1.

BLADE RUNNER 2049

Ντενί Βιλνέβ

Υποβλητικό στο σασπένς και την ανάπτυξη των υπαρξιακών ερωτημάτων, επιβλητικό σε κλίμακα και τεχνική.

 

Ο τρόπος που αφηγείται ο Βιλνέβ τη μοναξιά και την ανθρωπιά προκαλεί δέος: η επιλογή του να βρίσκει χρόνο για να καταδείξει χαρακτήρες αντί απλώς να επιδείξει ιδέες δεν συναντάται πουθενά σε ένα είδος που συχνότατα αναδίδει άγχος και πίεση, ακριβώς επειδή οι εμπορικές απαιτήσεις σκεπάζουν τις προθέσεις και την όποια πηγή (ό,τι έσπειρε στην Άφιξη εδώ ευδοκιμεί πανηγυρικά).

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.

 

2.

MOONLIGHT

Μπάρι Τζένκινς

Αναζητώντας την προσωπική ταυτότητα, κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες. Ένα θαρραλέο, περίτεχνο διαμάντι με μπλε λάμψη.

 

Το Moonlight είναι από εκείνα τα σπάνια δείγματα σινεμά που οδηγούν, αντί να εκβιάζουν, τον θεατή σε μια συναισθηματική ταύτιση, όση απόσταση κι αν έχουν από την κατάσταση και τα πρόσωπα που πραγματεύεται η ταινία. Όσο για τους ηθοποιούς, δεν υπάρχουν λόγια για να περιγραφεί η αφοσίωση και η υπέρβαση που κατάφεραν.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.

 

3.

ΔΟΥΝΚΕΡΚΗ

Κρίστοφερ Νόλαν

Ο φόβος κι η αβεβαιότητα, η ήττα και η σημασία της: όταν ο πόλεμος έγινε συνείδηση στους πολίτες και τους ενέπλεξε ενεργά στο μηχανισμό της φρίκης.

 

Ως πολεμικό δράμα, η Δουνκέρκη δεν μοιάζει με καμία άλλη ταινία, ενώ σίγουρα δανείζεται από πολλές, εντός και εκτός είδους. Η κλίμακα και οι λεπτομέρειες είναι απίστευτες και το μέγεθος δεν καταπίνει ποτέ την οικειότητα, τον ιδρώτα και την ανάσα.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.

 

4.

THE FLORIDA PROJECT

Σον Μπέϊκερ

Η ευρύτερη οικογένεια στη σύγχρονη Αμερική, μεσοτοιχία με το βασίλειο της Disney, χωρίς ειρωνεία.

 

Το Florida Project δεν περιορίζεται στην παρατήρηση της ρουτίνας μιας ειδικής πληθυσμιακής ομάδας, διανθίζοντάς την με περιστατικά, αλλά διεισδύει στις ψυχές ανθρώπων που αψηφούν τα προβλήματα, είτε από απερισκεψία είτε υπακούοντας τη δύναμη της ελπίδας, σαν μια ειρωνική αντανάκλαση της ντισνεϊκής αισιοδοξίας που λάμπει νυχθημερόν ακριβώς δίπλα τους.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.

 

5.

ΤΡΕΞΕ!

Τζόρνταν Πιλ

Από έναν σκηνοθέτη κωμωδίας, μια ανασύνθεση του horror, που ξεσκίζει τον λευκό ρατσισμό του καναπέ και διατρέχει το DNA της σκλαβιάς.

 

Το ντεμπούτο-δυναμίτης του Τζόρνταν Πιλ αποτελεί το ιδανικό flip side του Moonlight, σε μια χρονιά που φέρνει τα πάνω-κάτω, και μάλιστα στο είδος της φρίκης, ένα αποκλειστικά λευκό ιδίωμα, βιομηχανοποιημένο για να ξεδιψά τις μάζες του σαββατοκύριακου και πακεταρισμένο για να ανατριχιάζει με χρονομετρημένα αναμασήματα και déjà vu.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ. 

 

6.

ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ

Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ

Έξοχα ανεπτυγμένη, δραματοποιημένη, έντεχνα συμβολική διατριβή για μια άκαρδη γενιά

 

Το Χωρίς Αγάπη ξετινάζει τα πάντα, από τον χριστιανισμό και τον νεοπλουτισμό ως τον άρρητο καπιταλισμό και τη σκιά του κομμουνισμού, για να φτάσει σε ένα συμπέρασμα που όλοι υποψιαζόμαστε.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ. 

 

7.

Η ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ

Ίλντιγκο Ενιέντι

Ένα μικρό, σκληρό ποίημα για τη μοναξιά και τη δεύτερη ευκαιρία.

 

Με ρυθμό που τιμωρεί τον ανυπόμονο θεατή, αλλά τον αποζημιώνει με την απουσία εκζήτησης και υπερβολής στη συμπόνια και στην ανθρωπιά της, ψάχνει την τρυφερότητα στο σταδιακό πλησίασμά τους και την κατακτά με πόνο και, κυριολεκτικά, με αίμα.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.

 

8.

