Η Εξουσία του Σκύλου προηγείται με 12 υποψηφιότητες στα φετινά βραβεία Όσκαρ και προβάλλει ως αδιαφιλονίκητο φαβορί, ως η πρώτη ταινία streaming πλατφόρμας που θα στεφθεί νικήτρια στην απονομή της 27ης Μαρτίου
Ακόμη πιο σίγουρο από το Όσκαρ καλύτερης ταινίας είναι αυτό της σκηνοθεσίας, που όλα δείχνουν πως θα καταλήξει στα χέρια της Αυστραλής Τζέιν Κάμπιον, της πρώτης γυναίκας που διπλασιάζει τις υποψηφιότητές της στη συγκεκριμένη κατηγορία, δεκαετίες μετά τα Μαθήματα Πιάνου, το αριστούργημα που της χάρισε το Όσκαρ σεναρίου.
Ήταν οι εποχές που οι κινηματογραφίστριες παρηγορούνταν για τη γραφή τους (βλέπε Σοφία Κόπολα, για το Χαμένοι στη Μετάφραση), ώσπου η Κάθριν Μπίγκελοου έκανε την αρχή και πέρσι η Κλόι Τζάο έκοψε εμφατικά το νήμα της μεγάλης βραδιάς με τον θρίαμβό της στο Nomadland.
Οι 12 υποψηφιότητες της «Εξουσίας του Σκύλου», πολλές για μια ταινία που δεν βασίζεται σε τεχνικά χαρακτηριστικά και εφέ, ενισχύουν τη δύναμή της στις κατηγορίες που την αφορούν περισσότερο, δηλαδή τις βασικές. Είναι πολύ πιθανό να γιορτάσει κι άλλα Όσκαρ εκτός από τα «μεγάλα», με ισχυρότερη υποψηφιότητα εκείνη της φωτογραφίας και της μουσικής για τον Τζόνι Γκρίνγουντ.
Η δεκάδα της καλύτερης ταινίας φιλοξενεί άλλες δυο ταινίες από πλατφόρμες: το Don’t Look Up, επίσης του Netflix, καθώς και το Coda, τη συμπαθέστατη, δακρυγενή κομεντί που προβλήθηκε στην Apple Tv+, σπάζοντας ρεκόρ με τα 20και πλέον εκατομμύρια δολάρια που δαπανήθηκαν για την αγορά της μετά την ενθουσιώδη πρεμιέρα στο περυσινό Sundance.
Πολλοί περίμεναν μεγαλύτερη «παρεμβολή» από την επέλαση του streaming, αλλά το Tick, Tick... Boom!, το Being the Ricardos και η Τραγωδία του Μάκβεθ έμειναν έξω, αφήνοντας χώρο στα στούντιο για μεγάλες παραγωγές καλλιτεχνικού ερείσματος και επαίνων από τους κριτικούς, όπως το Dune που απέσπασε 10 συνολικά υποψηφιότητες, και το West Side Story, με 7, όσες και το Belfast, το feelgood δράμα της σεζόν.
Η μινόρε έκπληξη της κατηγορίας είναι η Μέθοδος των Γουίλιαμς, το βιογραφικό οδοιπορικό του πατέρα της Σερίνα και της Βίνους από την αφάνεια και την ανέχεια στο πάνθεον του παγκόσμιου τένις, μέσα από την ιστορία του εκκεντρικού, πεισματάρη πατέρα και προπονητή τους. 6 οι υποψηφιότητες, και βασικό φαβορί στην κατηγορία του πρώτου ανδρικού ρόλου ο Γουίλ Σμιθ, που, όπως φαίνεται, θα καταφέρει να φύγει νικητής μετά τις ήττες του στο στιβαρό Ali του Μάϊκλ Μαν και το επιφανειακό μελό Το Κυνήγι της Ευτυχίας του Γκαμπριέλε Μουτσίνο.
Το Μονοπάτι των Χαμένων Ψυχών βρίσκεται στη δεκάδα, αλλά δεν στηρίζεται από τη σκηνοθεσία και το σενάριο του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, ούτε από τις συνολικές ερμηνείες, καθώς ο υποψήφιος ως παραγωγός Μπράντλεϊ Κούπερ (έχει ξαναβρεθεί εκεί για το American Sniper, το Joker και το Ένα Αστέρι Γεννιέται) απουσιάζει και από τον δεύτερο ρόλο, όπου θεωρούνταν σίγουρος για τη φλασάτη του εμφάνιση ως Τζον Πίτερς στο Πίτσα Γλυκόριζα.
