ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

ΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΣΟΥ Ο,ΤΙ ΚΡΥΒΕΙΣ Ή ΦΟΒΑΣΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙΣ.

Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥ
23.7.2021 | 08:06

To κλειδί

Σήμερα θα σου πω μια ιστορία που δεν έχει σχέση ούτε με τον κοβιντ ούτε με τα εμβόλια όπως συνηθίζεται τον τελευταίο καιρό. Δε θα γκρινιάξω, δε θα μιζεριάσω. Θα πω κάτι δικό μου. Μπορεί στο τέλος της ιστορίας να με περάσεις για χαζή.. -Έχεις κάθε δικαίωμα άλλωστε- αλλά μετά θα θελα λίγο να το ξανασκεφτεις... και κάπως έτσι ξεκινούν όλα... Τα τελευταία 20 χρόνια ζω σε μια όμορφη περιοχή της συμπρωτεύουσας. Οταν πρωτοήρθαμε το 2001 ήτανε χωριό με την αναλογη νοοτροπία, που στην πορεια μετατράπηκε σ εναν σύγχρονο οικισμό απο μεζονετες μεσ το πράσινο. Με τρία παιδιά μικρά τότε, κλειδωθήκαμε κανα δυο φορές έξω κι απο τότε αποφάσισα, πως δεν υπήρχε λόγος να βγάζω το κλειδί απ την πόρτα. Στην πορεία έπαψα να το βάζω και το βράδυ μέσα, με αποτέλεσμα το κλειδί να ναι πάνω στην πόρτα εικοσιτέσσερις ωρες το εικοσιτετράωρο μέχρι και σήμερα. Την ίδια λογική ακολούθησα και στο αυτοκίνητο. Ήσυχη γειτονιά ..λιγοστοί περαστικοί Γιατι οχι; ας είναι το αμάξι ανοιχτό με τα κλειδιά στη μηχανή μη τα ψάχνω κι όλας όλη την ώρα! Ποτέ δε μου πέρασε κακή σκέψη απ το μυαλό. Ποτέ δε φοβήθηκα μη μπουν κλέφτες. Ποτε δεν ανησύχησα για τίποτα. Τώρα μεσα στη σκεψη σου, στριφογυρίζει ενα αχά!! Αλλά έλα που την πάτησες! Αλλά έλα που θα σε στεναχωρήσω! Γιατι ποτέ, στα 21 αυτά χρονια που ζω εκεί (σε μια περιοχη που λόγω καλής φήμης έχουν γίνει πολλές κλοπές), κανείς δεν ασχολήθηκε με το σπίτι μου, το νοικοκυριό μου, η το αμάξι μου. Θα μου πεις.... έτυχε! Τα βαλα κάτω. Εντάξει στην τελική δεν είχε και τίποτα αξιόλογο το σπίτι μου και στο μεταξύ τα χρόνια περνούσαν και είχαμε ησυχία, ενώ γύρω μας ακούγαμε να συμβαίνουν διάφορα. Όμως, συνεχιζα απτόητη τις ίδιες συνήθειες μεταφέροντας τες ασυναίσθητα και στα παιδιά μου. Οι άνθρωποι είναι καλοί να τους εμπιστεύεστε, να τους αγαπάτε, (εντάξει μη τρελαθουμε κι όλας! Πάντα με μέτρο) να είστε χαλαροί, να έχετε τις πόρτες ανοιχτές στο σπίτι σας, στο μυαλο και την κάρδια σας... Κι εδω ίσως στριφογυρίζει στο μυαλο σας ένα ακόμα αλλά , αλλά θα σας απογοητεύσω και πάλι! γιατί κάπως έτσι κύλησε η ζωη μας απλά κι όμορφα χωρίς απρόοπτα ώσπου αποφάσισα να μοιραστώ αυτή την εμπειρία ή αλλιως τη στάση αυτή ζωης που κράτησα, εδω! μαζί σου. Προετοιμασμένη βέβαια για τον κινδυνο της εκθεσης μου, διατίθεμαι ν ακούσω πικρόχολα σχόλια του τυπου: κι αν έμπαιναν και βίαζαν την κορη σου; και σκοτωναν τα παιδιά σου; μα είσαι τοσο ηλιθια; τοσο αφελής; πως ειναι δυνατον να τους εκθετεις καθημερινα σε τετοιο κινδυνο;; κάποιοι μπορει να με απειλουσαν οτι θα καλεσουν την πρόνοια, την αστυνομία, το χαμογελο του παιδιού,καποιοι άνετα θα το εκαναν κι ολας!! Ετσι δε γινεται τωρα τελευταία στα σοσιαλ οπου καθένας μπορει να γινει λαϊκός δικαστης; Ευτυχώς εγω τουλάχιστον τη γλύτωσα γιατι τα παιδιά μου είναι πλέον ενήλικα και πάντα είχαν την επιλογη να βαλουν το κλειδι απο μεσα. Ποτέ δε τους απαγόρευσα να μη το κανουν. Κι απο τοτε το σπιτι μας ηταν ανοιχτο για ολο τον κοσμο και μέχρι σημερα γεμίζει φίλους και ποτέ εχθρούς. Γιατι μεχρι και σήμερα, που όλα πάνε απο το κακό στο χειρότερο, ναι! αγαπώ τα ζώα, αλλα αγαπώ περισσότερο τους ανθρώπους και τις απέραντες δυνατότητες τους και συνεχίζω να τους εμπιστεύομαι . η ζωή μου χει αποδείξει πως οι κακές σκέψεις επηρεάζουν τα κυτταρα μου και είναι αλήθεια αυτό που λενε πως οτι φοβασαι σου συμβαινει κι οτι θέλεις πραγματικά, το συμπαν συνωμοτεί για να στο δώσει. Διάλεξα λοιπόν τον απλοϊκό τρόπο, να μη φοβάμαι και να εμπιστευομαι. Η τυχη; η τολμη; η τρελα; Το συμπαν; ο Θεος;;; ολοι μαζι βοηθησαν! Μακάριοι οι πτωχοί τω πνευματι ίσως και να σκεφτείς τελικά αξιολογώντας με συμπάθεια όσα σου εξιστορώ που κατα τα γραφάς σημαίνει: Αφήσου και έχε εμπιστοσύνη! Δε ξέρω αν με κατάλαβες, αλλά πολύ θα θελα! Marie la journaliste
10
 
