Τhe Suicide Squad
(2021)
Κάτι ανάμεσα σε σίκουελ και reboot του Suicide Squad του Ντέιβιντ Όγερ, που, παρά τις δυσμενείς κριτικές, άρεσε στο κοινό σε γενικές γραμμές, έκανε εισιτήρια, πήρε και ένα Όσκαρ Μακιγιάζ και σύστησε στον κόσμο τη Χάρλεϊ Κουίν της Μάργκοτ Ρόμπι. Ο Τζέιμς Γκαν του Guardians of the Galaxy της Marvel παίρνει μεταγραφή στην αντίπαλη ομάδα της DC και μεταγγίζει την παλαβομάρα του στο «σοβαρότερο» σύμπαν της εταιρείας, ας ελπίσουμε μόνο να μην το παρακάνει με τις εξυπνάδες, κακοπάθαμε με το σχεδόν αφόρητο Birds of Prey πέρσι. Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για την καλύτερη ταινία που ο Σιλβέστερ Σταλόνε δανείζει τη φωνή του σε έναν ανθρωπόμορφο καρχαρία, ο οποίος πρώτα τρώει τους κακούς και μετά τους ρωτάει. (Από 19/8)
Ταξίδι μέσα από τη μνήμη
(Reminiscence, 2021)
Τοποθετημένο σε ένα ζοφερό παρόν όπου, χάρη σε μια μηχανή, οι άνθρωποι μπορούν να επισκέπτονται τις αναμνήσεις τους για να πάρουν μια δόση από τις «καλύτερες μέρες» ‒τοποθετήστε το, επίσης, υπό το πρίσμα της πανδημικής συγκυρίας‒, το Reminiscence εμπλέκει τον ήρωά του σε ένα μυστήριο που τον αφορά προσωπικά. Επιστημονική φαντασία με νουάρ απολήξεις, ο Χιου Τζάκμαν και πάλι σε πρωταγωνιστικό ρόλο, η Ρεμπέκα Φέργκιουσον σε ρόλο femme fatale και εικονογραφία που παραπέμπει στο Inception (2010) σε μια φιλόδοξη παραγωγή μεσαίου προϋπολογισμού, που κάλλιστα θα μπορούσε να αποδειχτεί μία από τις εκπλήξεις της χρονιάς. (Από 26/8)
Respect
(2021)
Είδαμε πρόσφατα μέσω της σειράς «Genius» του «National Geographic» ένα πορτρέτο της Αρίθα Φράνκλιν με τη Σίνθια Ερίβο να την ενσαρκώνει, τώρα έρχεται η σειρά της μεγάλης οθόνης και της Τζένιφερ Χάντσον να δώσουν τη δική τους κατάθεση πάνω σε ένα από τα είδωλα του εικοστού αιώνα. Η μάχη της με τις καταχρήσεις, η σταθερή, καταλυτική παρουσία της στις διεκδικήσεις του μαύρου κινήματος και, φυσικά, η φωνή της, που πηγαινοερχόταν στις οκτάβες με αμίμητη άνεση και σιγουριά, παρέχουν υλικό για μια συναρπαστική μουσική βιογραφία. Αδημονούμε να δούμε και τη Χάντσον, η οποία βρίσκει επιτέλους έναν ρόλο αξιώσεων τόσο για τις φωνητικές όσο και για τις ερμηνευτικές της ικανότητες, χρόνια μετά το Dreamgirls (2006). (Από 19/8)
Candyman
Reboot (και ολίγον σίκουελ) της cult επιτυχίας Candyman (1992) του Μπέρναρντ Ρόουζ, ένα αλαφροΐσκιωτο φιλμ που λειτουργούσε ταυτόχρονα ως (εξαιρετική) ταινία τρόμου αλλά και ως δοκίμιο πάνω στη μυθολογία του τρόμου, τις γενεσιουργές αιτίες της, τον φαύλο κύκλο βίας από τον οποίο αντλεί έμπνευση αλλά και τη συνεισφορά της σ’ αυτόν. Aν πεις πέντε φορές μπροστά σε έναν καθρέφτη τη λέξη «Candyman», εκείνος έρχεται να σε πάρει μαζί του στον άλλο κόσμο ‒ ένα απλό, αλλά άκρως αποτελεσματικό concept. Τόσο αποτελεσματικό, ώστε ο υπογράφων γύρισε πίσω για να δει πόσες φορές έχει γράψει τη λέξη «Candyman» και ευτυχώς σταμάτησε στις τέσσερις, μαζί με τον τίτλο. (Από 26/8)
Ο άνθρωπος του Θεού
Ένα από τα μεγάλα, εγχώρια εμπορικά στοιχήματα βγαίνει στις αίθουσες στο τέλος του καλοκαιριού με πρόθεση να εκμεταλλευτεί τη γενικότερη καλή πορεία των ελληνικών ταινιών εν μέσω θέρους – ένα φαινόμενο που σίγουρα δεν έμεινε απαρατήρητο από τους εκπροσώπους της διανομής. Βίος και πολιτεία του Αγίου Νεκταρίου, ιδιαιτέρως αγαπητού στο πιστό κοινό, το οποίο περιμένουμε να δούμε αν θα προσέλθει στις αίθουσες για να ανάψει ένα κεράκι. Πρωταγωνιστεί ένας Άρης Σερβετάλης που λέγεται ότι δούλεψε πολύ για να μπει στο πετσί του ήρωα –ως συνήθως, θα πω εγώ‒, συμμετέχει και ο Μίκι Ρουρκ σε έναν μικρό αλλά χαρακτηριστικό ρόλο. (Από 26/8)
