«I Wanna Dance with Somebody»: Η δραματική βιογραφία της Γουίτνεϊ Χιούστον

Houston, we have a problem Facebook Twitter
Η Γουίτνι Χιούστον ήταν και παραμένει η Φωνή, η εντυπωσιακότερη ποπ τραγουδίστρια, όχι μόνο της γενιάς της, αλλά ίσως όλων των εποχών.
0

Η κινηματογραφική βιογραφία της Γουίτνεϊ Χιούστον, χρονικά εκτεταμένη και ολοκληρωτική στο τόξο της γεμάτης δραματικές μεταπτώσεις καριέρας καθώς και στις λεπτομέρειες της προσωπικής της ζωής, ξεκινά και τελειώνει με το απόγειό της, μια δεκάλεπτη εμφάνιση που επιβεβαίωσε πως ήταν και παραμένει η Φωνή, η εντυπωσιακότερη ποπ τραγουδίστρια, όχι μόνο της γενιάς της, αλλά ίσως όλων των εποχών.

Η χρονιά ήταν το 1994 και η περίσταση τα American Μusic Awards, σε μια βραδιά στην οποία απέσπασε 8 διακρίσεις, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του Μάικλ Τζάκσον. Μαζί με τον σταθερό μουσικό ενορχηστρωτή της, είχε επιλέξει να πει στη σειρά ένα ποτ πουρί τριών εξαιρετικά δύσκολων τεχνικά τραγουδιών, ξεκινώντας με το κλασικό «I Loves you Porgy» από την όπερα του Γκέρσουιν, περνώντας στην επιτυχία της «I Have Nothing», και κλείνοντας με το «And I’m Telling you» από το μιούζικαλ «Dreamgirls». Οι απαιτήσεις για κάθε ένα από τα εμβληματικά και σημαντικά σε νόημα τραγούδια είναι υψηλότατες, πόσο μάλλον να αποδοθούν στη μορφή του απνευστί medley, με μεταβάσεις σε διαφορετικούς τόνους και ακροβατικές κορυφώσεις που θα υπέβαλαν σε αγχογόνα δοκιμασία τους κορυφαίους πρωταθλητές, σε έναν καλλιτεχνικό τομέα που εκτός από την αγωνιστική αντοχή συμπεριλαμβάνει σκηνική παρουσία και στενή επαφή με το κοινό.

Σε πρώτο επίπεδο, η ταινία δεν κρύβει τίποτε, και προσπαθεί να ξύσει την επιφάνεια των προβλημάτων που την οδήγησαν στη ραγδαία πτώση, τσεκάροντας πολλά κουτιά από τις συνδυαστικές πληροφορίες που είναι γνωστές με μια πρόχειρη ματιά στη Wikipedia και από μερικές μαρτυρίες.

Όλα λειτουργούσαν σωστά τότε: η Χιούστον είχε σπάσει όλα τα ρεκόρ με τα συνεχόμενα νούμερο ένα, ξεπερνώντας τους Beatles και τον Elvis, είχε τραγουδήσει στο ημίχρονο του Super Bowl τον αμερικανικό Εθνικό Ύμνο, φορώντας τη φόρμα της και μαγεύοντας εκατομμύρια κόσμου με το μέλισμα και την απογειωτική ακρίβειά της, είχε πρωταγωνιστήσει σε ένα τεράστιο κινηματογραφικό hit, τον «Σωματοφύλακα», που της χάρισε, όχι ακριβώς κριτικούς επαίνους, αλλά ένα πολυπόθητο crossover και την υπογραφή της καριέρας της, το «I will Always Love you», και είχε παντρευτεί τον άνδρα που θα της έδινε το διαβατήριο που έλειπε από την περίοδο του ξέφρενου ντεμπούτου της, δηλαδή την αναγνώριση από τη μαύρη κοινότητα, που μέχρι τότε την τρόλαρε (Oreo τη φώναζαν) ως πολύ λευκή για τα γούστα της R&B κοινότητας, παραλείποντας μάλιστα το n από το όνομά της (Whitey).

