ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Γνωριστήκαμε πέρυσι στη σεζόν, γίναμε φίλοι, τον ερωτεύτηκα, έκανε κάτι με μια κοπέλα. Φέτος ξανά μαζί, αισθάνομαι ότι έχουμε αυτή την χημεία, γελάμε με τα ίδια αστεία, κάνουμε τρελή παρέα, παρ όλα αυτά λέει ότι είναι straight. Πριν λίγες μέρες ήμασταν οι 2 μας στην παραλία και με ρώτησε αν του άρεσα ποτέ, του είπα ναι και επικράτησε αμηχανία για αρκετή ώρα. Τον ρώτησα αν έχει σκεφτεί να κάνει κάτι με το ίδιο φύλο και μου είπε «3-4 φορές αλλά δεν έγινε πραγματικότητα». Μου ξανά είπε να πάμε παραλία χθες για να δούμε το blue moon, πριν πάμε κάναμε φουλ αστεία μεταξύ μας, παίζαμε και καλά «ξύλο», φτάσαμε σπίτι με ρώτησε αν θέλω σίγουρα να πάμε παραλία του είπα διστακτικά “ναι” και μου είπε οτι πρέπει να είμαι πιο αποφασιστικός άλλη φορά κ να μην διστάζω να κάνω αυτό που θέλω. Πήγαμε στη θάλασσα κ μου πρότεινε να πάμε πιο μακριά από τον κόσμο, εκεί ήμασταν μόνοι μας αλλά πάλι δεν έκανε κίνηση… Όλο αυτό με μπερδεύει γιατί πολύ απλά τον θέλω αλλά δεν ξέρω αυτός αν θέλει κάτι από μένα, αν του πετάξω μπηχτή θα πει όχι αλλά η γλώσσα του σώματος του κ αυτά που λέει με κάνουν να νιώθω ότι θέλει

Οταν ερωτεύομαι προσπαθώ να απομυθοποιήσω λίγο τη σοβαρότητα της κατάστασης, το συναίσθημα, το πρόσωπο που θέλω. Αλλά τελικά δε γίνεται. Δεν είναι καψούρα είναι έρωτας. Και δεν θέλω να το απομυθοποιήσω το συναίσθημα με λόγια τύπου όλα είναι σχετικά, μη δίνουμε αξία σε πράγματα που τα μεγαλοποιούμε στο μυαλό μας, θα 'ρθει κι ο έρωτας που θα 'χει ανταπόκριση κάποια στιγμή, εδώ υπάρχουν άλλα προβλήματα κι ένα σωρό άλλες τέτοιες φράσεις-σαχλαμάρες. Θα ήθελα για μια φορά στη ζωή μου να υπήρχε happy end, δηλαδή κατάληξη στην αγκαλιά της. Αλλά δεν. Ποτέ.

Τι σημαίνει όταν ένας άντρας 45 χρονων πάει κατευθείαν με κάποια άλλη μέσα σε λίγες μέρες με το που χωρίζει από τη σχέση του με μια γυναίκα 20 χρόνια νεότερη; Αναλυτικοτερα επειδή εγώ είχα θέματα με τους γονείς μου που δεν ήθελαν αυτή τη σχέση του έλεγα τακτικά να σταματήσουμε κλπ. Πάντα όμως γύρναγα σ αυτόν γιατί τον αγαπούσα. Τον 5ο μήνα της σχέσης όταν του είπα να χωρίσουμε εκεινος πήγε κατευθείαν με μια συνάδελφο μας. Έκανε 10 μερες σχέση μαζί της και συναντήθηκαν 2 φορές. Αυτή μετά τον άφησε. Εμείς τα ξαναβρήκαμε χωρίς να το ξέρω αυτό αλλά το έμαθα ένα μήνα μετά όταν τη ρώτησα αυτή γιατί είχα κάποιες υποψίες από σβησμένα μηνύματα στο κινητό του. Έχω κάνει κι εγώ τα λάθη μου γιατί ένιωθε ότι τον απερριπτα και ότι τον είχα κάνει μπαλάκι. Λέει ότι το έκανε για να με ξεπεράσει και επειδή ήταν πολύ στενοχωρημένος. Όταν όμως κάποιος αγαπάει μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο; Ακόμα κι αν έχει πληγωθεί; Ή δεν ήταν τόσο βαθύ αυτό που ένιωθε; Εγώ θεώρησα πιο πολύ εκδικητική την αντίδραση του αλλά αυτός το αρνείται. Εδώ και 3 μήνες προσπαθεί να το ξεπεράσουμε και λέει οτι θέλει να κάνουμε οικογένεια. Εγώ όμως δεν το έχω ξεπεράσει. Επίσης ήξερε ότι ένιωθα ανασφάλεια μαζί της και φοβόμουν μην γίνει κάτι πριν γίνει και αυτός επιβεβαίωσε τους φόβους μου για εκείνη. Κάτι άλλο που είχε ξαναγίνει τον 3ο μήνα της σχέσης μας είναι ότι τον χώρισα για 2-3 μερες επειδή είδα ότι την είχε σπαμαρει με καρδούλες και αυτός λόγω ότι τον έδιωξα κανόνισε να βγει μαζί της κρυφά απο μένα «φιλικά». Έμαθα και αυτό μαζί με τα υπόλοιπα. Λέει ότι δεν πρόκειται να είχε γυρίσει άλλη αν δεν ήταν έτσι οι συνθήκες μεταξύ μας. Επειδή δηλαδή τον έδιωχνα λόγω των εκβιασμών απο τους γονείς μου..

