ΟΙ ΒΟΥΤΗΧΤΕΣ
Τα «πάρεξ να σε ιδώ, καλέ μου», τα κρυφομιλήματα, μέσ' από
δύσκολους καιρούς σωσμένα λόγια των εξορκισμών, τις σιγανές
πατημασιές, τα ποιήματα, απόπειρες αγνοουμένων προ πολλού,να τ' ανασύρεις όλα απ' τα βαθιά, από μεγάλα σκότη, ανέπαφα, απ'
τις σιωπές ερειπωμένων μητροπόλεων, την άλωση, τη θεομηνία, τη
ρομφαία: όπως τροπαιοφόρος βουτηχτής βαραίνει στ' άπατα, ή
ευπατρίδες πελεκάν την ώρια κόρη, κι ο πιο καλύτερος τής παίρνει
το κεφάλι.Για να γυρνάς, και να 'ρχεσαι, και να μιλάς, λόγια σπουδαίων
ειδυλλίων που ήταν μια φορά, ίχνη λαμπρών καρατομήσεων, τα «σε
φιλώ», αχ πόσο σε φιλώ, το δήγμα επίχρυσο,
επιτέλους, απ' το χρόνο.― Τζένη Μαστοράκη, «Ιστορίες για τα βαθιά», Κέδρος, 1986
____________________
«Διάλεξα αυτό το ποίημα της Τζένης Μαστοράκη γιατί με βούτηξε και με βάφτισε στα βαθιά της. Γι' αυτό...»
— Γιάννης Σκουρλέτης, σκηνοθέτης
