ΈΦΥΓΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ λίγες ημέρες πριν από το lockdown» μου εξομολογείται η Ειρήνη Σκυλακάκη ένα ήσυχο απόγευμα στα νότια προάστια. «Γενικά, όσο βρισκόμουν στο Λονδίνο, η στάση του Μπόρις Τζόνσον σχετικά με τον κορωνοϊό με είχε ταράξει, δηλαδή το πώς άφησε τους πολίτες εκτεθειμένους».
Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα καινούργιο κομμάτι, με τίτλο «Souvenir», το πρώτο από το επερχόμενο τέταρτο άλμπουμ της. Πρωτοεμφανίστηκε το 2012 στην ελληνική δισκογραφία με το άλμπουμ «Wrong Direction». Μετά από αυτό ακολούθησαν το «Before Dawn» (2014) και το «Matterless» (2017), στο ύφος της κιθαριστικής ποπ και της φολκ. Στο Λονδίνο βρέθηκε για σπουδές στη νομική το 2008 και από τότε που πήρε το πτυχίο της πηγαινοερχόταν, μέχρι που αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα.
«Μου έλειψε» λέει. «Το όνειρό μου είναι να είμαι μεταξύ Λονδίνου και Αθήνας, αλλά, ούτως ή άλλως, θα επέστρεφα στην Ελλάδα, επειδή το Λονδίνο είναι ακριβή πόλη. Νιώθω ότι κάλυψα σε μεγάλο βαθμό τους στόχους μου, να δω πώς δουλεύουν στην αγγλική μουσική βιομηχανία και να δημιουργήσω ένα δίκτυο από ανθρώπους με τους οποίους θα μπορώ να συνεργάζομαι όπου και αν βρίσκομαι. Αν ο ανταγωνισμός στην Ελλάδα φαίνεται σε όσους ασχολούνται με τη μουσική κάπως, στο Λονδίνο είναι τεράστιος, αλλά έχει τη γοητεία του, επειδή εκεί γίνονται πράγματα και αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι στο κέντρο του κόσμου».
Στην παιδική μου ηλικία θυμάμαι ότι ήμουν λίγο απροσάρμοστη και ντροπαλή. Καθόμουν στο δωμάτιό μου και περνούσα καλά γράφοντας τραγούδια.
Για να επιστρέψουμε στο «Souvenir», είναι μια γλυκόπικρη μπαλάντα, που μπορεί οι στίχοι της να σκιαγραφούν το τέλος μιας σχέσης, στην πραγματικότητα όμως σηματοδοτεί μια νέα αρχή στην καριέρα της Ειρήνης. Πρόσφατα υπέγραψε σε νέα εταιρεία, τη United We Fly, αλλά είχε την τύχη, για τις ανάγκες του συγκεκριμένου κομματιού, να συνεργαστεί με δύο σημαντικούς καλλιτέχνες, τον Σουηδό τραγουδοποιό Jay-Jay Johanson και τον Νοτιοαφρικανό σκηνοθέτη David East, και να βρεθεί στο Cape Town για το ατμοσφαιρικό βίντεο.
«Παρακολουθούσα τον τελευταίο χρόνο τη δουλειά ενός σκηνοθέτη που λέγεται David East, o οποίος έχει σκηνοθετήσει διάφορα βιντεοκλίπ, ανάμεσά τους αυτά της Japanese House και πιο πρόσφατα των Foals. Όταν ήμουν ακόμη στο Λονδίνο, συναντηθήκαμε και, επειδή του άρεσε το τραγούδι, συμφώνησε να κάνει το βίντεο. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι τους επόμενους δύο μήνες θα βρισκόταν στο Cape Town, έτσι με ρώτησε αν μπορούσα να πάω εκεί. Τότε είχα μόλις υπογράψει με τη United We Fly και όλο αυτό έγινε γρήγορα και χωρίς προβλήματα».
«Και πώς γνώρισες τον Johanson;» τη ρωτάω. «Άνοιξα μια συναυλία του στην Αθήνα, στο Tiki. Εκεί γνωριστήκαμε και κάποια στιγμή μού έστειλε ένα τραγούδι του και του έστειλα κι εγώ το "Souvenir". Προς μεγάλη μου έκπληξη προσφέρθηκε να μου κάνει το remix. Ενθουσιάστηκα, επειδή αγαπώ πάρα πολύ τη μουσική, την προσωπικότητά του και αυτό που εκπέμπει.
