Αυτή την εβδομάδα το Ίδρυμα Ωνάση ανέθεσε την επιμέλεια του πρότζεκτ «Enter», που περιλαμβάνει έργα φτιαγμένα μέσα σε 120 ώρες, στο Chocolate Factory Theater της Νέας Υόρκης.

 

H σχεδιάστρια φωτισμών και διευθύντρια λειτουργίας του The Chocolate Factory Theater, Madeline Best, και ο σκηνοθέτης, κινηματογραφιστής και καλλιτεχνικός διευθυντής του The Chocolate Factory Theater, Brian Rogers, αναρωτιούνται πώς το τέλος του κόσμου μπορεί να είναι τόσο βαρετό, στο 4 Fixations· ο περφόρμερ και designer Tei Blow ανασυνθέτει τα «Δοκίμια Οκνηρότητας» του Γιοσίντα Κένκο και μας εμβαπτίζει στον κόσμο του μοναχού Ζεν και ποιητή, ενώ το σπίτι του Blow μεταμορφώνεται σε σκηνικό χώρο, στο Essay in Idleness· ο keyon gaskin κάνει ένα σχόλιο στο πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον Δυτικό Κόσμο με το How to Get Away With Westworld· η περφόρμερ, video artist και ηθοποιός Dynasty Handbag προετοιμάζεται για μια αόριστη καταστροφή στο Untitled Emergency· ενώ η χορογράφος και καλλιτεχνική διευθύντρια της ομάδας Big Dance Theater, Annie-B Parson, αποδομεί ό,τι μας ζητείται να κάνουμε σωματικά, προκειμένου να αποτρέψουμε την εξάπλωση της ασθένειας.

 

Τις επόμενες μέρες θα προστεθούν νέα πρωτότυπα έργα, από τους Daniel Wetzel, Έφη Μπίρμπα & Άρη Σερβετάλη, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Γιάννη Μανταφούνη, Γιώργο Ζώη, Χρήστο Σαρρή και πολλούς Αμερικανούς καλλιτέχνες και οργανισμούς, ενώ η λίστα συνεχώς μεγαλώνει. Ο καθένας μόνος του, αλλά τελικά όλοι μαζί, δημιουργούν μια σειρά έργων που διακτινίζονται από το δικό τους στο δικό μας σαλόνι, διαμηνύοντας έτσι πως η τέχνη δεν πρέπει να σταματά ποτέ, όποιοι και αν είναι οι περιορισμοί.

 

Τα νέα έργα

Madeline Best & Brian Rogers / The Chocolate Factory Theater, 4 Fixations

Video / audio | Διάρκεια: 9΄35΄΄

 

 

 

Μια βιαστικά φτιαγμένη σύντομη ηχογράφηση συγκροτεί τη μουσική επένδυση για το teaser του πιο αδιάφορου, μηδενικού προϋπολογισμού φιλμ επιστημονικής φαντασίας, που (δεν) έγινε ποτέ. Περιλαμβάνει οικιακές ηχογραφήσεις σε modular συνθεσάιζερ που έγιναν σε μισοκοιμισμένη κατάσταση, καθώς και απόκοσμες εικόνες από κοινά υλικά (γυρισμένες συχνά με υπερβολικά κοντινά πλάνα). Αναφέρεται στους νυχτερινούς τρόμους που ελλοχεύουν κάτω από την (και μέσα στην) καθημερινή εμπειρία της παρατεταμένης απομόνωσης –για να μην αναφέρουμε την προχωρημένη αϋπνία των δημιουργών του– ρωτώντας: πώς είναι δυνατόν το τέλος του κόσμου να είναι τόσο… βαρετό;

 

 

Tei Blow, Essay in Idleness (Δοκίμια οκνηρότητας)

Video | Διάρκεια: 8΄

 

 

 

