Αργύρης Παπαδημητρόπουλος: O σκηνοθέτης του Suntan μιλάει στη LΙFO

Αργύρης Παπαδημητρόπουλος: O σκηνοθέτης του Suntan μιλάει στη LΙFO Facebook Twitter
Πάντα μου άρεσε να λέω ιστορίες. Έχει φοβερό ενδιαφέρον η διαδικασία: να βάλεις όλον αυτό τον κόσμο στο όραμά σου, να τους ψήσεις, να πάρεις από τον καθέναν ό,τι καλύτερο έχει... Φωτό: Πάρις Tαβιτάν/ LIFO
0

Πέντε νεανικά κορμιά λιάζονται σε μια παραλία της Αντιπάρου, προσπαθώντας να συνέλθουν από την κραιπάλη της προηγούμενης νύχτας, και κάθε προηγούμενης νύχτας. Στην ίδια παραλία, ένας ντροπαλός μεσήλικας τους παρακολουθεί από απόσταση. Είναι ο Κωστής, ο σαραντάρης γιατρός του νησιού που τους γνώρισε όταν πήγαν στην κλινική του για να περιποιηθεί τον μικροτραυματισμό της Άννας, της νεαρής Ελληνίδας της παρέας. Χωρίς να φαίνεται να έχει συναίσθηση του πόσο παράταιρος φαίνεται δίπλα τους, τελικά θα καταφέρει να τους μιλήσει και εκείνοι θα τον βάλουν αναπάντεχα στην παρέα.


Όμως για τον Κωστή η χαλαρή αυτή παρέα είναι μια ευκαιρία να ζήσει ετεροχρονισμένα την ανέμελη νεανική ηλικία που τον προσπέρασε. Μια ευκαιρία να μην είναι πια θεατής της ζωής, αλλά κυνηγός της ηδονής. Η κατάσταση, όμως, γρήγορα θα εκτροχιαστεί και ο έρωτας του Κωστή θα μετατραπεί σε μια δίνη επιθυμίας και απελπισίας. Μια μείξη μαύρης κωμωδίας και ερωτικού θρίλερ, το Suntan, η τρίτη δουλειά του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Ρότερνταμ, ενώ έχει ήδη ταξιδέψει και στην Αμερική, στο περίφημο South by Southwest, που συγκεντρώνει ό,τι καλύτερο από μουσική και σινεμά.

— Πώς σου ήρθε η ιστορία του «Suntan»;

Έχεις διαβάσει το Επέκταση του πεδίου της πάλης του Ουελμπέκ; Έχει αναπτύξει μία θεωρία ότι ο σεξουαλικός φιλελευθερισμός λειτουργεί με τους ίδιους όρους με τον οικονομικό, δηλαδή χωρίζει τους ανθρώπους σε δύο κάστες: σε αυτούς που έχουν πρόσβαση στις ηδονές και σε αυτούς που δεν έχουν. Σε αυτούς που μπορούν να γοητεύσουν και σε αυτούς που δεν μπορούν. Και έτσι άρχισα να το κάνω στην Αντίπαρο, να κοιτάζω γύρω μου και να αναρωτιέμαι σε ποια κατηγορία ανήκει ο καθένας. Ειδικά σε αντροπαρέες, που βλέπεις ότι έχουν πάει εκεί για να γαμήσουν, βλέπεις ποιος το 'χει και ποιος γυρνάει πάντα μόνος το βράδυ, και πώς μετά βγαίνει κάτι αρνητικό μεταξύ τους. Μετά σκέφτηκα από τη μια κάποιον που να το βιώνει πιο βαθιά αυτό, να έχει πρόσβαση στα κορμιά αλλά όχι στις ηδονές, και από την άλλη αυτές τις παρέες των κακομαθημένων, όμορφων νέων που με την αύρα τους κατακτούν τα πάντα, τα αλώνουν.

Σε αυτή την ταινία με έκαιγε η παρατήρηση ενός ανθρώπου που μπαίνει στη μέση ηλικία, η σύγκριση του σφριγηλού κορμιού των νιάτων με την παρακμή του δικού του. Με πολλή αγάπη και για τα δύο. Ήθελα να τα παρατηρήσω και να τα συγκρίνω, και να μιλήσω γι' αυτή την αδικία.


