ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Αισθάνομαι μόνη. Αυτό.

Η οικογένεια μου είναι ο ορισμός της λέξης σαλάτας, είναι ο λόγος που έχω αναγκαστεί να ωριμάσω γρήγορα και χίλια δυο,ο λόγος που έχω αγχώδη διαταραχή και τραύματα. Θα ήθελα απλά να ήμουν εγώ και η μαμά μου. Το όνειρο μου είναι να πετύχω και να βγάλω απο τα σκατα τον ευατο μου και την μαμά μου και να ζούμε μια νορμαλ ζωή χωρίς οικονομικά προβλήματα,γκρίνιες,φασαρίες. Αλλά σκέφτομαι ότι πρέπει πρωτα να σώσω τον ευατο μου και να φύγω απο αυτή την κατάσταση, πράγμα δύσκολο για εμένα γιατί δεν έχω την ψυχική δύναμη. Μόνο αυτό μου λείπει. Δεν θέλω με να λυπηθεί κανένας ή κάτι τέτοιο, ούτε μην σας περάσει από το μυαλό ότι υπάρχει βία κλπ θέλω απλά να τα πω κάπου γιατί δεν έχω πουθενά άλλου να μιλήσω. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

Δεν έχω πάει ποτέ στο εξωτερικό. Θα ήθελα πολύ. Εννοείται ότι δεν με βοηθάει η οικονομική μου κατάσταση αλλά θα το ήθελα. Καλά εδώ δεν έχω πάει ούτε Κρήτη ούτε Θεσσαλονίκη, κλασικά μέρη, το εξωτερικό με μάρανε; Παλιότερα είχα μια ευκαιρία για Θεσσαλονίκη αλλά το αμέλησα. Ούτε στην Ελλάδα έχω ταξιδέψει. Δεν είναι στις προτεραιότητές μου αν και μού αρέσουν τα ταξίδια. Δηλαδή δεν είμαι αρνητικός στην προοπτική ενός ταξιδιού. Τα οικονομικά μου είναι. Από την άλλη λατρεύω την όμορφη Αθήνα ανέκαθεν και τις επιλογές που έχω εδώ για εξόδους και χαρά. Αλλά ένα ταξίδι θα ήθελα να πάω. Στο Παρισάκι που είναι το στυλ μου. Και στη Νέα Υόρκη. Διάβασα και αυτό το ωραίο άρθρο: https://www.lifo.gr/tropos-zois/gefsi/marias-ekei-poy-oi-galloi-trone-tarama-kai-sta-iheia-paizoyn-trypes Θα ήθελα πολύ να πάω εκεί που λέει το άρθρο, να γνωρίσω μια γλυκύτατη Γαλλιδούλα (τις συμπαθώ πάρα πολύ, πολύ εκλεπτυσμένες και σαγηνευτικές) μέσα στο μαγαζί , να ακούμε τις μουσικές επιλογές του εν λόγω μαγαζιού, να της μαθαίνω να τραγουδάει αυτά που θα ακούγονται από τα ηχεία (''ένα λάθος, μα η ζωή είναι γεμάτη από αυτά, κι η αγάπη ήρθε μία μέρα τόσο ξαφνικά'' και ''στο δρόμο να με βγάλεις που ανεβαίνει για τη δικιά σου κοντινή Αμερική'' και ''ταξιδιάρα ψυχή, κι αν θέλω δίπλα σου είναι δύσκολο να μένω'') κι ύστερα αργά το βράδυ να περπατάμε στους όμορφους παρισινούς δρόμους κι από κάποιο ανοιχτό παράθυρο να ακούγεται το ''CHANSON TRISTE'' της υπέροχης CARLA BRUNI, αυτό το ηχητικό κομψοτέχνημα που όποτε το ακούω αγαλλιάζω. Αυτό εδώ: https://youtu.be/BywgzocO0Pc ( Το συγκεκριμένο θεϊκό τραγούδι το είχα πρωτοακούσει το 2005 στους τίτλους τέλους της τέλειας ταινίας του Άγγελου Φραντζή ''το όνειρο του σκύλου και το είχα λατρέψει αμέσως). Ευχαριστώ τα άρθρα της LIFO που κάποιες φορές με κάνουν να ονειρεύομαι. Θα πάει κανείς ταξιδάκι στο εξωτερικό τα Χριστούγεννα να με πάρει μαζί του; (''ώστε θες να γίνεις φόρτωμα και να τη βγάλεις τζάμπα, ε;''. Πρώτο σχόλιο).

