ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είμαι σε φάση με τον άλλον που θέλει να χωρίσουμε και εγώ παλεύω να μου δώσει μια ευκαιρία.Δεν πιστεύω στον Βαλεντίνο , αλλά μια βόλτα ήθελα να την κάνω.. ένα άραγμα με το αμάξι κάτι.. Αυτός μου είπε ότι δεν έχει όρεξη και μπορούμε στο σκ να παμε για ενα φαγητό να τα πούμε. Αν άλλαζε γνώμη θα με έπαιρνε τηλέφωνο, ούτε ένα τηλέφωνο εν τέλει.Εγώ με ένα μπουκάλι κρασί , τσιγάρα , κλάμα όλο το βράδυ να μαζεύω τα κομμάτια μου και αυτος άφαντος...

Παγκόσμια ημέρα κατά του παιδικού καρκίνου , ας ανάψουμε ένα κεράκι σε αυτούς τους ήρωες που νίκησαν και παλεύουν , αλλά και αυτούς που νικήθηκαν από αυτό το Τέρας και είναι ήρωες αυτής της ζωής!

Δεν έχω ιδέα τι θέλω να κάνω στη ζωή μου.

ο άνθρωπος παιδιά,αλλά θέλει πολύ πόνο η αγάπη για να γίνει.

Δεν αναφέρομαι σε αμοραλιστή φυλακόβιο αλλά στην εξαιρετική ελληνική ταινία του 1990 για την τέχνη του ΚαραγκιοζηΌσοι λατρευετε το θέατρο σκιών μην την χασεταιΈνας καραγκιοζοφιλος 38αρης

Πάλι άφησα τον εαυτό μου να αφεθεί,να ανοιχτεί,να νιώσει συναισθήματα,να δεθεί,να,να,να.Και για άλλη μια φορά πρέπει να περάσω από αυτό το ‘λουκι’ του πόνου,της στεναχωριας,της ανασφάλειας και πάει λέγοντας .

...εκείνο το βράδυ στην μικρή εκείνη πόλη της Μακεδονίας στις Απόκριες, όπου μεταξύ χάλκινων και κρασιού που έρεε άφθονο σε γνώρισα σε έναν από τους δρόμους της πόλης. Για την ακρίβεια δεν μιλήσαμε καν, απλά όπως γυρίσαμε και οι δύο χορέψαμε μαζί λες και μας οδηγούσαν τα βήματά μας. Εγώ πρώτη φορά στα μέρη εκείνα ως φιλοξενούμενη φίλης μου συμφοιτήτριας. Είχα ανέκαθεν έρωτα με εκείνες τις μουσικές, μόνο που δεν ήξερα ότι εκείνες θα με έφερναν και θα με έδεναν με εσένα. Ο χορός σου ήταν πρόσκληση μιας έκστασης διονυσιακής θα έλεγε κανείς. Πρώτη φορά χόρευε η ψυχή μου...και μετά το σώμα. Κι εκείνο το χαμόγελό σου θυμάμαι και τη σπιρτάδα στα μάτια σου... Όπως θυμάμαι και εκείνη την θέλησή σου να κρατήσει όλο αυτό και μετά...πόσα χιλιόμετρα κάναμε Θεέ μου για να ζήσουμε λίγο παραπάνω έρωτα...Πλέον αυτά τα χιλιόμετρα είναι αναμνήσεις...γλυκόπικρες.Κάθε φορά που ακούω τα χάλκινα η καρδιά μου γελά και δακρύζει μαζί.

Σιχάθηκα τη δουλειά και το χαμένο χρόνο που ξοδεψα.Καλύτερα να καθόμουν στο πατρικό μου να με ταΐζει η μάνα μου.Ούτε σπουδές έπρεπε να κάνω,ούτε δουλειά,ούτε δάνεια,ούτε αυτοκίνητο και πεταμένα λεφτά σε εξόδους και διασκεδάσεις β' διαλογής.Να έχω τον υπολογιστή μου να τσατάρω και να παίζω παιχνίδια και να βγαίνω που και που για βόλτες με το ποδήλατο.Λες και τώρα τι διαφορετικό κάνω;

να κάνω σχέση με καμία γυναίκα αυτή την περίοδο. Δεν έχω τον χρόνο να αφοσιωθώ και κυρίως νιώθω κουρασμένος συναισθηματικά. Μου λείπεις όμως ασυναίσθητα σαν παρουσία. Η γλυκιά, χαριτωμένη, όμορφη κοπέλα που γνώρισα κάποτε. Να μπορείς να συζητάς τα πάντα, να γελάμε και να έχεις μια σπάνια αθωότητα.

Τόσο πολύ. Μετά από 6 χρόνια, με άφησε έτσι απλά, τα διέγραψε όλα τόσο εύκολα.. Δεν αντέχω παιδιά.. Μου λείπει, υποφέρω.. Πώς θα προχωρήσω τώρα; πώς θα παω παρακάτω; δεν μπορώ, αλήθεια..