Η ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον έχει αξιοπρεπή παρουσία στα Όσκαρ και ο σπουδαίος δημιουργός, παλιότερα υποψήφιος ως σκηνοθέτης για το Θα Χυθεί Αίμα και την Αόρατη Κλωστή, φιγουράρει για τρίτη φορά, αν και περισσότερες πιθανότητες έχει στην κατηγορία του πρωτότυπου σεναρίου – θυμίζουμε πως είναι από τους κορυφαίους χωρίς Όσκαρ, μέχρι φέτος τουλάχιστον.
Ίσως η καλύτερη ταινία της δεκάδας είναι το Drive My Car του Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι, το βραβείο σεναρίου στις πρόσφατες Κάννες κι ένα έξοχο δείγμα δράματος εσωτερικής δράσης, εκπληκτικού χειρισμού των ηθοποιών, σπουδή στη δυναμική των σχέσεων, της ισορροπίας ανάμεσα στη συνείδηση και το φαντασιακό, διασκευή διηγήματος του Χαρούκι Μουρακάμι, που θα δούμε στις ελληνικές άιθουσες τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.
Όπως συνέβη και με τα Παράσιτα, ο Ιάπωνας σκηνοθέτης διεκδικεί τρία προσωπικά Όσκαρ, για το σενάριο, όπου έχει πολλές πιθανότητες, αν η Ακαδημία δεν επιμείνει στην Τζέιν Κάμπιον, στη διεθνή ταινία, όπου είναι το λογικό φαβορί, στη σκηνοθεσία (για τρίτη φορά η Ιαπωνία μετά τον Χιρόσι Τεσιγκαχάρα για τη Γυναίκα στους Αμμολοφους και τον Ακίρα Κουρασάβα με το Ραν το 1986), όπου αποκλείεται, ενώ για την καλύτερη ταινία τα πράγματα δυσκολεύουν, αλλά εν δυνάμει εξαρτώνται από τη φόρα της τελευταίας εβδομάδας – πέρσι οι «οσκαροδείκτες» γύρισαν προς το μέρος του Άντονι Χόπκινς και της Φράνσις Μακντόρμαντ κόντρα στα προγνωστικά, προκαλώντας έκπληξη και σε κάποιους θυμό.
Η επιλογή του Drive My Car δείχνει πως η Ακαδημία, που φέτος ξεπέρασε κάθε προηγούμενο σε προσέλευση ενεργών ψηφοφόρων, ανάμεσα στα περίπου 10 χιλιάδες μέλη της, δεν περιορίζεται σε δευτερεύουσες κατηγορίες, αλλά περιλαμβάνει μη αγγλόφωνες ταινίες στο κλαμπ των μεγάλων με μεγαλύτερη άνεση, προφανώς λόγω των αυξανόμενα μη Αμερικανών που έχουν εισαχθεί στο σώμα των εκλεκτόρων.
Ο πρύτανης Στίβεν Σπίλμπεργκ είναι ξανά υποψήφιος ως σκηνοθέτης για το West Side Story, 8 χρόνια μετά το Λίνκολν και 44 μετά την πρώτη φορά, στις Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου. Ενδεχομένως ο Κένεθ Μπράνα πήρε τη θέση του Ντενί Βιλνέβ, ο οποίος παραδόξως απουσιάζει ως σκηνοθέτης, ενω διεκδικεί Όσκαρ σεναρίου, μαζί με τον ήδη βραβευμένο Έρικ Ροθ, ίσως γιατι κατάφερε να συμμαζέψει ένα χαοτικό λογοτεχνικό έπος φαντασίας σε ένα ευδιάκριτο τρίωρο πρώτο μέρος.
Στον πρώτο ρόλο, εκτός από τον Σμιθ, ο Ντενζέλ Γουόσινγκτον επισημάνθηκε για την επιβλητική του ερμηνεία στην Τραγωδία του Μάκβεθ, φτάνοντας τις 7, εκ των οποίων οι 5 είναι για πρώτο ρόλο – ξεκίνησε από τον ρόλο του Μπίκο στην Κραυγή Ελευθερίας, το κέρδισε δυο φορές και συχνά είναι ο μόνος συντελεστής των ταινιών όπου συμμετέχει, που τις εκπροσωπεί ως τα Όσκαρ (Flight, Israel).
Ο Άντριου Γκάρφιλντ ήταν σίγουρο πως θα διπλασίαζε τις υποψηφιότητες του, μετά τον Αντιρρησία Συνείδησης, για το πορτρέτο του Τζόναθαν Λάρσεν στο Tick, Tick... Boom!, ενώ ο Χαβιέρ Μπαρδέμ τις έκανε τέσσερις, ξεκινώντας από το Πριν Πέσει η Νύχτα και περνώντας από τον Ινιάριτου και τους αδελφούς Κοέν στο βραβείο του για το Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους.
Ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, στη δεύτερη υποψηφιότητά του μετά το Παιχνίδι της Μίμησης, είναι ο μόνος υπολογίσιμος αντίπαλος του Γουίλ Σμιθ και μπορεί να συμπαρασυρθεί θετικά, αν η βραδιά κυλήσει σαρωτικά υπέρ της Εξουσίας του Σκύλου.