Είμαι 29 χρόνων, εδώ και 4 χρόνια έχω επιστρέψει στην πόλη από την οποία κατάγομαι και επιζητώ να βρω έναν άνθρωπο γιατί σιχαίνομαι τη μοναξιά.. Έκανα κάποιες προσπάθειες αλλά δυστυχώς δν ήταν αυτό που ήθελα και σε 1 περίπτωση ήταν σχέση από απόσταση που μου έλεγε επί δυο χρόνια ότι θα έρθει στην πόλη μου από την οποία κατάγεται και εντέλει με κορόιδευε… πρόσφατα ξεκίνησε να δείχνει για μένα το ενδιαφέρον του ένας άνθρωπος.. έτσι νομιζω δηλαδή.. μου ζήτησε να βγούμε ραντεβού, βγήκαμε έκτοτε άλλες 3-4 φορές, με παίρνει τηλέφωνα, ανταλλάσσουμε μηνύματα, δεν έχει κάνει κάποια κίνηση να με φιλήσει…εγώ γενικά είμαι αρκετά ντροπαλή, δε θέλω να πιέσω καταστάσεις αλλά θέλω μια σχέση και με αυτό το παιδί ταιριάζουμε… είναι 35. Να του δείξω ξεκάθαρα το ενδιαφέρον μου ή κάτι έχω παρεξηγήσει.. ; Επίσης αυτός είχε χρόνια σχέση με μια κοπέλα, ετοιμάζονταν να παντρευτούν αλλά χώρισαν πέρυσι … Δεν ξέρω τι πήγε λάθος αλλά δε θα ήθελα να είμαι το άτομο που απλά θα βοηθήσει να ξεπεράσει την πρώην του… αυτό που ξέρω είναι ότι περνάω πολύ όμορφα μαζί του, δείχνει τρυφερός και ευαίσθητος αν και αρκετά κλειστός..!πώς να συμπεριφερθώ για να μη γίνω ρεζίλι;