Το Essay in Idleness είναι μια ανασύνθεση των «Δοκιμίων Οκνηρότητας» (Tsurezuregusa), ενός κλασικού κειμένου του 14ου αιώνα που συνέθεσε ο μοναχός Ζεν και ποιητής Γιοσίντα Κένκο, ο οποίος έγραψε 243 σύντομα λήμματα για την αισθητική ομορφιά της φύσης, τους κοινωνικούς κανόνες, τον βουδισμό Ζεν και την έννοια της παροδικότητας. Αν και ο ίδιος δεν είχε ποτέ την πρόθεση να δημοσιεύσει αυτά τα κείμενα, μετά τον θάνατό του συγκεντρώθηκαν σε μια συλλογή που επρόκειτο να γίνει κλασικό έργο της ιαπωνικής λογοτεχνίας. Σε αυτή τη διασκευή, ο καλλιτέχνης διερευνά 88 αντικείμενα από το σπίτι του και την επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή του, πλαισιώνοντας τον κόσμο του Κένκο στον δικό του.

 

 

keyon gaskin, How to Get Away With Westworld (Πώς να τα βγάλεις πέρα με τον Δυτικό Κόσμο)

Video | Διάρκεια: 2΄43΄΄

 

 

 

Παίρνοντας μια επιταγή.

O keyon gaskin είναι ένας (ψευδο-)καλλιτέχνης.

 

 

Dynasty Handbag, Untitled Emergency (Άτιτλη κατάσταση ανάγκης)

Video | Διάρκεια: 2΄21΄΄

 

 

 

Η Dynasty Handbag πρέπει να ετοιμάσει ένα σακίδιο έκτακτων περιστάσεων για μια αόριστη καταστροφή. Ποια είναι τα απαραίτητα που θα πάρει μαζί της στο άγνωστο μέλλον; Υπάρχει ένα και μοναδικό αντικείμενο, το οποίο να εγγυάται μια για πάντα την επιβίωσή της, την αυτοεκτίμησή της, το νεανικό και όμορφο παρουσιαστικό της και το ολοκληρωτικό δυναμικό της;

 

 

Annie-B Parson, 6΄

Αναπροσαρμοσμένο βίντεο ζωντανής παράστασης | Διάρκεια: 3΄10΄΄

 

 

 

Απέναντι από ένα βίντεο που δείχνει χορευτές σε αποστάσεις 2 μέτρων (6 ποδιών, εξού και ο τίτλος), η Πάρσον διαβάζει έναν ημερολογιακού ύφους διαλογισμό πάνω στα χωρικά πρωτόκολλα που μας έχουν τεθεί στον νέο κόσμο συμπεριφοράς με τον Covid-19. Εμφορούμενη από μια χορογραφική λογική, η Πάρσον αποδομεί ό,τι μας ζητείται να κάνουμε σωματικά, προκειμένου να αποτρέψουμε την εξάπλωση της ασθένειας. 

 

Aναλύοντας αυτά τα πρωτόκολλα, επισημαίνει ότι η χωρική συνειδητοποίηση έρχεται αίφνης στο προσκήνιο για τους πεζούς, καθώς ζητείται από όλους, υπό μία έννοια, να αποκτήσουν την προοπτική ενός χορευτή. Αντιπαραθέτει τις σκέψεις της με υλικό βίντεο από ένα χορευτικό έργο που έκανε την προηγούμενη χρονιά, όταν οι χορευτές έμπαιναν μαζί στην πρόβα, με τα σώματά τους σχεδόν σε άμεση επαφή το ένα με το άλλο. 

 

Η Πάρσον συνεργάζεται με τη video artist Ντέμπορα Τζόνσον (γνωστή και ως Candy Stations), η οποία αναπλάθει αυτή την παράσταση μέσω αναφορών στο βικτωριανό ζωοτρόπιο, που ήταν μια από τις πρώιμες μορφές κινούμενης εικόνας και πρόδρομος του σύγχρονου κινηματογράφου. Το ζωοτρόπιο έφερε στον νου της Τζόνσον τους κώδικες της κοινωνικής απομάκρυνσης, καθώς βασίζεται σε μια συγκεκριμένη δομική απόσταση μεταξύ των εικόνων. Μαζί με ένα θρηνητικό τραγούδι, γραμμένο από τους Τζακ Λάζαρ και Νόα Σέβρον, δημιουργούν ένα βίντεο έργο ενσυναίσθησης, που εκφράζει το πώς είναι να ζεις αυτή στη στιγμή.

 

Περισσότερες πληροφορίες στο onassis.org/enter