— Ταυτίζεσαι με την παρέα ή με τον πρωταγωνιστή;

Και με τις δύο πλευρές, στην πραγματικότητα. Στην Αντίπαρο πηγαίνω από 16 χρονών, την έχω ζήσει σε όλες τις δικές μου φάσεις: ως έφηβος punk, ως φοιτητής κινηματογράφου, ως εργένης άνετος, ως οικογενειάρχης, ως σχεδόν μεσήλικας, ως κάποιος που βλέπει τη μέση ηλικία να πλησιάζει επικίνδυνα και δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Οπότε το βλέπω και από τη δική του πλευρά και από τη δική τους. Τα παιδιά μια χαρά τού φέρονται, τον αγαπάνε. Απλώς τον αγαπάνε όπως θέλουν αυτοί να τον αγαπάνε. Και αυτό είναι το βασικό μας πρόβλημα: δεν μας φτάνει να μας αγαπάνε όπως θέλουν οι άλλοι, θέλουμε να μας αγαπάνε όπως θέλουμε εμείς. Καταστρέφονται πολλές σχέσεις, και ερωτικές και επαγγελματικές, από τη στιγμή που αρχίζουμε να έχουμε απαιτήσεις από τους άλλους γιατί κάτι μας έδωσαν. Εκεί χαλάνε όλα. Γιατί ο άλλος θα αλλάξει για να σου αρέσει και εσύ τελικά παύεις να γουστάρεις.


— Ποια ανάγκη δική σου καλύπτεις με το να κάνεις ταινίες;

Το να επικοινωνείς. Απλώς επικοινωνείς με πιο πολύ κόσμο. Λες ιστορίες – πάντα μου άρεσε να λέω ιστορίες. Έχει φοβερό ενδιαφέρον η διαδικασία: να βάλεις όλον αυτό τον κόσμο στο όραμά σου, να τους ψήσεις, να πάρεις από τον καθέναν ό,τι καλύτερο έχει. Κάθε άνθρωπος έχει δημιουργικούς χυμούς, η δουλειά μου είναι να βρίσκω τρόπο να παίρνω το καλύτερο απ' όλους τους συνεργάτες, ακόμη και με χειραγώγηση. Δεν σημαίνει, βέβαια, ότι κάθε σκηνοθέτης δουλεύει έτσι, δεν αφήνουν όλοι οι σκηνοθέτες χώρο στο τυχαίο. Εγώ κατευθύνω τα πράγματα, αλλά με έμμεσο τρόπο. Τους αφήνω να νομίζουν ότι το επέλεξαν. Το τυχαίο έχει όλη την υποδομή από πίσω, αλλά μοιάζει τυχαίο.

Αργύρης Παπαδημητρόπουλος: O σκηνοθέτης του Suntan μιλάει στη LΙFO Facebook Twitter
Στην Αντίπαρο πηγαίνω από 16 χρονών, την έχω ζήσει σε όλες τις δικές μου φάσεις: ως έφηβος punk, ως φοιτητής κινηματογράφου, ως εργένης άνετος, ως οικογενειάρχης, ως σχεδόν μεσήλικας, ως κάποιος που βλέπει τη μέση ηλικία να πλησιάζει επικίνδυνα και δεν μπορεί να κάνει τίποτα... Φωτό: Πάρις Tαβιτάν/ LIFO


— Τελικά έχεις καταλάβει γιατί θέλουμε να λέμε ιστορίες;

Δεν έχω ιδέα. Νομίζω ότι θα ήταν πολύ βαρετή η ζωή χωρίς να μαθαίνεις και να ακούς ιστορίες, να τις αλλάζεις, να τις πειράζεις. Είτε από ένα σπουδαίο βιβλίο που διαβάζεις είτε από το κουτσομπολιό με τον κολλητό σου στο τηλέφωνο, οι ιστορίες είναι αυτά που αποτελούν τη ζωή. Αλλιώς, γίνεσαι ερημίτης.