Η Νικόλ Κίντμαν θα αισθανόταν πιο ήσυχη στην πρόβα του λόγου της για το δεύτερο, μετά τις Ώρες, Όσκαρ της για το Being the Ricardos, αν δεν ανέκαμπτε από το πρόσφατο σνομπάρισμά τις στις υποψηφιότητες των SAG και των Bafta η Κρίστεν Στιούαρτ.
Η Αμερικανίδα πρωταγωνίστρια του Σπένσερ του του Πάμπλο Λαραΐν προκάλεσε θετικότατο θόρυβο για τη μελαγχολική, βασανισμένη και συχνά τρυφερή προσέγγιση της στη λαίδη Νταϊάνα, αλλά η ταινία πέρασε στα ψιλά των βραβείων και η Στιούαρτ πάλευε μόνη της από ένα σημείο κι έπειτα. Να όμως που βρίσκεται σε μια πεντάδα που συχνά έχει ξεχωρίσει γυναίκες ηθοποιούς ανεξάρτητα από τον αντίκτυπο των ταινιών τους. Πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η Ρενέ Ζελβέγκερ για το Τζούντι και πιο τρανταχτό η Τζέσικα Λανγκ για το Blue Sky του Τόνι Ρίτσαρντσον.
Η Βρετανίδα Τζέσι Μπάκλεϊ είναι υποψήφια για Όσκαρ δεύτερου ρόλου, παίζοντας σε νεότερη ηλικία τον ίδιο χαρακτήρα που υποδύεται η επίσης υποψήφια, αλλά στην κατηγορία του πρώτου, συμπατριώτισσά της Ολίβια Κόλμαν.
Δεν είναι το φαβορί, γιατί η Αριάνα Ντεμπόζ από το West Side Story, εκπροσωπώντας τη λάτιν κοινότητα, προπορεύεται, σε έναν ρόλο που έχει ήδη βραβευθεί, 60 και πλέον χρόνια πριν, στην πρωτότυπη ταινία των Γουάιζ/Ρόμπινς, από τη Ρίτα Μορένο – που, αν μπορώ να φανταστώ, θα είναι παρούσα στην τελετή και θ’ απονείμει αυτό ακριβώς το βραβείο!
Από την άλλη, η 87χρονη Τζούντι Ντεντς, άθελά της βέβαια, έδιωξε από την πεντάδα την συμπρωταγωνίστριά της, Κατρίνα Μπαλφ, φτάνοντας τις 7 υποψηφιότητες, σε έναν ρόλο αποχρώσεων, Αν γίνει έκπληξη εδώ, ας δώσουμε προσοχή στην Ανζανού Έλις, που στη Μέθοδο των Γουίλιαμς έχει μια καπιτάλε σκηνή ισχύος, απο εκείνες που χτυπάνε σωστά στο μάτι της Ακαδημίας.
Και ποιός μπορεί να πιάσει τον Κόντι Σμιτ Μακφί στον δεύτερο ανδρικό ρόλο-κλειδί για την εξέλιξη και το φινάλε της Εξουσίας του Σκύλου, της μοναδικής ταινίας που πλάσαρε 4 ηθοποιούς στις πεντάδες ερμηνειών, ακόμη και τον συμπρωταγωνιστή του Τζέσι Πλέμονς; Κανείς. Ούτε ο έξοχος καρατερίστας Κάρεν Χάιντς του Belfast, ούτε ο καταπληκτικός Τζ. Κ. Σίμονς ως Φρεντ πλάι στους Ρικάρντος.
Ίσως ο Τρόι Κάτσουρ, ο πρώτος κωφός άνδρας ηθοποιός και ο δεύτερος, μετά τη νικήτρια πριν από 37 χρόνια Μάρλι Μάτλιν για τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού, που δίνει παρουσία στα Όσκαρ.
Η μπουφόνικη μεταμόρφωση του Τζάρεντ Λίτο στον Οίκο Γκούτσι ουδένα συγκλόνισε και δεν έπιασε τόπο, αλλά τι να πει η Lady Gaga που βρίσκεται εκτός πεντάδας για τον εκδικητικό, ανθρώπινο, στα όρια του τέρατος, οδοστρωτήρα που έπλασε στο πρόσωπο της Πατρίσια Ρετζιάνι για την ίδια ταινία; Είναι η πιο ηχηρή απουσία ανάμεσα στους 20 υποψήφιους, αν και μερικά έντυπα που ξέρουν τι τους γίνεται, όταν η κουβέντα έρχεται στα Όσκαρ, όπως οι Los Angeles Times, δεν είχαν αποκλείσει τον …αποκλεισμό της.