ΣΙΩΠΗ

Μάρτιν Σκορσέζε

Το πιο εσωστρεφές, δύσκολο, και σοφά αργό έργο του παραδοσιακά σβέλτου Μάρτιν Σκορσέζε, είναι και η κατάθεσή του για την χρόνια αμφιλεγόμενη σχέση του με την πίστη και την οργανωμένη θρησκεία. Βρείτε τους γκάνγκστερ.

 

Με μεγάλες σκηνές, αν και όχι με τις χαρακτηριστικές plans-séquences, που ναι μεν θαυμάζει, αλλά δεν ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία του, ο Σκορσέζε σκύβει διακριτικά σε μια κουλτούρα που θαυμάζει, παίρνοντας τη θέση του εισβολέα που δεν διαθέτει το πλεονέκτημα της έδρας και συνεπώς οφείλει να ακούσει προσεκτικά.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.

 

9.

120 ΧΤΥΠΟΙ ΤΟ ΛΕΠΤΟ

Ρομπέν Καμπιγιό

Το χρονικό του AIDS ξεπερνά τον ακτιβισμό και τις διεκδικήσεις και αποκτά ουμανιστικές διαστάσεις

 

Η πολιτική διάσταση της ταινίας μπλέκει εξαίσια με το προσωπικό στοιχείο, τον έρωτα, το φόβο και το σεξ που ξεδιπλώνονται οργανικά και ειλικρινώς, συγκινώντας χωρίς τραβηγμένες κορόνες και μελοδραματικές ευκολίες.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ. 

 

10.

NERUDA

Πάμπλο Λαραΐν

Για τον Νερούδα, στο στίλ του Νερούδα, να μια βιογραφία που προσπαθεί και τα καταφέρνει να μπει βαθιά στο πνεύμα του δημιουργού που πραγματεύεται, αντί να περιγράψει περιστατικά της ζωής του.

 

Ο Πάμπλο Νερούδα δεν παρουσιάζεται ως αγιοποιημένη εκδοχή της επαναστατικής φιγούρας που πάνω-κάτω γνωρίζουμε αλλά ως αντιφατικό πλάσμα, ένας εγωιστής, αλαζονικός λάτρης της ηδονής και της καλής ζωής, ένας καλλιτέχνης που δεν απαρνήθηκε τις απολαύσεις.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.

 

=10.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Ο ΝΕΓΡΟΣ ΣΟΥ

Ραούλ Πεκ

Η σθεναρή διαμαρτυρία από τον ευαίσθητο Τζέιμς Μπάλντουιν, γίνεται καίριο, ελεγειακό ντοκιμαντέρ για τους αγώνες για τα πολιτικά δικαιώματα - η συλλογική μνήμη συναντά το λόγο ενός σημαντικού στοχαστή.

 

Το έργο, και του Πεκ και του Μπόλντουιν, θα μπορούσε άνετα να υποπέσει στο ολίσθημα της ισοπεδωμένης ιδεολογίας, δηλαδή του μίσους. Ο ίδιος ο συγγραφέας, όμως, παραδέχεται πως δεν γίνεται να είναι πεσιμιστής, σε πείσμα των γεγονότων και της Ιστορίας.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.

 

=10.

RAW

Ζουλιά Ντουκουρνό

Αλληγορία για την ενηλικίωση, με έμφαση στη γυναικεία ψυχοσύνθεση. Και οι Γάλλοι μπορούν να μας τρομάξουν...

 

Εκτός από το προφανές του σεξουαλικού συμβολισμού, η Ντουκουρνό μιλάει για τη βία ως προνόμιο και ασπίδα των γυναικών σε μια ταινία που αψηφά την εύκολη κατηγοριοποίηση και δεν κολλάει σε στεγανό σενάριο και στα καθαρά είδη αλλά τα αναμειγνύει κάτω από την ομπρέλα μιας μαύρης κομεντί τρόμου.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.

 

=10.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΕΛΑΦΙΟΥ

Γιώργος Λάνθιμος

Στο ματς της Λογικής εναντίον του Ενστίκτου, διαιτητής είναι η Μοίρα, έτσι όπως την πρωτοέγραψαν οι αρχαίοι και τη διασκεύασαν, στο ουδέτερο γήπεδο του Σινσινάτι, οι Λάνθιμος-Φιλίππου.

 

Στην καρδιά της υπόθεσης της ταινίας ένας μύθος αρχαίος, γεμάτος μυστήριο και πολλαπλές αναγνώσεις, που ο Γιώργος Λάνθιμος μαζί με τον Ευθύμη Φιλίππου μεταμορφώνουν σε φανταστική απειλή, ένα ποινικό αντανακλαστικό που εφαρμόζεται σαν βιβλική, ανταποδοτική κατάρα.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.

 

=10.

ΜΗΤΕΡΑ!

Ντάρεν Αρονόφσκι

Η Βίβλος, η διασημότητα, η οικογένεια, ο νεογέννητος Χριστός, το χάος, η Αποκάλυψη και ξανά από την αρχή. Από τον Αρονόφσκι που βαρέθηκε τις περιστροφές και είπε να τα σπάσει για να τσεκάρει αντιδράσεις.

 

Ο δημιουργός του Νώε, αντλώντας από το εβραϊκό του DNA, μεταστρέφει τη μεταφυσική προβληματική της Πηγής της Ζωής σε ένα ταξίδι πόνου με ανθρώπους-σύμβολα.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.