από το δημοτικό. Τώρα είμαστε 30 χρόνων. Καθώς μεγάλωνε γινόταν πολύ ζηλιάρα με αποτέλεσμα όταν τελειώσαμε το λύκειο και αρχίσαμε να κάνουμε σχέσεις (όχι μόνο εγώ και άλλες φίλες μας) να την πέφτει ΠΆΝΤΑ στα αγόρια μας. Αυτοί ποτέ δεν ανταποκρίνονταν και στο τέλος την έκαναν όλοι πέρα. Τώρα έχει μείνει μόνη της, ενώ είχε πολλές φίλες. Και εγώ συνεχίζω και την κάνω παρέα γιατί έχουμε περάσει πολλά μαζί. Είμαι αρραβωνιασμένη και στην αρχή είχε προσπαθήσει να την πέσει και στον αρραβωνιαστικό μου αλλά αυτός το κατάλαβε και μου το είπε και δεν θέλει να κάνουμε παρέα όλοι μαζί. Το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι η αδερφή μου έχει έναν άντρα που είναι ερωτευμένη εδώ και 10 χρόνια και εχουν μια on/off σχέση και την έπεσε και σε αυτόν. Ουσιαστικά δεν θέλει να κάνει κάτι μαζί τους, δεν της αρέσουν όλοι αυτοί. Θέλει απλά να πάρει την επιβεβαίωση ότι την γουστάρουν και μετα να τους ρίξει άκυρο και να έρθει να μας πει ψωνισμενα "μου την έπεσε ο δικός σου ρε!!!" Το έχει κάνει στο παρελθόν σε πολλές παλιές φίλες μας. Τόσα χρόνια δεν της έχω μιλήσει ποτέ για αυτό το θέμα γιατί είναι υστερική και αν της πεις κάτι που την πειράζει την πιάνει υστερία. Απλά δεν είμαστε τόσο κοντά όσο παλιά. Την έχω ξεκόψει κάπως με τον τρόπο μου. Όχι εντελώς. Αλλά ειλικρινά δεν την θέλω άλλο στην ζωή μου έχει κάνει πολλά. Απλά την ξέρω από το δημοτικό και είναι δύσκολο να ξεκόψω

Εδώ και κάποια χρόνια εχω μια βαθιά θλίψη. Προσπαθω καιρό να καταλάβω τι φταίει, γιατί θεωρητικά δε θα έπρεπε να νιώθω έτσι. Σπούδασα, δουλεύω με έναν σταθερό μισθό σε μια καλή δουλειά με νορμάλ ωράρια (οκ προβλήματα υπάρχουν φυσικά, αλλά όχι όπως σε άλλους εργασιακούς τομείς) έχω την υγεία μου και την οικογένειά μου. Εχω όλα όσα άλλοι θα σκότωναν να έχουν. Κι όμως είμαι σαν σε κατάθλιψη , πηγαίνω στη δουλειά με το ζόρι, χωρίς καμία διάθεση φορώντας απλά ένα προσωπείο,μετράω την ώρα να φύγω και να κλειστώ σπίτι μου, έχω μια διαρκή θλίψη που κρύβω καλά θεωρω, ίσως για αυτό νιωθω τόση εξάντληση όταν γυρνάω σπιτι, έχω νεύρα ,πολύ εύκολα θα βάλω τα κλάματα. Ψάχνω καιρό να βρω τι μου φταίει και νομίζω μου λείπει εκείνος. Ένας τύπος που ποτέ δεν έγινε τίποτα ,κάτι πλατωνικό που όμως ακόμη και σήμερα όταν θυμάμαι το βλέμμα του τα μάτια του, η καρδιά μου λιώνει, τόσο καθαρό αγνό και παιχνιδιάρικο βλέμμα, με κοιτούσε και με ήθελε ,δεν μπορεί να πέφτω τόσο έξω. Το ένιωθα. Είχε όμως σχέση, οπότε ποτέ δεν έγινε τίποτα. Θέλω να του στείλω αλλά ξέρω ότι τίποτα δε θα βγει, πάλι αναπάντητο θα μείνει (είχα στείλει πιο παλιά πριν κάνα δυο χρόνια , μόνο μια φορά είχε απαντήσει). Το θέμα είναι ότι επειδή δεν το θεωρώ νορμάλ όλο αυτό εχω βρει και μια ψυχολόγο που θέλω να απευθυνθώ(εδώ που δουλεύω δεν υπάρχει άρα θα πρέπει να κάνω εξ αποστάσεως συνεδρίες) έχω το τηλέφωνο της , μου έχουν πει πολύ καλά λόγια ,όμως δεν ξέρω τι να της πω, βοήθησε με γιατί έχω τα πάντα αλλά το μυαλό μου έχει κολλήσει στο παρελθόν;Σε μια ανόητη λούπα του τότε και του τι θα είχε άραγε συμβεί αν; Αν πχ τον είχα αρπάξει και τον είχα φιλήσει; Αν δεν ήμουν τόσο κότα; Μπορεί βέβαια να μην είχε γίνει και τίποτα όμως έμεινα μόνο στα λόγια, δεν τον διεκδίκησα με πράξεις γιατί αυτό εκείνα τότε σωστό, τώρα όμως το μετανιώνω, έπρεπε να είχα προσπαθήσει. Ντρέπομαι να πάρω ,οπότε κάθομαι και τρώω τις σάρκες μου. Για όσους αναρωτιεστε είχα σχέση ενδιάμεσα,δεν είχα παράπονο ούτε περνούσα άσχημα μαζί του,όμως το μυαλό μου ήταν στον άλλον ,το μυαλό μου ήταν στον Γιάννη. Άρα, χώρισα.