Γνώρισα ένα παιδί πρόσφατα και ξεκινήσαμε να συνομιλούμε σε καθημερινή βάση. 29 εγώ, 28 εκείνος. Είχα βέβαια τις επιφυλάξεις μου διότι από τον τρόπο που μου μιλούσε, είχα την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτόν από τον τρόπο που μιλούσε. Κάποια στιγμή μου είπε ότι του αρέσω, του είπα με τη σειρά μου ότι το εκτιμώ αλλα θέλω πρώτα να τον γνωρίσω από κοντά μιας και δεν τον ξέρω καν τον άνθρωπο κι ούτε τον έχω δει ποτέ από κοντά. Κάποια στιγμή, έκανε 13 ώρες να μου απαντήσει, παρόλο που το διάβασε το μήνυμα μου. Εγω δεν το έκανα θέμα, ούτε ασχολήθηκα. Αφού είπαμε δεν τον ξέρω καν τον άνθρωπο, οπότε δεν είχε νόημα. Οταν όμως μου απάντησε μετά από 13 ώρες, εκείνη την ώρα δούλευα πάνω σε μια εργασία στο μεταπτυχιακό μαζί με μια φίλη μου (είμαστε μαζί στο μεταπτυχιακό), το είδα το μήνυμα αλλά δεν μπορούσα εκείνη την ώρα να απαντήσω. Οταν τελικά του απάντησα, είδα ότι με έσβησε στο ίνσταγκραμ. Τον ρωτήσα τον λόγο και μου είπε ότι θύμωσε που δεν του απάντησα ενώ το διάβασα το μήνυμα του. Του εξήγησα ότι δεν μπορούσα εκείνη την ώρα και του είπα μάλιστα ότι δεν είναι αυτός σοβαρός λόγος για να σβήσει τον άλλον χωρίς πρώτα να ρωτήσει ή να κάνει το οτιδήποτε. Μου είπε ότι το εξέφρασε ως αδιαφορία εκ μέρους μου. Εγω του είπα "Καταρχάς κάνεις έτσι για ένα μήνυμα; Αν θυμώνεις με αυτό, δεν ξέρω να ξέρω με τι άλλο θα θυμώνεις" (φαντάστειτε να ήμουν η κοπέλα του, τι θα γινόταν, εδώ δεν τα είχαμε καν) και αυτός συνέχισε τον μονόλογο ότι δεν τον ξέρω καθόλου και τι έχει περάσει πολλά στη ζωή του γι αυτό έχει αυτή την αντίδραση και ότι πρέπει να το δεχτώ και να μην είμαι πεισματάρα. Ναι, δηλαδή με λίγα λόγια εκείνος έχει το δικαίωμα να κάνει 13 ώρες απαντήσει ξέρω γω, και εγώ δεν έχω κανένα δικαίωμα και έπρεπε ξέρω γω να συμπεριφερθω καλύτερα.. Τέλος πάντων, του απάντησα "Οκ, αλλα να ξέρεις ότι αυτό είναι δικό σου θέμα και όχι δικό μου". Και άρχισε πάλι τον μονόλογο και πρισθεσε "Μπράβο χαίρομαι. Άλλη φορά να μη με χαρακτηρίζεις". Δεν του απάντησα καν, δεν ειχε καθόλου νόημα να συνεχίσω τη συζήτηση από τη στιγμή που είχα απέναντι μου έναν εγωιστή που ήθελε να περάσει το δικο του από ότι κατάλαβα.. Το συμπέρασμα; Γενικα νομίζει ότι έχει δίκιο και ότι εγω είμαι λάθος.

6 μήνες χωρισμένος και δε μπορώ να ισιωσω ακόμα , δε ξέρω τι μου συμβαίνει. Πολλα τα χρόνια, έχω προχωρήσει όπως και εκείνη αλλά έχω ένα τεράστιο κενό μέσα μου που δε μπορει να καλυφθεί ούτε με την νέα γνωριμία,ούτε με φίλους , εξόδους, γυμναστηρια , ταξίδια, δραστηριότητες κλπ. Δε ξέρω τι μου συμβαίνει , ίσως έχω κατάθλιψη και δε μπορώ να μιλήσω σε κανέναν, έχω αφεθεί παντελώς, ο καθένας κοιτάζει την παρτυ του, όλοι όμως. Μπορεί να υπάρχει ενδιαφέρον από την νέα κοπέλα αλλά και πάλι είναι πολύ επιφανειακο , δε ξέρω τι να κάνω, έχω σκεφτεί να δώσω τέλος σε όλο αυτό, κάνεις δε θα νοιαστει είμαι σίγουρος για αυτό αλλά κ απ την άλλη δεν είναι λύση, πραγματικά δεν ξέρω τι να κάνω.