— Αυτά που αποτελούν τη ζωή, όμως, δεν είναι κατά βάση βαρετά;

Εμένα με ενδιαφέρει πολύ το μπανάλ. Και στην προηγούμενη ταινία μου και σε αυτήν, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία χαρακτήρες έχουν να κάνουν πολύ με το μπανάλ της καθημερινότητας – είναι κάτι που με απασχολεί. Το πώς περνάμε τη μισή μας ζωή κάνοντας βαρετά και ανούσια πράγματα. Ανάμεσα σε συναρπαστικές στιγμές, υπάρχει πάντα εμβόλιμη η καθημερινότητα.


— Στην ταινία, το μπανάλ το στήνεις στον τοίχο ή το αγαπάς;

Το παρατηρώ. Είμαι λίγο σκληρός απέναντί του. Το ειρωνεύομαι κάπως. Σκατόπραμα είναι. Ακριβώς επειδή η ζωή είναι αυτό που είναι –δύσκολη, μάταιη–, τουλάχιστον ας είναι ενδιαφέρουσα.


— Για κάποιους, όμως, είναι μια τεράστια ασφάλεια.

Και με την ασφάλεια είμαι τσακωμένος. Δεν πιστεύω στην ασφάλεια, είναι παγίδα. Όταν θες να είσαι ασφαλής, είτε δεν κάνεις τίποτα είτε βλάπτεις τους άλλους προκειμένου να είσαι ασφαλής. Στ' αλήθεια, η αφετηρία των πραγμάτων είναι ο έρωτας, η καύλα, αυτά σε κάνουν να ξυπνάς το πρωί.

Αργύρης Παπαδημητρόπουλος: O σκηνοθέτης του Suntan μιλάει στη LΙFO Facebook Twitter
Δεν πιστεύω στην ασφάλεια, είναι παγίδα. Όταν θες να είσαι ασφαλής, είτε δεν κάνεις τίποτα είτε βλάπτεις τους άλλους προκειμένου να είσαι ασφαλής... Φωτό: Πάρις Tαβιτάν/ LIFO
Αργύρης Παπαδημητρόπουλος: O σκηνοθέτης του Suntan μιλάει στη LΙFO Facebook Twitter
Εμένα με ενδιαφέρει πολύ το μπανάλ. Και στην προηγούμενη ταινία μου και σε αυτήν, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία χαρακτήρες έχουν να κάνουν πολύ με το μπανάλ της καθημερινότητας – είναι κάτι που με απασχολεί... Φωτό: Πάρις Tαβιτάν/ LIFO


— Η ταινία είναι λόγος για να ξυπνάς το πρωί;

Ναι, αν έχει καύλα. Κάπως ερωτεύεσαι την ταινία, τους ανθρώπους της, όλη την οικογένεια. Δεν μπορώ να κάνω ταινία χωρίς να ερωτευτώ τους συνεργάτες μου, χωρίς να νιώσω αυτό το εφηβικό, που ξυπνάς το πρωί και θες να τους εντυπωσιάσεις, θες να τους κάνεις να περάσουν ωραία, να τους ιντριγκάρεις. Όλα αυτά που κάνει ένας έφηβος όταν ερωτεύεται, αυτό είναι η καθημερινότητά μου όταν κάνω ταινία.


— Είναι κάτι που πετυχαίνει πάντα; Δεν υπάρχουν συνεργάτες που δεν σε ερωτεύτηκαν;

Δεν είναι ανάγκη να σε ερωτευτούν κι εκείνοι. Τους πείθω, πάντως, άλλους περισσότερο, άλλους λιγότερο. Και μετά επιλέγεις ποιους θες να ξαναερωτευτείς. Δεν μπορείς να δουλέψεις αν δεν αγαπάς με έναν τρόπο σχεδόν ερωτικό τους συνεργάτες σου. Ξυπνάς με σκοπό να τους γοητεύσεις, τους καλείς στο πάρτι σου να φέρουν τα δώρα τους. Το γύρισμα είναι είκοσι μέρες σκληρής καψούρας.


— Μπορείς να καταγράψεις ιστορία που δεν σε καίει;

Δύσκολο. Όμως το κάνω. Βρίσκω τρόπο και το κάνω δικό μου.