Νιώθω ότι η φίλη μου έμμεσα με κρίνει και με αποδοκιμάζει, δεν με αποδέχεται εξολοκλήρου, ότι αυτή βάζει τα όρια και τις προϋποθέσεις για την φιλία μας με βάση τις επιθυμίες και το πρόγραμμα της ίδιας. Νιώθω ότι αυτή ελέγχει και ορίζει την ποιότητα της σχέσης μας και πάντα βάζει ένα φρένο που δεν συμβαδίζει με τα δικά μου θέλω, τις προσδοκίες και συναισθήματα προς εκείνη. Υπάρχει κάτι που δεν βλέπω; Πώς να ξεκολλήσω από τέτοιες δυσάρεστες σκέψεις και αρνητικά συναισθήματα;

2 χρόνια άκαρπων προσπαθειων για τεκνοποίηση με τον άντρα μου. Όλος ο περίγυρος αυξάνεται και πληθαίνει. Ένα, δύο, τρια παιδια.... Εμεις τίποτα. Στο άκουσμα μιας καινούργιας εγκυμοσύνης τζαντιζομαι και ζηλεύω. "Γιατί αυτοί και οχι εμείς;" η φάση.... Ξέρω δεν ειναι σωστός ο τρόπος που σκέφτομαι και οτι αυτο δειχνει εναν κακο άνθρωπο και πραγματικά λυπάμαι και ντρέπομαι που νιώθω έτσι αλλα δεν το ελεγχω. Βασιλική

Δυσκολεύομαι τρομερά να πάρω αποφάσεις πάντα πιστεύω ότι παίρνω την λάθος κι αν είχα επιλέξει το άλλο τα πράγματα θα ήταν καλύτερα. Αυτή τη φορά πρέπει να επιλέξω ανάμεσα σε λογική και συναίσθημα κι ενώ τα έβαλα κάτω με χαρτί και στιλό (δεν κάνω πλάκα) δε μπορώ να βγάλω άκρη. Αναρωτιέμαι λοιπόν γιατί δε μπορούν τα πράγματα να έρχονται ομαλά στη ζωή μας και πρέπει συνεχώς να αλλάζουμε πλάνα και σχέδια;