Houston, we have a problem Facebook Twitter
Ο Clive Davis (Stanley Tucci) είναι ο δεύτερος σημαντικότερος χαρακτήρας στη νέα βιογραφική ταινία για τη Whitney Houston (Naomi Ackie).

Ο Μπόμπι Μπράουν, κρατώντας αγκαλιά τη μονάκριβη κόρη τους, Κριστίνα, ήταν στο κοινό όρθιος, μια σειρά μπροστά από τη μητέρα Σίσι Χιούστον, πρωθιέρεια της gospel, αν και όχι «αρκετή» για να γίνει brand, όπως επιθυμούσε ο επιτήδειος μάνατζερ πατέρας της Τζον, και φυσικά ο μέντορας της περσόνας Γουίτνι, ο uber-παραγωγός Κλάιβ Ντέιβις, ο άνθρωπος που επιμελήθηκε την ταινία, κι ένας από τους τελευταίους που την είδαν ζωντανή, λίγα εικοσιτετράωρα πριν από τον θάνατό της στην μπανιέρα του δωματίου της στο Beverly Hilton του Λος Άντζελες. 

Είναι μια αληθινή σκηνή που η ταινία αναγάγει σε ονειρική, σαν ιδεατή χρονική κάψουλα  στην οποία όλες οι Φωνές οφείλουν να αναμετρώνται, και ανάμεσα σ’ αυτές, η ίδια η Χιούστον. Από εκεί και πέρα, ξεκίνησαν τα προβλήματα που υπέβοσκαν επί χρόνια. Ο εθισμός στα ναρκωτικά, που ήρθε στη ζωή της πριν γνωρίσει τον Μπράουν, και έμελλε να θαμπώσει σταδιακά το μέταλλο και τη δύναμη της φωνής της, μέχρι το απόλυτο φιάσκο των, καταγεγραμμένων σε κινητό, τελευταίων συναυλιών της: η κακοποιητική σχέση με τον σύζυγό της, που τον γούσταρε αλλά ήταν σαφές πως δεν της έκανε καλό μακροπρόθεσμα. Ο ανομολόγητος, τουλάχιστον δημόσια, δεσμός της με τον πρώτο της έρωτα, τη Ρόμπιν Κρόφορντ, μια γυναίκα που την κράτησε στη ζωή της ως εκ δεξιών σύμβουλο, αλλά αναγκάστηκε να την παραμερίσει σε προσωπικό επίπεδο, γιατί έκρινε πως η εποχή και το περιβάλλον δεν την σήκωνε, δεν ταίριαζε με το όνειρο της ποπ πριγκίπισσας. Η αποδοκιμασία της αυθάδειας που έφερε η ατίθαση «Nippy» από τους γονείς της, και το έντονα θρησκευτικό background στο οποίο ανατράφηκε, ήταν μια σύγκρουση που τη φρέναρε ακόμη κι όταν έβλεπε ξεκάθαρα τον πατέρα της να την εκμεταλλεύεται, αλλά δεν μπορούσε να τον εξορίσει από την αυτοκρατορία που έστησε η οικογένεια.

Houston, we have a problem Facebook Twitter
Στο κλασικό ερώτημα της ομοιότητας της πρωταγωνίστριας με την αληθινή σταρ, το αποτέλεσμα είναι άνισο,

Το «I Wanna Dance with Somebody» περιγράφει ένα ντροπαλό κορίτσι με έμφυτο χάρισμα που έμαθε από τη μητέρα του να κεντράρει τις ερμηνείες της και να τις νιώθει, να αφηγείται ιστορίες μέσω των τραγουδιών που επέλεγε από ένστικτο (διότι δεν είχε μουσικές γνώσεις) και να φλεξάρει τη φωνή της όσο περισσότερο μπορούσε, σαν να θέλει να αγκαλιάσει τον ουρανό με μεγαλοσύνη και γενναιοδωρία. Σε πρώτο επίπεδο, η ταινία δεν κρύβει τίποτε, και προσπαθεί να ξύσει την επιφάνεια των προβλημάτων που την οδήγησαν στη ραγδαία πτώση, τσεκάροντας πολλά κουτιά από τις συνδυαστικές πληροφορίες που είναι γνωστές με μια πρόχειρη ματιά στη Wikipedia και από μερικές μαρτυρίες.