Snake Eyes
Ξέρουμε τι σκέφτεστε, όχι, δεν πρόκειται για επανέκδοση της ομώνυμης ταινίας του Ντε Πάλμα, αν και πολύ θα θέλαμε να ξαναδούμε το εισαγωγικό μονοπλάνο στη μεγάλη οθόνη. Πρόκειται, αντίθετα, για μια απόπειρα αναβίωσης του franchise των G.I. Joe, που αριθμεί δύο ταινίες μεγάλου μήκους ήδη, οι οποίες πήγαν καλά στα ταμεία μεν, όχι όμως αρκετά καλά ώστε να δικαιολογήσουν περισσότερα σίκουελ. Όσο για την ποιότητά τους, υποψιαζόμαστε πως οι περισσότεροι απ’ όσους διαβάζετε αυτές τις γραμμές έχετε ξεχάσει την ύπαρξή τους κι αυτό μάλλον τα λέει όλα. Οι δημιουργοί της ταινίας υπόσχονται πιο αναλογική δράση, πρωταγωνιστεί ο ανερχόμενος Χένρι Γκόλντινγκ. (Από 26/8)
Καλοκαίρι του ’85
(Summer of ’85)
Δεν διάγει και την καλύτερη περίοδο ο Φρανσουά Οζόν. Ο Διπλός Εραστής του εκτροχιαζόταν γρήγορα, χρειαζόταν πιο ειρωνική προσέγγιση και εναγκαλισμός του camp στοιχείου, το «Grace à Dieu» ήταν άνευρο και ανοικονόμητο. Φέτος κάνει τη ρελάνς, όμως, με αυτήν τη νοσταλγική φιλμική εκδρομή στα ’80s και μια καλοκαιρινή ιστορία νιότης και έρωτα που συνδυάζει τις ορμητικές ευαισθησίες του σινεμά του με τη ράθυμη λαγνεία του ρομερικού κινηματογραφικού σύμπαντος. Προβλήθηκε και στο πλαίσιο του περασμένου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, όπου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις. (Από 5/8)
Mπέτυ Μπλου
(Betty Blue, 1986)
O Ζοργκ και η Μπέτυ, το πορτοκαλί και το μπλε, η μέρα και η νύχτα. Από τις σπάνιες περιπτώσεις που η κινηματογραφική απεικόνιση του amour fou, όπως τον αποκαλούν οι Γάλλοι, αγκαλιάζει ατρόμητα (και) την ηδυπάθεια που αυτός συνεπάγεται, τον εντοπίζει κάπου ανάμεσα στην αλαφροΐσκιωτη αίσθηση του μαγικού ρεαλισμού και την ωμότητα μιας οριακής arthouse δημιουργίας και βυθίζεται στον ολοκληρωτισμό του. Επίσης, σε λίστες με τα καλύτερα κινηματογραφικά scores που γράφτηκαν ποτέ πάντα κρατάμε μια θέση για το σάουντρακ του Γκάμπριελ Γιάρεντ, ένα μουσικό χωνευτήρι ειδών και ακουσμάτων από διαφορετικές γωνιές του πλανήτη. (Από 19/8)
Νύχτα Πρεμιέρας
(Opening Night)
Ο κασσαβετικός φιλμικός άθλος που βάφτισε και το αγαπημένο μας αθηναϊκό κινηματογραφικό φεστιβάλ, βούτηξε στην ψυχοσύνθεση του ηθοποιού, εξερεύνησε τα όρια της ταύτισής του με τους χαρακτήρες που ενσαρκώνει, την κάποτε σαδιστική υποταγή του προσωπικού στοιχείου στην τέχνη αλλά και στον εξορκισμό όσων το ταλανίζουν μέσω αυτής, ενώ αποτύπωσε την υπαρξιστική κρίση με όλη την αγωνία και την ένταση που τη συνοδεύουν. Λίγοι σκηνοθέτες κατάφεραν να ταξιδέψουν εκεί, στην καρδιά του σκότους, και μπόρεσαν να επιστρέψουν, ώστε να αφηγηθούν όσα είδαν και σ’ εμάς τους υπόλοιπους, και ο Κασσαβέτης ήταν ένας από αυτούς. (Από 5/8)
Η Εξαφάνιση
(Klute)
Σε μία και μοναδική προβολή στο θερινό Τριανόν στις 20 Αυγούστου, στο πλαίσιο του Athens Open Air Film Festival, θα προβληθεί το Klute του Άλαν Τζ. Πάκουλα – προφέρεται Πακούλα, αλλά στη χώρα μας έχει παγιωθεί ο τονισμός στην προπαραλήγουσα. Ερμηνευτικός θρίαμβος της Τζέιν Φόντα, υποδειγματικό σιγοντάρισμα από τον Ντόναλντ Σάδερλαντ και ατμοσφαιρικό score από τον Μάικλ Σμολ σε μια ταινία ενδεικτική των αμερικανικών κινηματογραφικών ’70s –o κόκκος στη φωτογραφία, η επιμήκυνση της διάρκειας μιας σκηνής‒, εναρμονισμένη με το συνωμοσιολογικό κλίμα της εποχής. Να σημειωθεί πως η είσοδος στην προβολή θα πραγματοποιηθεί μόνο με δελτία εισόδου. (20/8)
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
