Ο Τζον Μπελούσι θα έκλεινε τα 70 μήνα αυτόν τον μήνα και είναι σχεδόν αδύνατο να τον φανταστούμε σ' αυτή την ηλικία αφού στο μυαλό μας έμεινε για πάντα 33 - όσο είχε φτάσει δηλαδή αυτή η δύναμη της φύσης όταν πέθανε από υπερβολική δόση το 1982. Από όλους όμως τους (και τις) κωμικούς που καήκαν πρόωρα μέχρι θανάτου για να αποδειχθούν στη συνέχεια διαχρονικά επιδραστικοί και δημοφιλείς, ο θρύλος του παραμένει ο πιο ισχυρός. Έστω και για τους λάθους λόγους συχνά.
Η φυσιογνωμία του εμφανίζεται ακόμα σε εκατομμύρια μπλουζάκια και σε αφίσες στους τοίχους ανθρώπων που γεννήθηκαν δεκαετίες μετά το θάνατό του. Το 2015 το περιοδικό Rolling Stone τον ψήφισε ως τον κορυφαίο από τα 145 μέλη που έχουν περάσει από το καστ του κωμικού τηλεοπτικού θεσμού ζωντανής μετάδοσης που λέγεται Saturday Night Live και έχει ξεπεράσει τα σαράντα χρόνια ζωής.
Από εκείνη τη μέρα που βρέθηκε νεκρός στο περιβόητο τότε άντρο της πριβέ παρακμής, το ξενοδοχείο Chateau Marmont στο Χόλιγουντ, εξαιτίας υπερβολικής δόσης "speedballs" (εκρηκτικό μίγμα ηρωίνης και κοκαΐνης) την προηγούμενη νύχτα (παρουσία μάλιστα των Ρόμπιν Γουίλιαμς και Ρόμπερτ Ντε Νίρο), το όνομά του έγινε συνώνυμο με τον άγριο ηδονισμό, με τη βουλιμία, με την υπερβολή, με την «καφρίλα».
Στο ίδιο αφιέρωμα, το περιοδικό εξυμνούσε το πληθωρικό ταλέντο, τα κωμικά χαρίσματα και το σωματικό του εκτόπισμα – «σώμα παλαιστή και πόδια χορευτή, αλλά και κάτι αγορίστικα ευάλωτο στην τρέλα του – ως τους βασικούς λόγους της ανθεκτικής φήμης του, και ορθώς. Θα ήταν όμως αφελές να υποκριθούμε ότι ο πρόωρος θάνατός του υπό τις συνθήκες που συνέβη δεν έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην υστεροφημία του.
Από εκείνη τη μέρα που βρέθηκε νεκρός στο περιβόητο τότε άντρο της πριβέ παρακμής, το ξενοδοχείο Chateau Marmont στο Χόλιγουντ, εξαιτίας υπερβολικής δόσης "speedballs" (εκρηκτικό μίγμα ηρωίνης και κοκαΐνης) την προηγούμενη νύχτα (παρουσία μάλιστα των Ρόμπιν Γουίλιαμς και Ρόμπερτ Ντε Νίρο), το όνομά του έγινε συνώνυμο με τον άγριο ηδονισμό, με τη βουλιμία, με την υπερβολή, με την «καφρίλα» - όπως ο Μπλούτο στην ταινία Animal House, ο χαρακτήρας που υποδύθηκε στον πιο διάσημο ρόλο (μαζί με εκείνον φυσικά στους «Ατσίδες με τα Μπλε») της σύντομης και εντελώς άνισης κινηματογραφικής καριέρας του.
Η υπερκατανάλωση ναρκωτικών, και ειδικά κοκαΐνης, συνδέθηκε μαζί του ακόμα περισσότερο μετά τον θάνατό του. Μεγάλο ρόλο σ' αυτό έπαιξε η βιογραφία του με τον τίτλο "Wired" που εκδόθηκε λίγο μετά το τέλος του, δια χειρός Μπομπ Γούντγουορντ (γνωστού ως ενός εκ των δύο ρεπόρτερ που αποκάλυψαν το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ), και ουσιαστικά αποτελούσε μια λεπτομερή καταγραφή του πότε και πόση κόκα έκανε ο Μπελούσι στο διάστημα της διασημότητάς του.
Όπως και όλος ο στενός κύκλος του πρόωρα χαμένου κωμικού, περφόρμερ και ηθοποιού, η σύζυγός του Τζούντι Μπελούσι Πιζάνο είχε αντιδράσει έντονα τότε στο ύφος και το περιεχόμενο του βιβλίου, το οποίο συμπύκνωνε την ύπαρξη του Μπελούσι στους εθισμούς του.
Σήμερα λέει η ίδια, μιλώντας στον Guardian με αφορμή την επέτειο των εβδομηκοστών γενεθλίων του: «Τόσα και τόσα άρθρα – και μια συγκεκριμένη βιογραφία – έχουν καλύψει μέχρι αηδίας την ιστορία με τα ναρκωτικά. Θα ήταν τόσο αναζωογονητικό να γραφόταν και μια ιστορία που θα έκανε λόγο για την όμορφη και δημιουργική ζωή του Τζον: το κουράγιο του να χαράξει τη ζωή που ονειρευόταν σ΄ ένα εχθρικό συχνά περιβάλλον, την αφοσίωσή του στην τέχνη του, τις επικές του φιλίες και το αξιαγάπητο ταπεραμέντο του».
Ο Τζον Μπελούσι γεννήθηκε και μεγάλωσε στα προάστια του Σικάγο και ήταν ο μεγαλύτερος γιος (ο αδελφός του Τζέιμς είναι επίσης διάσημος ηθοποιός, άλλου εντελώς βεληνεκούς όμως) Αλβανών μεταναστών. «Οι γονείς του ποτέ δεν ενσωματώθηκαν και νομίζω ότι αυτό ήταν σκληρό για τον Τζον, πηγαίνοντας σ' ένα σχολείο που κανείς δεν είχε ιδέα ούτε καν ότι υπήρχε μια χώρα που λεγόταν Αλβανία», λέει η Πιζάνο, που τον γνώριζε από τότε.
«Υπήρχε πάντα μια αίσθηση ανησυχίας πάνω του και προσπαθούσε να την αναπληρώσει με κάτι. Και τα drugs ήταν μέρος αυτού, σημαντικό μέρος».
Μέρος επίσης της διαχρονικής φήμης του Μπελούσι είναι όπως το θέτει εκ των υστέρων η χήρα του είναι «ότι υπήρξε σύμβολο εκείνων των καιρών»: ο μαστούρης χίπης πιτσιρικάς στα τέλη των '60s που έβγαλε στο προσκήνιο την ροκ (ή πανκ) κωμωδία στα '70s ώσπου τον κατάπιε η κόκα στα '80s.
Η γοητεία όμως οφείλεται στον ίδιο και την προσωπικότητα που εξέπεμπε: δεν υπήρχε τίποτα απόμακρο ή σνομπ ή επιτηδευμένο πάνω του, όπως σε άλλες περιπτώσεις διάσημων κωμικών της γενιάς του. Γι' αυτό και ενώ το κοινό θαύμασε τον Τσέβι Τσέιζ, τον Μπιλ Μάρεϊ και τον Στιβ Μάρτιν, τον Τζον Μπελούσι τον αγάπησε επειδή έμοιαζε διαρκώς τόσο εκτεθειμένος και ευάλωτος.
Με στοιχεία από τον Guardian