 
 
 
σχόλια

Δεν πιστεύω ούτε στο "ο,τι φοβάσαι θα σου συμβει", ούτε στο "ο,τι θέλεις πολύ το σύμπαν συνωμοτει για να σου συμβει". Στη δε περίπτωση σου θεωρώ ότι απλώς υπήρξες τυχερή. Οποία νοοτροπία και να έχω εγώ, όσο αισιόδοξος άνθρωπος και να είμαι, αν ο άλλος θελήσει να μου κανει κακό, και εφόσον δεν περνάει από το χέρι μου να τον αποτρέπω, θα μου το κάνει. Για μένα είναι τόσο απλό.

Μου άρεσε αυτό διάβασα..αν και είμαι σχεδόν το ακριβώς αντίθετο.Ακριβως όμως γι'αυτό τον λόγο μου αρέσουν οι άνθρωποι που σου δίνουν μια διαφορετική οπτική του τρόπου που βλέπουν την ζωή γενικότερα.
Να έχεις μια όμορφη μέρα.

Όταν εσύ ήσουν μικρή δε χρειαζόταν να κλειδώνεις πόρτες, όλοι τις είχαν ανοιχτές ειδικά σε χωριά. Με το πέρασμα των χρόνων αυξήθηκε η εγκληματικότητα. Το να συνηθίσεις να έχεις το κλειδί στην πόρτα και μέσα στο αυτοκίνητο είναι σαν να λες στους άλλους 'κλεψτε με'. Από τη στιγμή που ακούγονταν και κλοπές πως γίνεται εσύ να ζούσες στο παραμύθι της Χιονάτης; Είναι πολύ ωραίο να έχεις τέτοια ψυχή και εμπιστοσύνη και αγάπη για τους γύρω σου όμως αυτό δείχνει έναν άνθρωπο που δεν έχει ωριμάσει συναισθηματικά. Ευτυχώς δεν πάθατε κάτι χειρότερο. Μου θύμησες και εμένα μια ιστορία, είχαν κλέψει τους διπλανούς μου και είχε θορυβηθεί όλη η γειτονιά. Εμείς κλείδωναμε πάντα όμως κλείναμε όλα τα φώτα να πέσουμε για ύπνο. Ύστερα από μια εβδομάδα το πολύ άρχισαν να μας καλούν στο σταθερό τηλέφωνο με απόκρυψη αργά τη νύχτα και δε μιλούσαν. Ήμασταν σίγουρα το επόμενο σπίτι που είχαν βάλει στο μάτι, έτσι, εκτός από συρτή και κλειδωμένο σπίτι αφήναμε και ένα φως ανοιχτό που απ' έξω φαινόταν ότι είμαστε μέσα και ξύπνιοι. Έκτοτε δε μας ξαναπήραν με απόκρυψη και φυσικά δεν τόλμησε κανείς να μπει να κλέψει. Το να πιστεύεις τόσο σε όλο τον κόσμο που δεν ξέρεις είναι κακό. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την απόλυτη αθωότητα δυστυχώς.