Την είδα ξανά χθες το βράδυ. Είχε πει ότι μάλλον θα ερχόταν. Μιλήσαμε. Πανέμορφη όπως πάντα. Το χρονικό διάστημα που δεν μιλήσαμε δεν έχασε ίχνος από την ομορφιά της. Παρέμεινε γλυκιά κι ευχάριστη και με ωραίο γέλιο και με ωραίο βλέμμα και μια κούκλα. Στην περίπτωσή μου ο έρωτας είναι να την βλέπω, να περνάμε λίγες στιγμές μαζί, λίγες ώρες που περνούν τόσο γρήγορα. Γιατί οι όμορφες ώρες περνούν πάντα γρήγορα; Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί ανούσιες ώρες όπως αυτές εδώ, όπως αυτά τα χαζά πρωινά κολλάνε οι ώρες και δε λένε να φύγουν; Γιατί να φεύγει μόνο εκείνη; Και μια δεύτερη σκέψη μου: Πας σε κάποια υπηρεσία δημόσια, ιδιωτική ή λαμβάνεις μέρος σε μια κοινωνική συζήτηση τέλος πάντων και σε ρωτάνε αν είσαι παντρεμένος. Είστε παντρεμένος, έχετε παιδιά; Φαίνεται τόσο φυσιολογικό. Ότι ισχύει για όλους. Πώς γίνεται να ισχύει για όλους, αφού κάποιοι άνθρωποι θέλουν και δε γίνεται. Θα μου πείτε γιατί για τους άλλους γίνεται; Γιατί είναι τυχεροί. Ναι μόνο αυτό. Τύχη και ανταπόκριση από το πρόσωπο που αγαπούν. Μετά κατά τη διάρκεια διατήρησης μιας σχέσης ναι μπορεί να γίνουν προσπάθειες και συμβιβασμοί και σκληρή δουλειά για τη διατήρηση της σχέσης. Αλλά για να γίνει μια σχέση χρειάζεται μόνο τύχη και ανταπόκριση. Και μην ξαναρωτήσουν πουθενά αν είμαι παντρεμένος. Άντε πια. Εδώ είμαι τόσα χρόνια μόνος (όχι μόνος με δέκα επιλογές εφήμερων ερωτικών σχέσεων όπως συνήθως εννοούν οι άνθρωποι την ερωτική μοναξιά) κι οι άλλοι ρωτάνε αν έχω παιδιά. Ναι τα έκανα με τα άδεια μου σεντόνια. Υ.Γ: Πόσες μέρες χαράς θα με αφήσει να απολαύσω η χθεσινοβραδινή παρουσία της εκεί που συναντηθήκαμε; Όσα είπαμε; Το πρόσωπό της που εγγράφηκε μέσα μου; (λες κι είχε σβηστεί ποτέ).

