ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

.. Θυμήθηκα κι εγώ τα "όμορφα" εφηβικά μου χρόνια. Θυμήθηκα εκείνο το αγόρι που επί τρία χρόνια στο λύκειο με κορόιδευε μπροστά σε όλους για την εμφάνιση μου. Έλεγε καλά πως ντύνεται έτσι ( οι γονείς μου δεν είχαν λεφτά και η αλήθεια είναι πως δεν ντυνομουν και πολύ ωραία). Έλεγε για τα γυαλιά μου , για τα μαλλιά μου για όλα όσα αποτελούσαν την εμφάνιση μου, τα πάντα. Έπαιζε τον μάγκα μπροστά στους άλλους και εκανε πως μου την έπεφτε και καλά. Κι εγώ ντρεπόμουν και ήθελα να κλάψω και έσκυβα το κεφάλι και οι υπόλοιποι γελούσαν με όλο αυτό. Δεν ήθελα να πάω σχολείο, η ψυχολογία μου είχε τσακιστει είχα πάθει κατάθλιψη και κοινωνική φοβία. Μισούσα τον εαυτό μου, δεν ήθελα να με βλέπω στον καθρέφτη. Είχα παραιτηθεί από την ζωή, δεν είχα όνειρα πίστευα ότι δεν άξιζα και δεν θα πετυχενα τίποτα ακόμα κι αν προσπαθούσα κι έτσι σταμάτησα να προσπαθώ. Με είχα μισήσει κι εμένα και όλους τους άλλους. Πλέον δεν είμαι εξωτερικά όπως ήμουν τότε πλέον λαμβάνω θετικά σχόλια για την εμφάνιση μου και ναι νιώθω όμορφη. Αλλά η ψυχή μου τσακίστηκε και τα κομπλεξ δεν φεύγουν η ανασφάλεια συνεχώς μπαίνει στο μυαλό μου και με κάνει να αμφιβάλω τελικά για μένα.

Πάμε παρέα χθες σε σπίτι κοπέλας-συναδέλφου. Τι θα φάμε, τι θα πιούμε; Οι επιλογές ήταν ελάχιστες. Παραγγείλαμε δύο πίτσες. Κάποια στιγμή βγήκα στη βεράντα κρατώντας ένα κομμάτι πίτσα. Αηδίασα, σιχάθηκα τη ζωή μου. Παντού υπήρχαν κόπρανα από το σκυλί της. Ζώο είναι, θα τα κάνει. Αλλά αυτά παίζει να ήταν ασκούπιστα καμιά βδομάδα. Είστε κι άλλες τέτοιες; Βάλτε μια ταμπέλα τουλάχιστον. Προσοχή σ#€&@.

Παιδιά έχω ερωτευτεί !!! Τον βλέπω και λιώνω ειδικά όταν χαμογελάει είναι κουκλάκι !! Αλλά ενώ πεθαίνω να τον συναντώ και το επιδιώκω όταν τον βλέπω δεν ξέρω τι να κάνω, κάθομαι και τον κοιτώ σαν ονειροπαρμενη και δεν κάνω τίποτα , δεν ξέρω δεν μου έχει ξανατυχει .... Τι να κάνω για να σπάσω το πάγο και να μην με δει ως φίλη του?!?!

Μιλάω με ένα παιδί εδώ και μέρες και τη μια μου απαντάει αμέσως στα μηνύματα και δείχνει ενδιαφέρον, συνεχίζει τη συζήτηση δηλαδή, και την άλλη απαντάει ανά μια με δύο ώρες και πιο ξερά. Επίσης τη μια φαίνεται να θέλει μόνο κρεβάτι, την άλλη λέει ότι θέλει να προσπαθήσουμε και για κάτι άλλο..Έχω μπερδευτεί δεν ξέρω πώς πρέπει να νιώσω για αυτό,φοβάμαι να αφήσω τα συναισθήματα μου γιατί δεν μπορώ να καταλάβω τι θέλει