Στο κλασικό ερώτημα της ομοιότητας της πρωταγωνίστριας με την αληθινή σταρ, το αποτέλεσμα είναι άνισο: η Βρετανή Νεϊόμι Άκι πιάνει την αντίφαση της τραχιάς Χιούστον, με τα απωθημένα και την απότομη συμπεριφορά όταν η κατάσταση δεν της πήγαινε, με τη γλυκιά αύρα της αγαπησιάρας Γουίτνι, που πέρναγε στο κοινό πέρα από το χρώμα και το στυλ της μουσικής, σαν να είχε συνείδηση πως στο τέλος θα τα καταφέρει. Αλλά δεν της μοιάζει, και ευτυχώς δεν ακούγεται η ίδια στα τραγούδια − η μουσική βοηθάει πολύ στη ροή, διευκολύνει τη γενικευτική σύλληψη της βιογραφίας και τη συχνή αμηχανία στην παράθεση των αφηγηματικών κεφαλαίων. 

Houston, we have a problem Facebook Twitter
Η Robyn (Nafessa Williams) και η Whitney (Naomi Ackie) έχουν ένα νεανικό ειδύλλιο στο "I Wanna Dance With Somebody".

Η σκηνοθέτις Κέισι Λέμονς (που μετά το εξαιρετικό της ντεμπούτο στο «Eve’s Bayou» με τον Σάμιουελ Τζάκσον δεν έχει υπογράψει κάτι ιδιαίτερο) αφήνει το νήμα στον Ντέιβις, τον μόνο χαρακτήρα που αναδίδει τέλειο ουμανισμό και ισορροπημένη ενσυναίσθηση (τον υποδύεται πειστικά ο Στάνλεϊ Τούτσι), γι’ αυτό και η ταινία εστιάζει περισσότερο στα καλλιτεχνικά επιτεύγματα και τη δυσκολία της δημιουργίας της ίδιας της μουσικής, παρά στο πιπεράτο παρασκήνιο − άλλωστε ο Άντονι Μακάρτεν που έγραψε το σενάριο έχει ειδικευθεί στο θέμα και το έδειξε στο «Bohemian Rhapsody».

Η μοναδική στιγμή που φανερώνει τον αόρατο δαίμονα που κατέτρωγε τη Γουίτνι Χιούστον, πέρα από τους προφανείς πειρασμούς και τις συγγενικές πιέσεις, είναι η, μάλλον φανταστική, συνάντησή της με έναν μπάρμαν, φαν της από παλιά, που της εξομολογείται ειλικρινώς πόσο τη θαύμασε στην καλύτερή της στιγμή στη σκηνή και πόσο αναμένει να είναι εξίσου σπουδαία όπου κι αν τραγουδήσει. Η αναμέτρηση με τη μαγεία που εξατμίζεται γρήγορα αλλά αφήνει ένα άπιαστο αποτύπωμα συνεχούς σύγκρισης ίσως και να ήταν το ψυχικό δηλητήριο για μια τραγουδίστρια που τα είχε όλα, αν και όχι the greatest love of all.

