ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Όταν χώρισα με τη τελευταία μου σχέση, έκλαιγα σχεδόν κάθε βράδυ για μερικούς μήνες.. Αλλα κρατούσε το πολύ μια ώρα. Μου έλειπε πολύ.. Ένα χρόνο αργότερα, ένα μεσημέρι, απλά τα δάκρυα μου άρχισαν να τρέχουν σαν καταρράκτες, έκλαιγα για 6 ώρες ακατάπαυστα. Απο τότε δεν ξανά έκλαψα. Αν υπάρχει κάτι που έμαθα από αυτό είναι ότι αν κάτι σε πονάει, να κλαις. Να κλαις για όσο χρειαστεί μέχρι να μην υπάρξουν άλλα δάκρυα. Είναι ένας τρόπος εκτόνωσης ή κάτι τέτοιο.. Δεν έχω βρει ακόμη τη λέξη που να ταιριάζει. Πάντως μετά από αυτό ήταν σαν να μου έφυγε ένα βάρος. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς..

Η μάνα μου πληρώνει το μεταπτυχιακόμου και με χαρτζιλικώνει. Πληρωνει το ενοικιο και τα παντα του αδερφου μου που σπουδαζει Βολο. Νιωθω απαισια.. οταν της λεω πως νιωθω βαρος μου απανταει πως πρεπει να σπουδασω και πως δεν πειραζει που δεν εχω βρει ακομα δουλεια. Παρολα αυτα νιωθω απαισια, ενα σκουπιδι..

Εντάξει, θα μπορούσα να διαβασω παρα πολυ στην καραντίνα και δεν άνοιξα βιβλίο! Είχα τελειώσει την ύλη αλλα έπρεπε οι επαναλήψεις να τρέχουν! Στην γλώσσα και τα αρχαία δεν εχω υψηλές προσδοκίες! Αν έρθει ολοκληρωτική ήττα, θα την υποστώ, μπορούσα και καλύτερα! Έτσι και αλλιώς δεν στοχευω σε υψηλοβαθμες σχολες! Αλλου ειναι ο δρόμος μου, το πανεπιστήμιο ειναι για τη γνώση, για τους ορίζοντες! Με το σκεπτικό αυτό αντε να βρεθεί κίνητρο για διάβασμα! Αυτην την εβδομάδα θα τελειώσω την επανάληψη στα 2 μαθήματα και οι 2 εβδομάδες που θα μείνουν προορίζονται για αρχαία! Δεν αφορα κανεναν σας αλλα τα λεω για να ηρεμώ εγώ! Βαρέθηκα την αναμονή και το άγχος! Βαρέθηκα να φοβάμαι περισσότερο για την αντίδραση των αλλων στις επιδόσεις μου απο οτι για τη δικη μου

Γραφω για να βγάλω κάποια πράγματα από μέσα μου αλλιώς δεν πρόκειται να κοιμηθώ. Ευχαριστώ όποιον το διαβάσει μέχρι το τέλος. Τρίτη μέρα αφότου χώρισα. Μετα απο δύο μέρες ατελείωτο κλάμα όπου έκλεγα σε όλο το σπίτι και η μάνα μου ήθελε να με στείλει σε συγγενείς γιατί την παλαβωσα ειμαι ήρεμη αλλά ακόμα πονάω πολύ και τον σκέφτομαι. Κυρίως σκέφτομαι πως είναι ψυχολογικά αν τρώει αν κοιμάται αν με μισεί αν με αγαπάει ακόμα. Και όταν σκέφτομαι ότι είναι χάλια εξαιτίας μου τότε πονάω μέσα μου περισσότερο. Το ξέρω ότι ο χωρισμός δεν είναι εύκολος για κανέναν από τους δύο και δεν περιμενω μέσα σε τρεις μέρες να νιώσω καλά. Όλοι μου λένε ότι λόγο ηλικίας ( 38) έχει ζήσει πολλά και δεν αντιμετωπίζει έναν χωρισμό το ίδιο όπως εγώ που είμαι μικρότερη. Ότι μιας και που έμπλεξε με μικρή ( 24) ήξερε που έμπλεκε και ότι μπορει να μην βγάλει κάπου. Θα ήθελα και την δικιά σας γνώμη πάνω σε αυτά που μου είπαν. Ο λόγος που με έκανε να τον χωρίσω είναι ότι ένιωθα πως είχα πράγματα να ζήσω μωλις τελείωσα τις σπουδές μου άρχισα να βγάζω τα δικά μου λεφτά έχω και κάποια όνειρα για εξωτερικό αλλά όσο και να τον αγαπούσα είναι πράγματα που ήθελα να ζήσω και δεν μπορούσα να τον τραβολογαω μαζί. Εκείνος τα είχε περάσει όλα αυτά πραγματικά τον θαυμάζω για όσα έχει κάνει στην ζωή του αλλά θέλω να τα καταφέρω και εγώ. Τέλος πάντων παρατήρησα πως και εκείνος ήταν έτοιμος για πολλά πράγματα όπως συγκατοίκηση και πιστεύω και οικογένεια αν και ποτε δεν μου το είπε. Απο την μια νιώθω καλά γιατι δεν ήμουν τόσο έτοιμη όσο εκείνος ελα όμως που όλα όσα με έκαναν να το χωρίσω έχουν φύγει ...οταν έμεινα χωρίς εκείνον ένιωσα πολύ μόνη ξυπνάω το πρωί και θελω την Καλημέρα του μου λείπουν οι στιγμές μας κτλπ. Πλέον δεν σκέφτομαι αυτά που θέλω αλλά εκείνον μήπως είναι σημάδι ότι δεν έπρεπε να φύγω; Μήπως άφησα κάτι πολύ καλό για μένα; έχει νιώσει καποιος το ίδιο...; Ίσως ο χρόνος μακριά του με βοηθήσει να δω κάποια πράγματα πιο καθαρά.... Υ.Γ να σημειωθεί ότι τον είχα τρελάνει τον άνθρωπο τον τελευταίο μήνα τα είχαμε συζητήσει και ξανασυζητησει και ενώ έδειχνα να το είχα ξεπεράσει μετά τσουπ ξανά μπροστά μου οι άσχημες σκέψεις.