Κάποτε γνώρισα κάποιον που με ξεγέλασε.Υποσχόμενος ότι θα κάνει τα πάντα για να είμαστε μαζί,τον πίστεψα λόγω του νεαρού της ηλικίας μου και εκτέθηκα στον κύκλο μου(δε θα πω λεπτομέρειες). Υπήρχε μεγάλη χιλιομετρική απόσταση. Μεγάλη ιστορία που δεν αξίζει να αναφέρω γιατί δεν άξιζε αυτός όμως το θέμα μου είναι το εξής. Ότι έχασα εντελώς τα ίχνη του και όταν βρέθηκα στην πόλη του κάποτε,δε μπορούσα να τον βρω. Μεγαλώνοντας και με την εμπειρία μου πια, εβγαλα το συμπέρασμα ότι ήταν ένας δειλός και ψεύτης που κατά βάθος θα προτιμούσε να είναι μαζί μου αλλά κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις που δε θα υπήρχε απόσταση και και και. Το θέμα είναι ότι προφανώς όλα αυτά τα ήξερε εξαρχής αλλά σπαταλούσε το χρόνο μου με ψεύτικες υποσχέσεις και στο τέλος όταν τον πίεσα, με άδειασε τελείως. Δε φαντάζεστε τι πέρασα τότε. Θα ήθελα κάποτε να τον πετύχω γιατί νιώθω ότι δεν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου ακόμα. Δηλαδή θα ήθελα να δω τι έκανε τελικά, πως προχώρησε τη ζωή του, αν ευτυχησε με τις επιλογές του. Θα ήθελα να του πω κατάμουτρα ότι ήταν ένας δειλός και πολύ τυχερός που όταν εκτέθηκα εξαιτίας του ήταν λάθος που κρατήθηκα στο ύψος μου και δεν πήγα στην πόλη του να τον εκθέσω με τη σειρά μου. Μου τη σπάει που την έβγαλε λάδι χωρίς να τον κάνω ρεζίλι όπως του άξιζε στους δικούς του και απλά συνέχισε τη ζωή του ανενόχλητος ενώ εγώ και εκτέθηκα και πέρασα πολύ δύσκολα προσπαθώντας για χρόνια να καταλάβω το γιατί καταλήξαμε έτσι. Τον έχω ξεπεράσει, δε θα ήθελα έναν τέτοιο άνθρωπο δίπλα μου τελικά αλλά νιώθω ότι το πλήρωμα του χρόνου θα έρθει μόνο αν τον δω κάποτε και του τα πω όπως θα έπρεπε!

Εδώ και καιρό είχαμε έρθει πολύ κοντά,και βγήκαμε και 3 φορές ραντεβού.Λέω ραντεβού,γιατί πώς αλλιώς να το χαρακτηρίσω όταν ένας άνδρας και μία κοπέλα αποφασίζουν να βγούν οι δυό τους εκτός παρέας; Περάσαμε υπέροχα και τις 3 φορές,και υπήρχε επικοινωνία και πολύ καλή διάθεση και από τους δύο.Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που εμφανίστηκε ένας άσχετος,ένας συνάδελφος ενός φίλου της παρέας που τον έφερε,και όλα άλλαξαν.Για να μή γράφω πολλά και κουράζω,από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δέν ήταν δεκτική απέναντι μου όπως πρίν και άρχισε να κρατάει αποστάσεις,και με λίγα λόγια,εδώ και ένα μήνα αυτός και εκείνη έχουν σχέση.Δέν της ρίχνω ευθύνη γιατί ούτε έγινε ποτέ κάτι μεταξύ μας και ούτε μου έδωσε ψεύτικες υποσχέσεις.Μου έχει μείνει στο μυαλό η σκηνή που εκείνη την πρώτη φορά που εμφανίστηκε αυτός,από την πρώτη στιγμή δέν έπαψαν να κοιτάζονται,δέν έπαιρνε ο ένας τα μάτια του από τον άλλο,και έτσι ξεκίνησαν όλα και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.Νομίζω τελικά ότι μεταξύ τους συνέβη αυτό που λέμε έρωτας με την πρώτη ματιά,και με ενοχλεί να είναι έτσι.Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο και τα βάζω με τον εαυτό μου,είναι που δέν της μίλησα ευθέως και από την πρώτη στιγμή,γιατί τώρα όλα μπορεί να ήταν αλλιώς.Τί έκανε εκείνος και κατάφερε τόσο γρήγορα αυτό που δέν κατάφερα εγώ;

