ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είναι που σε θυμάμαι περισσότερο. Ο περσινός χειμώνας, ο καλύτερος της ζωης μου όλης.

Η σύντροφος μου οταν ακούει τον γείτονα να κάνει σεξ παει και βάζει ποτήρι στον τοίχο και κρυφακούει,όταν κάλεσε φίλους του σπίτι και γκαρίζαν αυτή μου έλεγε να παω να τους πω να σκάσουν εγώ δεν πήγα με έλεγε κότα αλλά μόλις τον βρήκαμε την επόμενη μέρα στη πόρτα και ζήτησε συγγνώμη για τη φασαρία αυτη του είπε χαμογελαστή δε πειράζει κάλα κάνατε δε μας ενοχλείτε καθόλου.Ενα βράδυ καποιοι φώναζαν στη πολυκατοικία και επειδή αυτός ο γείτονας νόμιζε οτι ήταν απο μας οι φωνές ήρθε και μας ζήτησε αν γίνεται επειδή εχει εξεταστική να κάνουμε λίγο σιγότερα και αυτή αντί να του πει οτι δεν φωνάζαμε εμείς του είπε οτι τσακωνόμασταν γιατι εγώ ήμουν νευριασμένος απ τη δουλειά

Μία φράση που έχει γίνει ο εφιάλτης μου στις αγγελίες. Γιατί; Γιατί πολύ απλά δεν έχω καμία διάθεση να δουλέψω. Όπως και τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας μου σπούδασα για... α, ναι, για να έχουμε τον κάθε άσχετο πάνω από το κεφάλι μας. Κάθομαι και διαβάζω τις αγγελίες και ώρες ώρες γελάω. >. Ειλικρινά τώρα; Το άλλο σημείο που ήθελα να αναπτύξω είναι η τεράστια διαφορά στον τρόπο σκέψης της τωρινής γενιάς με τις προηγούμενες. Τις προάλλες συζητούσα με μια κυρία (γνωστή των γονιών μου) περί δουλειάς, αν ασχολούμαι τώρα με κάτι και της απαντώ ότι είμαι στο ψάξιμο. Και μου λέει > Τι ωραία που κυλάει η καθημερινότητα όταν κάνεις κάτι που ούτε καν σου αρέσει, ούτε καν το διάλεξες (κακά τα ψέματα, το πολύ να ξέρω 1-2 άτομα που έχουν καταφέρει να κάνουν κάτι που τους αρέσει και είναι από οικογένειες με πολύ καλή οικονομική κατάσταση). Μου έκανε εντύπωση το πόσο εύκολα είπε αυτή την κουβέντα. Εντάξει, μπορεί να μην σου αρέσει, αλλά... αλλά τι; Τέλος πάντων. Συνεχίζω το ψάξιμο. Και μπορεί να με συναντήσετε σε επόμενες εξομολογήσεις να βρίζω το αφεντικό που έχει ύφος καρδιναλίων (ενώ είναι αφεντικό σε σαντουιτσάδικο). Γεια σας!

Έχω πάρει πτυχίο και θα τελειώσω την στρατιωτική μου θητεία του χρόνου το καλοκαίρι.Θελω τόσο πολύ να πάω στο εξωτερικό μόνιμα αμέσως μόλις τελειώσω αλλά το σκέφτομαι γιατί δεν έχω ακόμα αυτήν την οικονομική δυνατότητα.Εγω πιστεύω να κάνω ένα μεταπτυχιακό εδω Ελλάδα,12 μήνες να μαζέψω κάποιο χ ποσό και μετά να πάω για άλλο μεταπτυχιακό έξω.Η θα μπορέσω να κάνω μεταπτυχιακό έξω και να βρω κάποια δουλειά εκει παράλληλα.Θελω τόσο πολύ να ανεξαρτοποιηθω...