until it becomes a memory.

Μαμά μου, ποσό θα ήθελα να σε κάνω μια αγκαλιά! Από εκείνες τις σφιχτές. Να σου κρατήσω το χέρι και απαλά να στο χαϊδέψω. Να μου χαμογελάσεις και καθώς σου λέω όλα όσα με βασανίζουν, να μου δώσεις κουράγιο και να μου πεις όλα καλά θα πάνε.Το σπίτι άδειο. Δεν κλαίω μαμά, μα μερικές φορές με πιάνει το παράπονο. Σκέφτομαι πόσα χρόνια θα μπορούσες να ζήσεις ακόμη, να γίνεις γιαγιά, να μας δεις να προοδεύουμε. Το μόνο που με παρηγορεί είναι πως δεν πονάς πια.5 μήνες μακριά μας μανούλα μου.Να είσαι καλά εκεί.Σε αγαπώ πολύ.Το μικρό σου

Έξυπνος Άνθρωπος η πολύ πονηρός;;;; ποιος θεωρείται ότι θα πάει μπροστά; εγώ ο έξυπνος.. Αλλά βλέπω ότι οι πονηρόι άνθρωποι κάνουν κουμαντο

Δεν βγαίνουν παιδιά τα νούμερα και φοβάμαι..χτυπώ το κεφάλι μου στον τοίχο γιατί δεν βλέπω μέλλον στην Ελλάδα κ δεν ξέρω τι να κάνω αν έχετε ιδέες δέκτες...είμαι σε μια φάση που θα πρεπε να πετάω κ να λάμπω κ έχω μαραζωσει, μου φταιει που δεν πάτησα πόδι όταν κ όπως έπρεπε τώρα είναι αργά? Δεν ξέρω οι γονείς μου την κάναν για χωριό μόνιμα κ έμεινα εγώ σε ένα σπίτι που δεν Μ αρέσει να συγκατοίκω με καλές κ κακές στιγμές σας στέλνω αγαπη

Τα έχω με μια κοπέλα 5 χρόνια μεγαλύτερη(εγώ 25 αυτή 30) συγκατοικούμε 8 μήνες και πραγματικά νιώθω ευτυχισμένος και έχω κολλήσει απίστευτα μαζί της. Το θέμα είναι ότι δεν το λέω δηλαδή φοβάμαι μιας και η τελευταία μου σχέση είχε καταντήσει κέρατο και πλέον είμαι πολύ φειδωλός στα λόγια μου και στις πράξεις μου. Δεν ξέρω νιώθω ότι είμαι άδικος μαζί της αλλά ρε φίλε το κέρατο δεν χωνεύεται όπως και να το κάνουμε ειδικά άμα κολλήσεις πραγματικά μετά δεν παλεύεται η κατάσταση.

Σε μια τελειωμένη σχέση. Θέλω να νιώσω έρωτα.