Την Πρωτοχρονιά άνοιξα το inbox και είχα λάβει την καινούργια εκδοχή με τα φωνητικά του. Ήταν το καλύτερο δώρο. Δέχτηκε, μάλιστα, να συμμετάσχει και στο βίντεο. Τα γυρίσματα ήταν η πιο φανταστική εμπειρία της ενήλικης ζωής μου. Δεν είχα ξαναπάει στη Νότια Αφρική. Με το που προσγειώνεσαι και μέχρι να φτάσεις στο Cape Town περνάς από περιοχές όπου βλέπεις πολύ σκληρές σκηνές απόλυτης φτώχειας και μετά, ξαφνικά, στο κέντρο βλέπεις μια άλλη πλευρά, που θυμίζει κάτι από ανατολικό Λονδίνο, με μια ακραία, επικίνδυνη ομορφιά. Από τα πρώτα πράγματα που συνειδητοποίησα ήταν όταν το πρώτο βράδυ που βρέθηκα εκεί σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά, προς τον ουρανό, για να δω τα αστέρια και οι αστερισμοί φαινόντουσαν ανάποδα».
Η Ειρήνη δείχνει να αγαπάει πολύ αυτό που κάνει. Σε ένα σημείο της συζήτησης μου αναφέρει ότι το μεγαλύτερο όνειρό της είναι να γράφει ωραίες μελωδίες μέχρι να πεθάνει. Σπάνια συναντάς τόσο ρομαντική άποψη. Αναρωτιέμαι πώς αποφάσισε να ασχοληθεί με τη μουσική. «Στην παιδική μου ηλικία θυμάμαι ότι ήμουν λίγο απροσάρμοστη και ντροπαλή. Καθόμουν στο δωμάτιό μου και περνούσα καλά γράφοντας τραγούδια».
— Πιστεύεις ότι ως γυναίκα συνάντησες περισσότερα εμπόδια στην απόφασή σου να ασχοληθείς με τη μουσική;
Ανεξάρτητα από το φύλο, το να επιλέξει κανείς έναν τέτοιον δρόμο έχει τις δυσκολίες του. Δεν είναι το ίδιο με το να λες στους γονείς σου ότι θα γίνεις γιατρός όταν μεγαλώσεις. Γενικά, η μουσική είναι ένας ανδροκρατούμενος χώρος. Χθες ήμουν σε μια ταράτσα και ενώ κάναμε γυρίσματα για ένα βίντεο, συνειδητοποίησα ότι ήμασταν 3 κοπέλες και 20 άντρες. Ως αίσθηση, νομίζω ότι στα περισσότερα εργασιακά περιβάλλοντα ισχύει κάτι τέτοιο, αλλά στο δικό μας, ειδικά στο κομμάτι της παραγωγής, έχω συναντήσει μόνο μία γυναίκα – και όχι μόνο στην Ελλάδα, στην Αγγλία οι αναλογίες είναι αντίστοιχες. Μου αρέσουν όμως καλλιτέχνες σαν την Grimes, που παράλληλα είναι παραγωγός και κάνει τα πάντα μόνη της.
Τελευταία, έχω αρχίσει κι εγώ να ασχολούμαι με την παραγωγή. Έχω τρελαθεί με τις δυνατότητες που σου δίνουν τα μουσικά προγράμματα. Ξεκινάω, περνάνε 5 ώρες και νομίζω ότι έχει περάσει μισή ώρα. Είναι ένας νέος κόσμος. Κάποιες φορές, όσο υπέροχη συνεργασία κι αν έχεις με έναν παραγωγό, δεν μπορείς να του εξηγήσεις με λέξεις όσα φαντάζεσαι. Προσωπικά, δεν μπορούσα ποτέ να το κάνω πετυχημένα και χαίρομαι που τώρα μαθαίνω να πηγαίνω τα τραγούδια μου εκεί όπου θέλω και να φτιάχνω έναν πολύ πιο ολοκληρωμένο χάρτη.
— Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;
Πέρασα μια φάση εμμονική με τον Λέοναρντ Κοέν. Είναι κάτι σαν θεός μου. Όταν αισθάνομαι χαμένη, βάζω να τον ακούσω και σκέφτομαι ότι βρίσκομαι στον σωστό δρόμο. Είναι ωραίο να νιώθεις ότι υπάρχουν σοφοί άνθρωποι γύρω σου, που με κάποιες κουβέντες σε φέρνουν εκεί όπου πρέπει να είσαι. Έτσι, αποφάσισα να γράψω έναν δίσκο με τραγούδια εμπνευσμένα από την Ύδρα και τον ίδιον. Είναι ένα πρότζεκτ που ετοιμάζω με τον Danton Supple στην παραγωγή. Θα λέγεται «Hydra».
Το «Souvenir» της Irene Skylakaki κυκλοφορεί από την εταιρεία United We Fly.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