Οι κολλητες μου τωρα που εχουν αγορια με εχουν γραμμένη και μου γνωριζουν συνέχεια φιλους τους ενω τους εχω πει οτι δε θελω και ερχομαι σε δυσκολη θέση.Και με τον ενα πηγαιναμε παλια μαζί φροντιστηριο και ολο με ειρωνευεται και η φιλη μου δε του λεει τιποτα αλλα γελαει και γενικα μπροστα του φερεται διαφορετικά και το παιζει καποια ενω ειναι καλη κοπελα οταν ερχεται το αγορι της αλλαζει

Ειμαι άνδρας 25 χρόνων. Το ύψος μου είναι 1.73. Αν και κοντουλης μια ζωή δεν μου είχε δημιουργήσει ποτέ ανασφάλεια. Αυτό οφειλοταν κυρίως στο ότι στην εφηβεία είχα αρχίσει να γυμνάζομαι και ήμουν αρκετά μυωδης και στεγνός. Εδώ και κάποια χρόνια ομως λόγω ενος προβλήματος υγείας δεν μπορω να γυμναστώ. Το αποκορυφωμα; Λόγω μεγάλης στεναχωριας έχασα πάρα πολύ κιλά και πλέον είμαι 61 κιλά. Αν και μου το είχαν αναφέρει οι δικοί μου άνθρωποι, δεν το είχα παρατηρήσει. Αντίθετα νόμιζα ότι έτσι θα έδειχνα καλύτερα. Πέρασα σήμερα όμως μπροστά από μια τζαμαρία και με είδα. Μοιάζω πραγματικά με παιδάκι... Έχω στεναχωρηθεί πάρα πολύ και δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω για να το αλλάξω. Κιλά παίρνω πολύ δύσκολα αν και τρώω, και γυμναστική επιτρέπεται να κάνω πολύ βασικές ασκήσεις και με ελάχιστα κιλά. Νιώθω ότι καμία κοπέλα δεν θα θέλει να είναι μαζί μου...

Τώρα που ασχολούμαι κι εγώ με την εκπαίδευση καταλαβα πόσο εύκολο είναι να καταλάβει ο εκπαιδευτικός ότι κάποιος μαθητής είναι τσιμπιμενος μαζί του. Είναι λίγο αμήχανο να σε κοιτάει ο άλλος τόσο έντονα όταν προσπαθείς να συγκεντρωθείς στο να κάνεις μάθημα.Γυναίκα

Είμαι 30 ετών με ένα παιδάκι 2 ετών. Με τον άντρα μου τα πάμε πολύ καλά. Η μητέρα μου 53 ετών μένει ακριβώς δίπλα.εχει χωρίσει με τον πατέρα μου και προσωπική ζωή δεν έχει ούτε για αστείο ούτε φίλους ούτε τίποτα.την αγαπάω πάρα πολύ και την ευχαριστώ που κάποιες φορές βοήθεια αλλά νομίζω πως δεν μας αφήνει χώρο να αναπνευσουμε. Δεν έχει άλλα ενδιαφέρονται και εκτός ότι 2 φορές τη μέρα θα έρθει στο σπίτι να δει την μικρή θα με πάρει άλλες 2 τουλάχιστον να ρωτήσει τι κάνουμε και τι κάνει το παιδί και διαφορες συμβουλες.. Ξέρω ότι το κάνει από αγάπη αλλά εγώ νιώθω πλέον ότι ασφυκτιω. Δεν ξέρω τι να κανω. Ο άντρας μου δεν έχει πρόβλημα γιατί λείπει πολλές ώρες στη δουλειά

Δεν υπαρχει κατι περαιτερω. Εχω περιττα κιλα, εχω σταματησει ν περιποιουμαι τον εαυτο μου...και το χειροτερο ειμαι ασχημη πνευματικα. Ο κακος χαρακτηρας μου δεν ηταν "αρκετος" για να κανει εναν ανθρωπο να με αγαπησει πραγματικα. Φοβαμαι οτι πλεον δεν υπαρχει σωτηρια. Ειμαι 27 ετων και δεν εχω καταφερει να κανω μια σχεση. Φοβαμαι οτι θα μεινω μονη καθως ουτε οικογενεια εχω. Ποιο ειναι το μυστικο? Το θεμα της σχεσης το εχω παραμερισει γτ ελεγα παντα οτι οταν ειναι ο καιρος του, θα ρθει. Ωστοσο, η κτητικοτητα μου εχει διευρυνθει στις φιλιες μου, κ η αγαπη μου γινεται πιεση γι αυτους και αγχος για μενα. Πως θα αποκλιμακωσω ολη αυτη την ενταση στο μυαλο μου? Ειναι απλα ανασφαλεια?

Για εμενα, ερωτας ειναι να πινεις τον ζεστο καφε σου και το αρωμα του να σου τον/την θυμιζει.