Ηθελα κάπου να το βγάλω αυτό το βάρος από μέσα μου, γιατί με βασανίζει εδώ και για αρκετό καιρό και δυστυχώς βλέπω πως έτσι συνεχίζει να πηγαίνει χωρίς κάτι να αλλάξει. Λοιπόν το θέμα είναι πως πάντα και ακόμα στο πίσω μέρος του μυαλού μου τουλάχιστον ήταν πως ήθελα και θέλω να κάνω στενές βαθιές φιλίες που θα μπορούσαμε να νιώθουμε τόσο άνετα, όσο όταν είμαστε με τον εαυτό μας, αλλά δυστυχώς αυτό όσο περνάει ο καιρός και τα χρόνια, καταλαβαίνω πως είναι σχεδόν αδύνατο. Οπότε καταλήγουμε στη σημερινή κατάσταση που βρίσκομαι τώρα που έχω καταντήσει να βλέπω τις φιλίες και τον χρόνο που περνάω μαζί με τις/τους φίλες/ους μου σαν κάποιο είδος ανάγκης. Τι εννοώ μ αυτό; Λοιπόν αυτό που εννοώ είναι πως τους βλέπω σαν ένα τρόπο να ικανοποιησω τις κοινωνικές μου ανάγκες και την ανάγκη μου να μιλήσω σε κάποιο άτομο μια στις τόσες. Να σημειώσω πως είμαι εσωστρεφές άτομο (στην αγγλική introvert), αλλά μερικές φορές έχω την ανάγκη να μιλήσω με κάποιον. Το περίεργο της υπόθεσης είναι πως πιο παλιά δεν είχα αυτόν τον τρόπο σκέψης, γιατί πίστευα και ακόμα πιστεύω στο πίσω μέρος του μυαλού μου πως αν δεν έχεις κάποια βαθιά ένωση με τον άλλον δεν χρειάζεται να μιλάτε συνέχεια και να συνεχίζεται μια φιλία που είναι επιφανειακή σαν πόσες άλλες εκεί έξω. Αλλά ώρες ώρες νιώθω μια μοναξιά που δεν θέλω να νιώθω και δυστυχώς καταλήγω να σκέφτομαι και να κανονίζω εξόδους που τις κανονίζω μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω αυτή τη μοναξιά μέσα μου. Και με τρομάζει απίστευτα μερικές φορές γιατί νιώθω και πιστεύω πως και οι άλλοι μπορεί να το παρατηρούν πως δεν είμαι 100% εκεί όταν βγαίνουμε, διότι ένα κομμάτι μου απλά νιώθει τελείως απαθής στις κάποιες συζητήσεις που γίνονται, αλλά προσποιούμαι γιατί θέλω να ικανοποιήσω αυτή την "ανάγκη" να μιλήσω, έστω και ανοησίες, με κάποιον πρόσωπο με πρόσωπο. Δεν ξέρω πλέον αν έχω χάσει την ικανότητα μου να ψάχνω και να δημιουργήσω κάτι πιο βαθύ και ουσιαστικό με τους άλλους ανθρώπους, ή απλά έχω απογοητευτεί τόσο με τις ανθρώπινες σχέσεις, με το γεγονός ότι ο καθένας θέλει κάποιον να ασχολείται με εκείνον και τα δικά του προβλήματα και απλά δεν τους νοιάζει τι έχεις να πεις εσύ και γενικά "δεν ακούγεσαι" μέσα στη συζήτηση, απλά υπάρχεις εκεί σαν φάντασμα. Σίγουρα κι εγώ κάνω κάποιο λάθος μέσα σε όλα αυτά, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω τι και πως θα μπορούσα πλέον να το διορθώσω, όταν πολύ απλά όλα μου φαίνονται ανούσια και το να προσπαθώ δε μου δίνει την εντύπωση ότι θα διορθώσω κάτι. Τέλος πάντων αυτές τις λίγες πολλές μπερδεμένες σκέψεις μου ήθελα κάπου να τις πω, γιατί δεν πιστεύω πως είμαι τόσο δυνατή ώστε να το εξομολογηθώ σε κάποιον αυτοπροσώπως και να με καταλάβει κιόλας.

Ένα παιδί που φαίνεται κύριος. Εννοώ ότι έχει αρχές είναι ευγενικός με φλερτάρει μου κάνει κοπλιμέντα και γενικότερα προσπαθεί να μου δείχνει το ενδιαφέρον του με κάθε τρόπο. Όμως νομίζω ότι είναι bi. Δηλαδή είδα κάποιες φωτογραφίες που εχει αγκαλιά με έναν φίλο του που είναι γκει . Και εντάξει αυτό δεν λέει τίποτα θα μου πειτε αλλά δεν θα ήθελα να προχωρήσω εάν ισχύει κάτι τέτοιο. Θέλω να πω δεν με ελκύουν οι bi. Τι να κάνω να τον ρωτήσω ή να τον ψαρέψω με κάποιον τροπο; Θεωρώ ότι έχω το δικαίωμα να μάθω ώστε να επιλέξω εάν θέλω να συνεχίσουμε προς το ερωτικό κομμάτι.

