ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Τον αγαπω πολυ ειμαστε τρια χρονια μαζι αλλα στον υπνο τρίζει τα δοντια του δεν κλεινω ματι

Δεν είναι καθόλου εύκολο,να ξέρεις.. Νόμιζα πως θα σε ξεθωριάζε τελείως ο χρόνος.. Και μετά θυμάμαι πως τόσο διάστημα δε μιλήσαμε αλλωστε.. Και δε ξέρω τι θα έλεγα αυτή τη φορά.. Μπορεί απλά να χώνομουν στην αγκαλιά σου.. Την αληθινή, τη ζεστη, αυτή που δε τόλμησες να ανοίξεις, ενώ ήθελες, το ένιωσα.. Πόσο ήθελα να σε φέρω κοντά μου, σε ουδέτερο έδαφος..

Νιώθω παγιδευμένη. Δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα. Δεν ξεφεύγω με τίποτα. Δεν ξέρω αν θέλω να ξεφύγω. Δεν ξέρω αν όντως θέλω να κάνω κάτι τόσο διαφορετικό. Ίσως αν απλά ήμουν καλά ψυχολογικά, τα πράγματα να άλλαζαν, δηλαδή θα αξιοποιούσα τις ευκαιρίες που μου δίνονται. Αλλά δεν γίνεται και ίσως ο λόγος που νιώθω έτσι είναι ότι δεν μπορώ να αξιοποιήσω αυτά που μου δίνονται.Κόλλησα. Σκονταψα και δεν μπορώ να σηκωθω.Δεν αντέχω τίποτα πια.

Πριν κάνα χρόνο χώρισα και άρχισα να μιλάω σε εντελώς φιλικό επίπεδο με ένα παιδί από τη σχολή μου. Είχε χωρίσει και αυτος και λέγαμε ο ένας στον αλλο τον πόνο μας. Αυτός πέρασε διάφορα στάδια και πάτησε στα πόδια του πολύ πιο γρήγορα από μένα αν και δεν έχει προχωρήσει σε άλλη σχέση. Με στήριξε πολύ σε όλο αυτό που πέρασα. Πριν κάνα μήνα γνώρισα το πρώτο παιδί μετά τον πρώην μου που μου άρεσε, αρχίσαμε να μιλάμε και τα φτιάξαμε. Ο φίλος μου μου είχε ξεκαθαρίσει ότι αν κάποτε κάποιος από τους 2 μας κάνει σχέση θα απομακρυνθεί για να μην γίνουν παρεξηγήσεις. Και αυτό έκανε. Εμένα όμως μου λείπει αφάνταστα και υπάρχουν στιγμές που τον συγκρίνω με το αγόρι μου. Μπορούσα να του πω τα πάντα κάτι που δεν μπορώ να κάνω με το αγόρι μου, με στήριζε και ήταν πάντα εκεί για μένα. Μου λείπει πολύ γιατί αυτού του είδους την επικοινωνία δεν την είχα ποτέ.

Λοιπόν Έχω σβήσει τα social media εδώ και έναν χρόνο Ένα θα σας πωΕίναι το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσατε να κάνετε στην ζωή σας.Ειμουν Καμμένος στο ινσταγκραμ και το σιχαθηκα.Μια μέρα το έσβησα και τα παράτησα όλα γιατί μόνο άγχος που προκαλουσαν.Ιστοριες και φωτογραφίες και με ποιον ανέβασε αυτή και γιατί της έκανε λαϊκά και ΟΛΕΣ αυτές τις μαλακίες.Ειναι αποδεδειγμένο ότι προκαλεί κατάθλιψη και μας κάνει ρομπότ.Στην κυριολεξία.Δεν ξέρω για εσάς εγώ έχω μόνο το youtube και το mesenger για να κανονίζω μόνο και σκέφτομαι να το σβήσω και αυτό να πάρω ένα κινητο με κουμπιά ΧΩΡΙΣ ίντερνετ και να ζήσω κάτι ποιο τέλεια.Οσο πανε χειροτερεύουν τα πράγματα.Σε λίγο καιρό θα μας βάλουν και τσιπακια πλησιάζει ο καιρός.Γι αυτό πρέπει να αντισταθούμεΚαλό βραδυ

