Είμαι ένας άντρας γύρω στα 35 και θέλω να εξομολογηθώ πως νιώθω απελπισία για τις εποχές που ζούμε. Πολλοί μιλάνε για δικαιώματα των γυναικών, για ισότητες και δεν είμαι καθόλου αντίθετος με αυτό. Ίσα ίσα! Όμως με όλα όσα βλέπω γύρω μου, στα μίντια, στα μαγαζιά και στις γειτονιές, στο ερωτικό κομμάτι ή στην εργασία, παρατηρώντας το σύμπαν καθημερινά, βλέπω γυναίκες να του προσφέρονται απλόχερα τα πάντα. Βλέπω να έχουν όποια εργασία θέλουν, όποιο πέος προτιμούν, βλέπω γυναίκες ψυχρούς εκτελεστές, σνομπ, και χωρίς κανένα συναίσθημα . Σεξουαλικά φιλελεύθερες που άμα λάχει την βρίσκουν και μεταξύ τους και το αντρικό φύλο περιθωριοποιείται και ταπεινώνεται. Τελικά ζούμε σε ένα κόσμο που μάλλον σιγά σιγά θα πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε για τα δικαιώματα των ανδρών και την ισότητα προς εμάς. Είναι μια εκδίκηση; Φυσικά δεν είμαι λάτρης κάποιας αντίστροφης κατάστασης, ίσως αναζητώ την ισότητα, ισως την αγάπη κάποιας.Πολλοί λανθασμένα θα με θεωρήσετε μισογύνη, θα πάτε παρακάτω βρίζοντας, σκεφτείτε το όμως, όσο αντικειμενικά μπορείτε. Κάποιος που δένεται εύκολα