Είμαι κοντά 1 χρόνο με το αγόρι μου εγώ 24 εκείνος 25 και σκεφτόμαστε σε κανένα χρόνο να μείνουνε μαζί και να βάλουμε μπροστά για οικογένεια στην πορεία.. η μαμά μου όμως είναι αντίθετη με αυτό , είναι της άποψης πως πρέπει πρώτα να με ζητήσει σε γάμο μετα να φτιάξουν το σπίτι και μετά αφού παντρευτούμε να βάλουμε μπροστά για το παιδί με το καλό..πλέον όμως έχουν αλλάξει τα πράγματα και γίνεται βάφτιση και γάμος μαζί..αν και εγώ με τον γάμο δεν ενθουσιάζομαι και ιδιαίτερα..αλλά χώνεται πολύ η μάμα μοτ σε αυτά που θέλω να κάνω..ναι μπορεί βα αργεί ακόμη ότι λέμε αλλά μας αρέσει να κάνουμε όνειρα γενικότερα ειδικά με τον άνθρωπο που είμαι τώρα και νιώθω ότι νιώθω όπως και αυτός..δεν ξέρω πως θα αλλάξει μυαλά όμως η μαμά μου και με φέρνει σε δύσκολη θέση και εμένα..ακόμη και το να έχω σεξουαλικές επαφές τώρα ένω ακόμη δεν θεωρεί πως είναι κάτι σίγουρο αφού δεν με ζήτησε σε γάμο και σκέφτεσαι συνεχώς αρνητικά..πως θα χωρίσω πως θα μπλέξω μετά με άλλον κ θα κάνω τα ίδια..επειδή είχα μια σχέση στο λύκειο 4 χρόνια κοντά κ μιλούσαμε για όλα αυτά και τότε ξ μετά έληξε τώρα πιστεύει πβς με όλους έτσι είναι..δεν αντιλέγω μπορεί να μην πάει καλά στην πορεία κ με αυτόν αλλά τι θα σταματήσω να ονειρεύομαι ; Όπως επίσης δεν ξέρω και τι θα γίνει στο μέλλον κανεις δεν το ξέρει αλλά δεν μαρεσουν οι αντιλήψεις της μαμάς μου με όλα αυτά κ με αγχώνει..με κάνει να φοβάμαι για το οτιδήποτε

Δεν θέλω να πω πολλά, απλά να βγάλω από μέσα μου. Κι ενώ σε άλλες περιπτώσεις θα ήλπιζα κάποιος να ταυτίζεται, τώρα δεν το εύχομαι σε κανέναν. Γιατί έρχεται μια στιγμή που αλλάζει η ζωή σου, που φοβάσαι να συνεχίσεις, ίσως δε θες κιόλας, δεν ικανοποιήσε από τίποτα, νιώθεις πως μεγάλωσες για τα πάντα, ότι έχασες ευκαιρίες, το μοναδικό που σκέφτεσαι είναι να γυρίσει ο χρόνος πίσω για να μπορούσες να πάρεις άλλες επιλογές, να γυρνάς στο σπίτι σου και να περιμένεις να περάσει η ώρα να κοιμηθείς για να μη σκέφτεσαι, να έχεις κάποιες εκλάμψεις αισιοδοξίας που κρατούν λίγο και φαίνονται ανέφικτες γιατί δεν βρίσκεις νόημα, να έχεις τελειώσει από κοινού μια σχέση πολλών ετών γιατί έτσι ήταν το σωστό, αλλά να μην έχεις όρεξη ούτε να μιλήσεις σε άνθρωπο, να μην βλέπεις χαρά σε τίποτα, να βρίσκεις διασκεδαστικό το να κάθεσαι να ακούς μουσική πίνοντας, να έχεις καλή δουλειά, αλλά να θες να την παρατήσεις γιατί δεν έχεις σκοπό, να περνάς την διβδομαδη άδεια σου στο σπίτι κατ' επιλογή, να έχεις διαγνωσθεί με κάτι που με απλά λόγια σημαίνει καταθλιπτικό σύνδρομο, να μην ξέρεις τι να κάνεις για να αλλάξεις. Να μην ξέρεις τίποτα. Και δεν είσαι 75. Είσαι 37, αλλά έχεις χάσει κάθε νόημα στην επίπονη καθημερινότητα. Κι έχεις έναν γατούλη που ώρες ώρες νομίζεις πως καταλαβαίνει περισσότερα από κάθε άνθρωπο. Να 'στε καλα όλοι ρε