Τι να κάνω που νιώθω απογοήτευση από το αγόρι μου; με αγαπάει πολύ κ τον αγαπώ, είμαστε μαζί 4 χρόνια. Μια μένουμε μαζί μια δεν μένουμε. Ο λόγος που κάποιες φορές δεν είναι μαζί μου είναι ο μπαμπάς του. Τον θέλει σπίτι του ν τον βοηθάει, που το καταλαβαίνω αλλα μέχρι ενα όριο.Από τότε που τον γνώρισα με γκρινιάζει για τον μπαμπά του που δεν τον αφήνει να κάνει πράγματα λες και είναι ακόμα 15, πάντα του δίνω την ιδια συμβουλή να του μιλήσει, να του πει πως αισθάνεται πράγμα που δεν το έχει κάνει ποτέ και ο μπαμπάς του ακομα τον κάνει ότι θέλει. Κάθε φορά με λέει θα έρθω πχ την Πέμπτη αλλα όταν πάει να φύγει ο μπαμπάς του τον βρίζει και τον λέει δεν νοιάζεσαι για τημ οικογένεια σου κτλ. Κάθε φορά με δίνει υποσχέσεις και με λέει ότι θα μένουμε μαζί θα έχουμε το σπίτι μας ότι θέλει μόνο μαζί μου να είναι αλλά δεν αλλάζει κάτι. Απλα κάθε χρόνο ακούω τα ίδια και δεν ξέρω πόση υπομονή έχω ακόμα. Τον αγαπώ πολύ κ δεν θέλω να τον χάσω απλά σκέφτομαι κ το μέλλον μας,είναι 28 χρονών και τον ελέγχει ο μπαμπάς του. Πότε θα πάρει απόφαση να κάνει ότι γουστάρει χωρίς να δίνει λογαριασμό και να τον ρωτάει; ο πατέρας δεν θέλει το παιδί του να είναι ευτυχισμένο; θέλει μόνο να τον γεμίζει τύψεις όλη του την ζωή αν λείπει από το σπίτι;

Πόσο μου αρέσουν οι λίγο φλωρε τύποι, οι ήσυχοι, ντροπαλοι το άλλο άκρο από μένα δηλαδή που είμαι φασαριοζα - αγοροκόριτσο ( τα αντίθετα έλκονται λένε) μακάρι να βρω κάποιον τέτοιον χαρακτήρα και με καλή καρδιά και δεν με νοιάζουν λεφτά, αμάξια και οι πολυτέλειες...

Γειαα σας, λοιπόν είμαι 20 χρονών και έχω σχέση δυο χρόνια με εναν άνθρωπο ο οποίος με έχει απογοήτευση παρα πολύΜονίμως κάνει πράγματα που ξέρει οτι με ενοχλούν, ζηλεύει πάρα πολύ μέχρι αηδίας,και το σεξ είναι μέτριο προς χάλια εφόσον δεν τον ενδιαφέρει η ικανοποίηση μου αποσο καταλαβαίνω, έχω αρχίσει να ασφυκτιώ,αλλα είναι ενας άνθρωπος που δεν πρόκειται να χωρίσουμε με εύκολο τρόπο, θα αλλάξει κάτι; Δεν το νομίζω... δεν ξέρω τι να κάνω.

Την σκέφτομαι ακομα μετα απο τοσους μήνες,και δεν ειναι ο πληγωμενος μου εγωισμος. Ο χωρισμος ηρθε ξαφνικα με μια ταμπελα δεν μου φταις εσυ αλλα πιεζομαι απο παντου.. θα μπορουσαμε να ειμαστε μια χαρα,εξαλλου δεν χωρισαμε και για τιποτα σημαντικο. Εγω την κυνηγησα μα αυτη εχει βαλει εναν τοιχο μπροστα και δεν θελει ουτε εναν καφε μαζι μου. Μονο θα και θα και θα τον πιουμε και μαντεψτε..δεν τον πινουμε ποτε..οι ελαχιστες συνομιλιες μας ξεκινουν απο δικια μου πρωτοβουλια και ληγουν αδοξα με το δικο της διαβαστηκε. Τι αλλο μπορω να κανω ο καψερος για να την συγκινησω? Εχω πολυ αγαπη να της δωσω χωρις να το ξερει και πεφτει ολη πανω στον τοιχο της