Κάθε φορά που βγαίνουμε βόλτα, την βλέπω να "χάνεται" κάπως στις σκέψεις της.. δε ξέρω τι σκέφτεται, άμα είναι αναμνήσεις των περασμένων ή σχέδια για εμάς, επειδή τις περισσότερες φορές απορροφιέται τόσο από την ονειροπόλησή της που όταν την διακόπτω τα ξεχνάει, σαν υπνοβάτης που τον ξύπνησαν.. π.χ καθόμαστε σε ένα παγκάκι ή σε ένα καφέ με θέα τη θάλασσα και τη βλέπω να τη κοιτάει και δεν μιλάω επειδή το σέβομαι όταν ο άλλος κοιτάει κάτι/απολαμβάνει τη θέα, και μετά από λίγο τη κοιτάω να παρατηρεί έντονα, με μάτια γουρλωμένα το τίποτα, ακολουθώ τη οπτική της πορεία και ευθυγραμμίζεται π.χ με μία κολώνα ή με ένα σκουπιδοτενεκέ, οπότε είμαι σίγουρος πως δε κάνει σκέψεις για το ίδιο το αντικείμενο που κοιτάει αλλά για κάτι άλλο, το θέμα είναι πως δε ξέρω τι, δε μπορώ να την "διαβάσω".. είχε μία ταραγμένη ζωή, έναν πατέρα βίαιο και μέθυσο, μία μητέρα που συνέχεια τη μάλωνε α αργούσε να γυρίσει από το σχολείο, πέρασε όλη τη ζωή της στην επαρχία και μετά ήρθε στη Θεσσαλονίκη όπου και τη γνώρισα όταν ήμασταν πρωτοετείς και οι δύο στην ίδια σχολή.. φοβάμαι μην αυτά που σκέφτεται είναι αναμνήσεις οι οποίες την πλήγωσαν και στεναχώρησαν τόσο πολύ ωστέ ακόμα και όταν περνάμε χρόνο μαζί, αυτή να τις ξαναζεί μέσα στο μυαλό της.. πάντα όταν το κάνει φαίνεται λίγο στεναχωρημένη -ή βασικά, έχει αυτή την έκφραση στο πρόσωπο που την αποκαλούν "poker face" όπου δεν ξέρεις τι νιώθει/σκέφτεται ο άλλος, τελείως ουδέτερη- και προσπαθώ να της φτιάχνω το κέφι και να τη κάνω να ξεχνιέται αλλά νιώθω πως έτσι κάτι χάνεται..επειδή όσο καλά και αν είμαστε μαζί, άμα σκέφτεται πάντα το παρελθόν, δε μπορεί να ζήσει στο τώρα.. και το χειρότερο είναι πως έχουμε τόσα πράματα να κάνουμε, από διαβάσματα και επαναλήψεις μέχρι εξόδους, ταξίδια, κτλπ, άμα δηλαδή καταφέρνει και ονειροπολεί μέσα σε όλα αυτά που εμένα προσωπικά δεν μου αφήνουν χρόνο ούτε να σκεφτώ τι θα φάω, που και όταν τελειώσουμε τη σχολή και βρει ο καθένας κάποια δουλειά και έχουμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο.. φοβάμαι πάρα πολύ μην έχει "κολλήσει" η σκέψη της και δεν καταφέρουμε να είμαστε ποτέ πραγματικά μαζί, ως ζευγάρι.. δηλαδή και με οποιονδήποτε άλλον να τα είχε, πάλι τα ίδια θα γινόταν, πάλι θα χανόταν μέσα στις σκέψεις της, πάλι θα περνούσε η μία μέρα μετά την άλλη χωρίς τίποτα το εξαιρετικό που θα τη κάνει να ζήσει τη στιγμή.. σκέφτομαι να της προτείνω να πάμε για ομαδική ψυχοθεραπεία ή το άλλο που κάνουν τα ζευγάρια μαζί, αν και συνήθως σε αυτά πηγαίνουν όσα ζευγάρια έχουν πρόβλημα-πρόβλημα μεταξύ τους ενώ σε εμάς δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, δηλαδή αυτό εμένα με προβληματίζει αλλά δεν θα το θεωρήσει πρόβλημα κάποια ψυχολόγος που συνήθως αυτά που ακούει είναι σε στυλ "δεν με ακούει όταν μιλάω" ή "αδιαφορεί για μένα" ,κτλπ... πραγματικά δε ξέρω τι να πω ακόμα και αν πάμε εν τέλει..απελπισία..