"Μπορεί στο τέλος της ιστορίας να με περάσεις για χαζή"

Δεν έχεις κι άδικο. Εγώ πάντως για χαζή σε πέρασα.Άλλωστε άλλο "αφελής" κι άλλο "καλός". Γενικά η έννοια της καλοσύνης, όπως και πολλών άλλων λέξεων, έχει παρεξηγηθεί, διαστρεβλωθεί, παραποιηθεί, αδικεί, σχεδόν κακοποιηθεί. Τέλος, άλλο καχύποπτος κι άλλος υποψιασμένος. Υπάρχει ένα θέμα με το πώς ορίζονται ή πώς ορίζουν τις λέξεις. Η άνευ περιορισμών, ορίων, "ισοπεδωτική" καλοσύνη, μόνο καλοσύνη δεν είναι.

Σόρρυ,αλλά τρία πουλάκια κάθονται.Όταν σου συμβεί,που δέν στο εύχομαι,θα αναθεωρήσεις.Στο λέω γιατί το έζησα πρίν από 6 χρόνια,και άσχετα με το τί μας πήραν,το ευτύχημα ήταν ότι λείπαμε και εγώ και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας μου.Το πρωί αφήσαμε ένα σπίτι,και νωρίς το απόγευμα που γυρίσαμε αντικρίσαμε κάτι σάν βομβαρδισμένο τοπίο,άς μου επιτραπεί η έκφραση.Και κυρίως,αυτή η αίσθηση της παραβίασης του ιδιωτικού σου χώρου,είναι κάτι που δέν μπορείς να χωνέψεις εύκολα.Μήν σου τύχει.
Ζητώ συγγνώμη,αλλά θυμήθηκα και φορτίστηκα.

Η στάση σου είναι αφελής κ επικίνδυνη. Το γνωρίζεις και εσύ και για αυτό προβάλεις στους άλλους το πως θα σκεφτούν και τι θα απαντήσουν στην εξομολόγηση σου. Υπάρχει χρυσή τομή μεταξύ επικίνδυνης αφέλειας (ότι το σύμπαν σε προστατεύει ακόμα και σε αυτά που εσύ η ιδια οφείλεις να προστατεύεις τον εαυτό σου) και στην συνεχή καχυποψία ότι κινδυνεύεις. Προκαλείς την «τύχη» σου.

Προσωπικά μένω σε κυριλέ προάστιο στην Αθήνα. Ήμουν και εγώ της δικήςσου λογικής, ότι φοβάσαι το παθαίνεις και τα τοιαύτα, το παραταγα ξεκλειδωτο(καλά δεν το έφτασα και τόσο μακριά να αφήνω τα κλειδιά έξω) τα παράθυρα ανασφάλιστα και ειλικρινά δεν φοβόμουν καθόλου μη μπει κάποιος μέσα. Ώσπου πριν 2 χρόνια μπήκαν μέσα σε ένα χρόνο 3 φορές,το ρημαξαν το σπίτι μου. Παρολαυτα, ομολογώ πως εξακολουθώ να μη φοβάμαι, δεν άλλαξα το παραμικρό ως προς την ασφάλεια του σπιτιού, όμως ανακάλυψα πως το τσιτατο ότι φοβάσαι ελκεις η το αντίθετο, μάλλον δεν ισχύει!

ΤΩΡΑ

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ
Βγάλε από μέσα σου ό,τι κρύβεις
ή φοβάσαι να παραδεχτείς

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