Εκεί που έγινε η πιο σοκαριστική αποκάλυψη πεντάδας ήταν στην κατηγορία της διεθνούς ταινίας. Ο Χαμαγκούτσι και ο Γιοακίν Τρίερ για το Worst Person in the World επιβεβαίωσαν τη δύναμή τους. Το ίδιο και ο Πάολο Σορεντίνο για το Χέρι του Θεού, εκπροσωπώντας τη χώρα που έχει αποσπάσει τα περισσότερα βραβεία στην κατηγορία.
Το Flee πλασαρίστηκε κι αυτό, αν και κανείς δεν ήταν σίγουρος για ποια από τις τρεις κατηγορίες θα είχε προτιμηθεί. Τελικά, με ταυτόχρονη παρουσία στη διεθνή, το ντοκιμαντέρ και το κινούμενο σχέδιο μεγάλου μήκους, το θεσπέσιο, υψηλής αισθητικής και συναισθηματικής φόρτισης δράμα από τη Δανία έσπασε κάθε ρεκόρ, όπως και τα στενά όρια του είδος για μια ταινία που αποκτά διάσταση σε φόρμα εκτός των καθιερωμένων,
Ωστόσο, μια άγνωστη ταινία από το Μπουτάν, το Λουνάνα, ένα Γιακ στην Τάξη, σε σκηνοθεσία Πάβο Ντόρτζι, εκτόπισε τη Φινλανδία και το Compartment no 6 του Γιούχο Κουοσμάνεν, τον πολύ Ασγκάρ Φαρχαντί με το Hero, παρά την προωθητικά εκστρατεία που εξαπέλυσε σε δυτικά sites, την υπέροχη Μεγάλη Απόδραση της Αυστρίας, τη συμμετοχή της Γερμανίας με το I’m your Man, αλλά και τις ενδεχόμενες εκπλήξεις από τον Παναμά και το Κόσοβο με το φεμινιστικό Hive, και έβαλε το κρατίδιο των 700 χιλιάδων κατοίκων, που βρίσκεται ανάμεσα στην Κίνα και την Ινδία, κάπου ανατολικά των Ιμαλαΐων, για πρώτη φορά στον χάρτη του παγκόσμιου σινεμά.
Τρόπος του λέγειν φυσικά, γιατί αυτή η κατά τα φαινόμενα ανθρωποκεντρική και χειροποίητα συμπαθής ταινία για έναν ήρωα που θέλει διακαώς να μεταναστεύσει στην Αυστραλία και καταλήγει σε ένα χωριουδάκι με λίγους μαθητές, έτυχε σωστής στρατηγικής προώθησης από την εταιρεία που απέκτησε τα αμερικανικά δικαιώματα διανομής, τη Samuel Goldwyn, αποδεικνύοντας πως, με το αρμόζον ειδικό management, ακόμη και ο φτωχός έχει δικαίωμα για μια θέση στο βασίλειο του σινεμά.
Οι 12 υποψηφιότητες της Εξουσίας του Σκύλου, πολλές για μια ταινία που δεν βασίζεται σε τεχνικά χαρακτηριστικά και εφέ, ενισχύουν τη δύναμή της στις κατηγορίες που την αφορούν περισσότερο, δηλαδή τις βασικές. Είναι πολύ πιθανό να γιορτάσει κι άλλα Όσκαρ εκτός από τα «μεγάλα», με ισχυρότερη υποψηφιότητα εκείνη της φωτογραφίας και της μουσικής για τον Τζόνι Γκρίνγουντ, ο οποίος δεν προτάθηκε για την καλύτερή του επένδυση από τις τριες φετινές, αυτή του Spencer.
Είναι επίσης εντυπωσιακό πως ο Αλμπέρτο Ιγλέσιας επιτέλους αναγνωρίζεται για την αδιάρρηκτη μουσική του συμβολή στο σύμπαν του Πέδρο Αλμοδόβαρ, με τις Παράλληλες Μητέρες (υποψήφια και η Πενέλοπε Κρουζ, ισοδύναμη της Σοφία Λόρεν στην ακαδημαϊκή κοινότητα του σινεμά), μετά από πρότερες, άσφαιρες υποψηφιότητες στον Επίμονο Κηπουρό, το Kite Runner και το Ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι.
Η φόρα του Encanto ίσως δίνει μεγαλύτερες ευκαιρίες και για ένα Όσκαρ μουσικής, σίγουρα όμως υπολογίζεται ως φαβορί στην κατηγορία του τραγουδιού (εκεί που η Νταϊάν Γουόρεν πάντα προτείνεται και πάντα χάνει, φέτος για 13η φορά, μάλλον), καθώς το Dos Uruguitas υπογράφεται από τον πανταχού παρόντα φέτος, Λιν Μανουέλ Μιράντα και η εκτίμηση στο ταλέντο του είναι απεριόριστη.