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΟΥΓΟΝΙΑ

Ανταπόκριση από τη Βενετία / «Βουγονία»: Κριτική για τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου

«Είναι περιπέτεια η "Βουγονία", fun και πιο περίπλοκη απ’ ότι δείχνει» - Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος καταγράφει τις εντυπώσεις του από την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο 82ο Φεστιβάλ Βενετίας.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

Οθόνες / Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

«Το άτακτο αγόρι του βρετανικού σινεμά βρήκε τον δρόμο του σε ώριμες επιλογές, είτε παίζοντας κάποιον αδυσώπητο κακό είτε αφήνοντας τα λακωνικά του διακριτικά σαν στάμπα, όνομα και πράγμα, σε σύντομες εμφανίσεις – εννοείται πως έχει υποδυθεί και τον διάβολο!»
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Οθόνες / The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Η ταινία σημάδεψε μια γενιά εφήβων που φαντασιώνονταν ότι θα αντιστεκόντουσαν ηρωικά στους νταήδες που τους κακοποιούσαν καθημερινά. Και τώρα, ο μύθος επιστρέφει για έκτη φορά στην οθόνη, με πρωταγωνιστές τον Τζάκι Τσαν και τον Ραλφ Μάτσιο
THE LIFO TEAM
Ο άνθρωπος που έφερε την μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Daily / Ο άνθρωπος που έφερε τη μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Το ντοκιμαντέρ «Sunday Best: The untold story of Ed Sullivan» αναδεικνύει τη συμβολή του Εντ Σάλιβαν και της δημοφιλέστατης τηλεοπτικής εκπομπής του στην ανάδειξη τεράστιων μορφών της μαύρης μουσικής, από τη Nίνα Σιμόν και τον Τζέιμς Μπράουν μέχρι την Tίνα Τέρνερ και τον Στίβι Γουόντερ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Οθόνες / Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Με αφορμή τα σημερινά του γενέθλια, ανατρέχουμε στην καριέρα ενός ηθοποιού με την ερμηνευτική στόφα των μεγάλων ονομάτων του New Hollywood, μα καταδικασμένου να εργάζεται σε καιρούς που η κινηματογραφική βιομηχανία δεν ξέρει τι να κάνει μαζί του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Οθόνες / Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Η ελληνικής καταγωγής Αυστραλή σκηνοθέτιδα πίσω από το «Ten Pound Poms» μιλά στη LiFO για τη στάση των Αυστραλών απέναντι στους μετανάστες, την ταινία της που εξόργισε την ομογένεια, και το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος ακόμη κι όταν το έργο σου έχει δει πολύς κόσμος.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

Οι Αθηναίοι / Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

«Τρεις Χάριτες», «Βίρα τις Άγκυρες», «Δις εξαμαρτείν», «Safe Sex», «Το Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο», «Μπαμπάδες με ρούμι». Λίγοι μας έχουν κάνει να γελάσουμε τόσο τα τελευταία 30 χρόνια όσο ο Μιχάλης Ρέππας. Ο ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης που εξαιτίας του «το Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα» αφηγείται τη ζωή του στη LifO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Οθόνες / Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Μια ταινία που η Τζέιν Όστιν θα ήταν περήφανη να είχε σκηνοθετήσει, η Λίντσεϊ Λόχαν ανταλλάζει σώμα με την Τζέιμι Λι Κέρτις ξανά μετά από 22 χρόνια κι ένας μεταλλαγμένος Μπάμπι εκδικείται για τον θάνατο της μαμάς του. – Τι παίζει από σήμερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
THE LIFO TEAM
«Νεαρές μητέρες»: Είναι καλοκαιρινή επιλογή μία ταινία των αδελφών Νταρντέν; 

The Review / «Νεαρές μητέρες»: Tα κατάφεραν πάλι οι αδελφοί Νταρντέν; 

Τι κάνει τις «νεαρές μητέρες» να ξεχωρίζουν από τις προηγούμενες δουλειές των Βέλγων δημιουργών; Ο Χρήστος Παρίδης και η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάνε για τη βραβευμένη ταινία που παίζεται στους θερινούς κινηματογράφους της Αθήνας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Οθόνες / American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Η American Apparel πουλούσε απελευθέρωση, αλλά πίσω από τις βιτρίνες και το φίνο βαμβάκι το brand ήταν βουτηγμένο στα σκάνδαλα: σεξουαλική παρενόχληση, κατάχρηση εξουσίας και ένα εργασιακό κλίμα που κάθε άλλο παρά cool ήταν.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