Εδώ και αρκετό καιρό δουλεύω non stop πολλές ωρες σε μια πολυεθνική ταυτόχρονα φτιάχνω καποια σπίτια που κληρονόμησα και έχω κουραστεί απίστευτα οι ωρες στην πολυεθνική είναι άπειρες οι ώρες μετά να τρέξω για τα σπίτια άλλες τόσες. Διακοπές δεν πήγα καθόλου και είμαι στα όρια μου ψυχολογικά. Οικονομικά είμαι καλά αλλά δεν προλαβαίνω τίποτα δουλεύω πολλές ώρες 10-12 ώρες και κάποιες φόρες και ΣΚ γιατί δεν βγαίνει η δουλειά. Κάνω υπομονή βέβαια μέχρι να τελειώσουν τα σπίτια να έχω ένα παθητικό εισόδημα και να την κάνω για άλλες 'παραλίες' ίσως να ξεκουραστώ και λίγο, άλλα έχω βάλει την ζωη στο standby δεν έχω όρεξη για τίποτα και σκέφτομαι αποκλειστικά και μόνο την άλλη μέρα. Το θέμα είναι το εξής μου έχουν πει για περισσότερα χρηματα και προαγωγή (το τυράκι), αλλά και φίλους που μου ζητούν να βοηθήσω να φτιάξουν και τα δικά τους σπίτια (και πληρωνομαι γιατί είμαι καλός στη διαχείρηση και έχω εμπειρία) πόσο όμως θα αντέξω σε αυτούς τους ρυθμούς. Ευτυχώς έκανα πολύ καλή διαχείρηση και έχω πολύ καλή οικονομική κατάσταση. Πότε όμως θα ζήσω αυτά που κατάφερα να αποκτήσω με πολύ κόπο και ενασχόληση είμαι πλέον 31 και μια ζωή διαβάζω, δουλεύω και τρέχω για ότι προκύπτει. Επίσης δεν έχω παρέα αυτή τη στίγμη και η ένοχη απόλαυση μου είναι ένα πότο όταν προλαβαίνω το Σάββατο που και αυτό έχει αρχίσει να γίνεται δύσκολο γιατί δουλεύω Κυριακή αρκετές φορές. Χρειάζομαι άμμεσα διακοπές γιατί δεν μπορώ πλέον να αποδώσω και δουλεύω στον αυτόματο. Που πήγαν τα ξέγνοιαστα χρόνια που έζησα από τα 18-22 ως εκεί είναι; Μέτα τέλος τα καλά και απλά αναπολούμε το παρελθόν; ΥΓ. Μου έχει λείψει πολύ το σε αναζητώ της Lifo παρεπιπτόντως. Ήταν ένας εύκολος τρόπος να γνωρίσεις έναν καινούργιο ανθρωπο να βγεις έναν καφέ.

Ζηλεύω τον πατερα των ξαδελφων μου. Τι καλος, προσηνής και ζεν ανθρωπος. Ουτε νευριαζει , ουτε θυμωνει, ουτε δημιουργει μπελαδες. Απο την αλλη, εμενα μου ετυχε για πατερας ο αδερφος του:( Ειναι ενας εξαιρετικα νευρικος,οξυθυμος ανθρωπος. Εχω αποκτησει μεγαλη φοβια με τους νευρικους ανθρωπους εξαιτιας του.Γενικα με τους ανθρωπους... Γεματος κακία και μικροψυχιά! Μετρα και τα κουκιά οταν ειναι να δωσει στον αλλον.Εννοειται οτι δεν με αφηνει να ακουμπησω ουτε μια ελια που θα αγορασει. Τοσο μικροπρεπης. Προχτες τσακωθηκε μαζι μου επειδη του ειπα να μην μπαινει στο δωματιο μου. Μου ειπε οτι τιποτα δεν μου ανηκει. Με ειπε προβληματικη και μυγιαγγιχτη. Μετα αρχισε τις φωνες.Με εκραζε για τα πάντα. Ενας τρομακτικος ΤΥΡΑΝΝΟΣ. Και μετα βλεπω το θειο μου ποσο δοτικός ειναι με τα παιδια του. Ποσο ηρεμος,ομιλητικος ανθρωπος και λεω ποσο διαφορετικη ζωη θα ειχα αν ειχααυτον για πατερα. Ολα τυχη ειναι στη ζωη τελικα. Και οσο και αν προσπαθεις, η τρικλοποδια της ατυχιας σε περιμενει στη γωνια.