Καλή χρονιά σε όλους, με υγεία!Είμαι φοιτητής και τους τελευταίους μήνες είμαι αρκετά προβληματισμένος και αγχωμένος. Σπουδάζω σε πολύ δύσκολη σχολή, είμαι 3ο έτος και χρωστάω 8 μάθηματα. Φίλους να με κατανοούν, να μπορώ να συζητάω και να διασκεδάζω έχω και η οικογένειά μου είναι πολύ υποστηρικτική, μπορώ να τους λέω τα πάντα και με κατανοούν. Το πρόβλημά μου είναι η σχολή. Νιώθω ότι έχω να ανέβω ένα βουνό. Απελπίζομαι, αισθάνομαι ότι δε θα τα καταφέρω ποτέ και φοβάμαι πολύ. Νιώθω περικυκλωμένος από ένα σωρό μαθήματα με τα οποία δε ξέρω τί στο καλό να κάνω. Επίσης υπάρχουν μαθήματα που μου έχουν βγεί τα μάτια να τα διαβάζω όλο το εξάμηνο, τα δίνω και κόβομαι και κάτσε το καλοκαίρι ξαναδιάβασε τα ίδια και τα ίδια και μετά πήγαινε να το δώσεις με αρκετές πιθανότητες να ξανακοπείς . Δεν έχω δώσει ποτέ μάθημα και να πω ωραία , αυτό θα το περάσω σίγουρα . Έχω κουραστεί να λιώνω στο διάβασμα για να παίρνω 5 -7 και κάνα 9άρι στα δέκα μαθήματα. Έχω φτάσει στο αμήν και να τα παρατήσω γτ μου σπάνε τα νεύρα. Ενώ μου αρέσει το αντικείμενο, δε μπορώ αυτήν την κατάσταση. Επιπλέον είμαι άνθρωπος υπερυπευθυνος και αν δεν τα έχω ολοκληρώσει όλα δε νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Αυτοκατηγορούμαι και αυτοτιμωρούμαι συνέχεια και μελαγχολώ. Βλέπω συμφοιτητές μου, που ενώ χρωστάνε 15-20 μάθηματα είναι στην κοσμάρα τους και δε δίνουν δεκάρα τσακιστή και τσαντιζομαι με τον εαυτό μου που δε μπορώ να είμαι έστω και λίγο χαλαρός. Ξέρω ότι το πρόβλημά μου είναι αστείο μπροστά σε αυτά που αντιμετωπίζουν πολλοί άνθρωποι εκεί έξω και με προβληματίζει πολύ το γεγονός ότι δειλιάζω και φοβάμαι την ίδια τη ζωή πολλές φορές. Είμαι λογικό άτομο, αλλά είμαι σίγουρα και υπερευαίσθητος, ενώ κάθε φορά που πιάνω πάτο ζορίζομαι πολύ για να ξανασηκωθώ . Πάντα έτσι ήμουν και τώρα, σιγά σιγά όσο μεγαλώνω και ανακαλύπτω τον εαυτό μου, συνειδητοποιώ ότι πρέπει να ωριμάσω και να σκληρύνω. Συγγνώμη για το σιδηρόδρομο, ήταν σκέψεις που ήθελα να βγάλω από μέρα μου. Πώς μπορώ να αντιμετωπίσω αυτήν την κατάσταση, για να μη σκάω από τα νεύρα και το άγχος; Υπάρχει κανείς σας που είχε παρόμοια εμπειρία; Ευχαριστώ εκ των προτέρων όποιον μπήκε στον κόπο να σχολιάσει. Καλό ξημέρωμα σε όλους σας!