Ώρες ώρες νιώθω ότι έχω μείνει πίσω όσον αφορά την κοινωνική ζωή. Ήμουν ένα παιδί αρκετά ντροπαλό, πάντα στο παρασκήνιο. Και οι γονείς μου δεν είναι και τόσο εξωστρεφείς άνθρωποι, ειδικά η μάνα μου. Στο γυμνάσιο άλλαξα παρέα, αλλά είχα ήδη χάσει πολλά στο θέμα της κοινωνικότητας, δεν μπορούσα να συμβαδίσω με τα παιδιά της ηλικίας μου, δεν είχα άλλα ερεθίσματα πέρα από το σχολείο και έβγαινα ελάχιστα, καθώς και η παρέα μου ήταν έτσι. Στο λύκειο κάπως βελτιώθηκε η κατάσταση, σημείωσα μεγάλη πρόοδο με κόπο, συνέχισα ωστόσο να κάνω παρέα με τρομερά εσωστρεφή άτομα που με τραβούσαν πίσω. Πλέον έχω φτάσει 2ο έτος στην σχολή μου, έχω βρει αρκετές παρέες και έχω διατηρήσει και επαφή με την παλιά. Καμία σχέση ως προσωπικότητες τα παιδιά από τις καινούριες μου παρέες με την παλιά. Περνάω πολυ ωραία, κάνω φοιτητική ζωή συγκριτικά με τις υπόλοιπες φίλες μου από το σχολείο, αλλά συνεχίζω να νιώθω ότι είμαι πίσω σε κάποια πράγματα, δεν έχω βιώματα και εμπειρίες. Όλοι μου λένε για ιστορίες τους από τα σχολικά χρόνια και εγώ δεν έχω να πω και πολλά. Απλά βλέπω τον αδελφό μου που πάει ακόμη σχολείο και έχει ένα σωρό εμπειρίες και γω τίποτα και η αλήθεια είναι ότι τον ζηλεύω. Μακάρι και γω τότε να μουν έτσι, θα αντιμετώπιζα λιγότερα προβλήματα τώρα. Ξέρω οτι πάντα πρέπει να κοιτάμε το τώρα, αλλά δεν μπορώ να μην μετανιώνω...

Δεν ξέρω αν θα γίνω κατανοητός αλλά θέλω να πω ότι έχω μια ρουτίνα ετών που καθημερινά ακολουθώ απαρέγκλιτα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να έχω έναν φίλο πλέον και τίποτα ερωτικό. Το θέμα όμως δεν είμαι εγώ αλλά ότι παρατήρησα πως ρουτίνα έχουν και άνθρωποι που καθημερινά συναντώ. Δεν εννοώ μόνο στη δουλειά αλλά και στη γειτονιά, ακόμα και στο λεωφορείο ή το τραμ έχω πετύχει ανθρώπους μια συγκεκριμένη ώρα αλλά κι όταν βγαίνω βραδινή βόλτα σε μαι γειτονιά περνάω από μέρη όπου είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι. Κι απορώ αφού όλοι σχεδόν έχουμε κάποια ρουτίνα, πώς γίνεται οι περισσότεροι να έχουν κύκλο ανθρώπων αλλά κι ερωτική ζωή; Δεν περιμένω να μου πείτε ότι κανείς δεν ξέρει τι κάνει ο άλλος στην προσωπική του ζωή κι ότι η ρουτίνα κάποιου μπορεί να περιλαμβάνει διάφορες δραστηριότητες στις οποίες μπορεί να υπάρχει κι ο έρωτας αλλά και η βόλτα με φίλους, αυτό εννοείται. Προσωπικά όμως περνούν τα χρόνια μες στη ρουτίνα μου, με συγκεριμένα ενδιαφέροντα και δραστηριότητες χωρίς παρέα κι έρωτα. Και σκέφτομαι πως σε έναν μήνα και κάτι έφτασαν πάλι τα Χριστούγεννα, οι γιορτές, αλλαγή χρονιάς και τσουπ! νά και το 2023. Και μεγαλώνω κιόλας γαμώτο. Άλλη μια χρονιά μοναξιάς πέρασε. Τέλος πάντων, αν δεν είναι κάποια ή κάποιος στην ίδια φάση, δύσκολο να καταλάβει. Δε φταίει μόνο η ρουτίνα για την έλλειψη έρωτα και παρέας, είναι ένα σύνολο πραγμάτων, διάφοροι παράγοντες που παίζουν ρόλο. Με κάνουν λίγο χαρούμενο τα Χριστούγεννα αλλά ταυτόχρονα μού προσφέρουν και μια μεγάλη δόση λύπης. Να 'ρθουν- να μην έρθουν, αναποφάσιστος είμαι κάθε χρόνο.