ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Πες μου πότε και που συναντηθήκαμε πρώτη φορά;Μήπως είμαι αυτή που ψάχνεις...Γιατί αν είσαι αυτή που νομίζω...και γω δεν έπαψα ποτέ να σε σκέφτομαι...

Εχω μια διδυμη αδελφη.Οι γονεις μας εχουν χωρισει απο οταν ειμασταν πολυ μικρες.Μενουμε με την μητερα μας.Ο πατερας μου ειναι γενικα ενας ανθρωπος πολυ παρορμητικος(απο εκει πηρα μαλλον χαχα).Γενικα δεν παιρνει πολλες ευθυνες πανω του και οταν ερχεται το πραγμα σε χρηματα (τα οποια εχει και με το παραπανω) γινεται πολυ μα πολυ τσιγκουνης.Τον αγαπαω πολυ γιατι ειναι ενας πολυ καλος ανθρωπος απλα με τα ελλατωματα του οπως ολοι μας.Η αδελφη μου ομως δεν εχει την ιδια σταση απεναντι του.Του μιλαει καλα μονο οταν ειναι να της κανει το ταξι.Αν δεν εχει να την παει καπου και απλα πρεπει να κατσουμε μαζι του γιατι δεν τον βλεπουμε τοσο συχνα,κανει λες και την τρωνε τα μυρμηγκια.Κανει πως και πως να φυγει.Μεχρι και τον κραζει στην μανα μας.Της εχω κανει την παρατηρηση πολλες φορες και παντα παρεξηγειται.Δεν ξερω πως να αλλαξω την συμπεριφορα της απεναντι του.Του φερεται ωρες ωρες λες και ειναι ξενος.Εχω νευριασει τοσο πολυ μαζι της

αλλά τρώω ένα νοστιμότατο τυροπιτάρι αυτή τη στιγμή με φρέσκο τυρί που πιστέψτε με, θα φιλούσατε τα πόδια μου, για να σας δώσω ένα κομμάτι!

Είμαι αυτή που έγραψε την εξομολόγηση με τίτλο βάλτος .Τελικά είμαι απλά ΑΧΑΡΙΣΤΗ και βολεψακιας τέρμα εκεί κατέληξα .Και όποιος μου το πει δίκιο θα έχει.Εχω τη σχολή που ήθελα δόξα το Θεό δεν μου έχει λείψει τίποτα σε υλικά αγαθά δεν μου στέρησαν τίποτε οι γονείς μου ποτέ δεν δούλεψα είμαι εμφανίσιμη κ έχω έναν άνθρωπο κ φίλες να με αγαπάνε όπως επίσης και έναν αδερφό που υπελατρευω .Και κολλάω στο ότι δεν έχω άκουσον άκουσον παντρευτεί ενώ είμαι στην τρομερά μεγάλη ηλικία των 20.ενταξει το πρόβλημα μου είναι η αχαριστία και η απαισιοδοξία μου .Ευχαριστώ που ανεχτηκατε να διαβάσετε τις εξ μου και ελπίζω να μην είστε σαν κι εμένα δλδ αχάριστοι κ απαισιόδοξοι (δεν τρολαρω )

Υπάρχει κάποιο καλό σαιτ που προτεινετε για σοβαρες γνωριμίες?

Βλακεια ειναι αηττητη

Θα βγώ για περπάτημα για καμμιά ώρα,και επιστρέφοντας θα πάρω δυό σουβλάκια Ναί,πάλι θα γουρουνιάσω.Είναι σαν παυσίπονο στον πόνο.Αφού λέω καλύτερα να πάθαινα ανορεξία και να μήν έβαζα τίποτα στο στόμα μου.Κι είμαι κοπέλα γμτ!

Η κάθε γυναίκα έχει τους δικούς της ρυθμούς. "Εύκολες" ή "δύσκολες", δε χρειάζεται να προσποιούμαστε. Και σε όποιον αρέσουμε.

Να ρωτησω κατι αν εχω καταλαβει σωστα. Προς το παρον βρισκομαι σε αναστολη εργασιας και λογικα θα ξεκινησω 1 Ιουνιου. Αυτο σημαινει οτι με τον νομο που εχουν βγαλει μπορω να απολυθω μετα απο 45 μερες, δηλαδη 15 Ιουλιου και οχι νωριτερα? Εχω καταλαβει σωστα? Παρακαλω πολυ να ανεβει

Είμαι κοπέλα στα 20 κ ομολογω πως απλά έχω βαλτώσει ....είμαι σε μια σχολή στην οποία ήθελα κ για την οποία έδωσα δύο φορές πανελλήνιες ...όμως δεν είμαι ευτυχισμένη ...σιχαίνομαι το διάβασμα και νόμιζα πως μετά τις πανελλήνιες δεν θα ξανασχοληθω με αυτό γιατί άκουγα πολλά θετικά της φοιτητικής ζωής ομως η σχολή είναι απαιτητική κ κάθε άλλο παρά χαλαρό διάβασμα δεν θέλει (μαθηματικό )....ιδανικά θα προτιμούσα να είχα οικογένεια κ παιδάκια τώρα η απλά κ μόνο να ήμουν παντρεμένη .Έχω αγόρι είμαστε μαζί και είναι δίπλα μου σε αρκετά πράγματα αλλά ώρες ώρες νομίζω κανείς δεν καταλαβαίνει τα όνειρα μου είμαι τεμπελα με το διάβασμα κ όλοι το αποδίδουν στη βαρεμάρα .Εγώ πάλι έχω βαλτώσει.Προσπαθω να αποδεχτώ πως πρώτα θα σπουδασω κ οι γάμοι κλπ πάνε για μετά κ πως θα πρέπει να σκέφτομαι μόνο το διάβασμα κ το πτυχίο άλλα τίποτε από αυτα δεν με.γεμιζει.Δεν ξέρω τι πάει στραβά με μένα αλήθεια .Νιώθω πως επειδή ακριβώς δεν έχω ανοίξει βιβλίο για τη σχολή πως δεν μπορώ να καταφέρω τίποτε στο εξής κ αισθάνομαι απλά άχρηστη.Και όσο σκέφτομαι οτι ακόμη είμαι πρώτο έτος κ πόσα χρόνια ακόμη χρειάζεται για να τελειώσω τη σχολή απλά τρελαίνομαι .Με τους γονείς μου έχω καλές σχέσεις απλα ξέρω πως δεν θα καταλάβαιναν με τίποτε αν τους έλεγα θέλω να αφήσω τη σχολή κ να παντρευτώ εδώ ούτε ο φίλος μου το θεωρεί σωστό .Και όσο περνάει ο καιρός που δεν ανοίγω βιβλίο κ άρα δεν περνάω μαθήματα τοσο νιώθω να βαλτωνω.Αισθανομαι ανίκανη στο μέλλον να βρω ακόμη κ μια δουλειά ανίκανη ακόμη κ να πάντρευτω λέω μάλλον δεν είναι για μένα ανίκανη να βγάλω τη σχολή άχρηστη για όλα δεν έχω διάθεση για ζωή.Λεφτα για ψυχολόγο δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή.Δεν ξέρω πως ξεκινάμε να βάζουμε στόχους πάντως εγώ νιώθω πως ότι στόχο κ να βάλω θα αποτύχει απλά .Οποιαδηποτε γνώμη θα ήταν χρήσιμη ευχαριστώ εκ των προτέρων όποιον κάνει τον κόπο να μου πει μια οποιαδήποτε συμβουλή