σε όλες τις γυναίκες

Λοιπόν που λέτε... Μην με κραξετε πολύ...Είμαι 22 χρόνων και έχω σχέση εδώ και 3 χρόνια περίπου. Είμαι με κάποιον που πραγματικά δείχνει να με αγαπά πολύ από την στάση του απέναντι μου, από το πόσο πολύ με νοιάζεται από τα όσα κάνει για εμένα. Δεν υπήρξε στιγμή να μην είναι δίπλα μου. Όμως υπάρχει ένα θέμα από την αρχή της σχέσης μας, δεν του αρέσει το στήθος μου επειδή είναι μικρό και μου λέει συνέχεια να κάνω πλαστική, πως είναι κρίμα αφού είμαι τόσο όμορφη κοπέλα να έχω κάτι τόσο αρνητικό και πώς αυτό μου χαλάει το σύνολο στην εικόνα. Κι εγώ έτσι νιώθω, έτσι ένιωθα και πριν από αυτόν. Από μικρή περίμενα να μεγαλώσει κι εμένα το στήθος μου σαν τον φιλενάδων μου κι αυτό τίποτα. Τώρα πλέον έπαψα να ελπίζω μια και έφτασα 22 δεν έχω πλέον ελπίδες. Συνέχεια ακόμα κι από φίλες μου ακούω αρνητικά σχόλια, το αγόρι παρόλο που με αγαπά δεν με δέχεται όπως είμαι λόγω αυτού. Κι εμένα πονάει η ψυχή με αυτό εδώ και χρόνια. Δεν έχω χρήματα για πλαστική επέμβαση και δεν μου αρέσει το αποτέλεσμα της πλαστικης και θεωρώ χαζό εκ μέρους μου να κάνω ολική νάρκωση και να υποβάλλω τον οργανισμό σε τέτοια διαδικασία για λόγους αισθητικούς. Δεν ξέρω παιδιά νιώθω εγκλωβισμένη πια στο σώμα μου. Γιατί να το αλλάξω δεν θέλω και δεν μπορώ αλλά ούτε κι έτσι μου αρέσει. Εσείς τι πιστεύετε για την πλαστική επέμβαση; Αξίζει; Και στο στήθος φαίνεται ή όχι; Γιατί εγώ από όσες έχω δει που έκαναν το καταλαβαίνω και δεν μου αρέσει αυτός ο όγκος. Γιατί περί όγκου επρόκειτο.

Με χώρισε και ούτε στα μυνηματα απαντάει και όταν την παίρνω τηλ άλλες φορές απαντάει άλλες όχι και κάποιες άλλες με παίρνει μετά από λίγο έχω μπερδευτεί

Δίνω για σχολή που θέλει 19.000 μόρια και έχω αρχίσει να αγνοώ τις ανάγκες μου.Δεν κοιμάμαι καλά, δεν γυμνάζομαι, δεν βγαίνω , δεν ξεκουράζομαι δεν δεν δεν....Μία με δύο ώρες ακούω μουσική την ημέρα γιατί χωρίς μουσική δεν θα αντέξω.Εδώ και μία εβδομάδα μάλλον είχα λίγο πυρετό αλλά έπαιρνα ένα ντεπόν και το αγνοούσα και αυτό,χθες είχα ανεβάσει σαράντα μετά την παρέλαση που φυσικά πριν είχε προηγηθεί μάθημα.Το αποτέλεσμα εν έγραψα το διαγώνισμα που είχα κανονίσει και έκατσα και κοιμήθηκα 14 ώρες,ξύπνησα ακόμα χάλια είμαι και γράφω ξανά σε 8 ώρες....Άλλα παιδιά τα καταφέρνουν όλα και εγώ κάθε τρεις και λίγο πέφτω κάτω από την κούραση.Ούτε που το σκέφτομαι να τα παρατήσω, δύο χρόνια τώρα παλεύω και τον τελευταίο δίμηνο κατάλαβα ότι μπορώ να περάσω και θα περάσω.Απλά εύχομαι να μην αρρώσταινα τόσο εύκολα, φυσικά παίρνω βιταμίνες από την β γυμνασίου παίρνω βασικά αλλά τι να σου κάνουν και αυτές;

Η ζωή μπορεί να μη μας δίνει πάντοτε αυτό που θέλουμε αλλά μας δίνει πάντοτε αυτό που έχουμε πραγματικά ανάγκη. Ο ολοκληρωμένος άνθρωπος δε θέλει να μοιάσει σε κανέναν και ούτε ψάχνει το άλλο του μισό... νιώθει ολόκληρος και μόνο τότε μπορεί να μοιραστεί.

Ήθελα τόσο να σε φιλήσω χθες το βράδυ κι όμως δε το έκανα. Κάτι με κράτησε και το μετάνιωσα την ίδια στιγμή που κατέβηκες από το αυτοκίνητο. Ίσως βρεθεί ξανά η ευκαιρία. Πάντως ωραία η κρέπα που φάγαμε!