Πριν κανα διμηνο ειχα εξομολογηθει οτι η μανα μου με ειχε τσακωσει και εμαθε οτι ειμαι γκει και εγραφα για το ποσο αβολο ολο αυτο κτλ. Δυο μηνες μετα το μονο που συζηταμε ειναι για το αν θελω να αλλαξω, αν βρω κοπελα ποτε, αν περναω φαση, αν ειμαι μονος, αν εχω γκομενο (γιατι οσο δεν εχω μαλλον απλα πειραματιζομαι). Τι πειραμα ρε μανα στα 32 μου..Καθε φορα που τη ρωταω τι κανει ολο δεν ειμαι καλα, και το παλευω.Δεν μπορω κουραστηκα. Στο τσακ ειμαι να μιλησω καμμια μερα αποτομα αλλα δεν το θελω γιατι θα στεναχωρεθει ακομα παραπανω.