Αργύρης Παπαδημητρόπουλος: O σκηνοθέτης του Suntan μιλάει στη LΙFO Facebook Twitter
Δεν μπορώ να κάνω ταινία χωρίς να ερωτευτώ τους συνεργάτες μου, χωρίς να νιώσω αυτό το εφηβικό, που ξυπνάς το πρωί και θες να τους εντυπωσιάσεις, θες να τους κάνεις να περάσουν ωραία, να τους ιντριγκάρεις... Φωτό: Πάρις Tαβιτάν/ LIFO


— Τώρα σε αυτή την ταινία τι σε έκαιγε;

Νομίζω, η παρατήρηση ενός ανθρώπου που μπαίνει στη μέση ηλικία, η σύγκριση του σφριγηλού κορμιού των νιάτων με την παρακμή του δικού του. Με πολλή αγάπη και για τα δύο. Ήθελα να τα παρατηρήσω και να τα συγκρίνω, και να μιλήσω γι' αυτή την αδικία. Είναι φοβερό αυτό, το ότι ξαφνικά δεν είσαι ωραίος, τέλειος, δεν είσαι δυνατός, με όλες τις έννοιες. Μεγαλώνοντας, χάνεις τη δύναμή σου. Ο νέος έχει μπροστά του τα πάντα. Ως μεγαλύτερος, έχεις χίλια λάθη πίσω σου, έχεις μεν την εμπειρία, αλλά δεν έχεις τόση δύναμη, είσαι πια κουρασμένος. Έχεις αποτύχει δεκαπέντε φορές, ο άλλος έχει επτά ζωές ακόμη.


— Άρα δεν γίνεται καλύτερο όσο μεγαλώνει κανείς.

Γίνεσαι σοφότερος. Είναι καλύτερο;


— Μου φαίνεται εξαιρετική πηγή δύναμης η σοφία.

Ναι, απλώς δεν έχεις τι να την κάνεις. Άσε που οι περισσότεροι πεθαίνουν χωρίς να έχουν μάθει τίποτα.


— Εσύ έχεις μεγάλες φιλοδοξίες; Μέχρι πού θες να φτάσεις;

Δεν σταματάει η φιλοδοξία, είναι ένα θηρίο που συνέχεια ταΐζεις. Νιώθω καλά, είμαι πλήρης. Αλλά θέλω να συνεχίσω, για να υπάρχω. Υπάρχω μέσα από αυτό και από τη σχέση μου με τους συνεργάτες μου. Το έχει πει τέλεια ο Βεσλεμές στη Νορβηγία: «Αν σταματήσω να χορεύω, θα σταματήσει η καρδιά μου». Και όταν υποτίθεται ότι χαλαρώνω, είμαι συνέχεια σε εγρήγορση. Φτιάχνω συνέχεια ιστορίες. Δεν έχω διάθεση να μη δουλεύω.

ΑΠΟΔΟΣΗ: ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΛΙΑΠΗ

Info:

Το «Suntan» βγαίνει στις αίθουσες στις 31 Μαρτίου.

 

Το άρθρο από την έντυπη έκδοση της LIFO

0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΟΥΓΟΝΙΑ

Ανταπόκριση από τη Βενετία / «Βουγονία»: Κριτική για τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου

«Είναι περιπέτεια η "Βουγονία", fun και πιο περίπλοκη απ’ ότι δείχνει» - Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος καταγράφει τις εντυπώσεις του από την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο 82ο Φεστιβάλ Βενετίας.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

Οθόνες / Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

«Το άτακτο αγόρι του βρετανικού σινεμά βρήκε τον δρόμο του σε ώριμες επιλογές, είτε παίζοντας κάποιον αδυσώπητο κακό είτε αφήνοντας τα λακωνικά του διακριτικά σαν στάμπα, όνομα και πράγμα, σε σύντομες εμφανίσεις – εννοείται πως έχει υποδυθεί και τον διάβολο!»
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Οθόνες / The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Η ταινία σημάδεψε μια γενιά εφήβων που φαντασιώνονταν ότι θα αντιστεκόντουσαν ηρωικά στους νταήδες που τους κακοποιούσαν καθημερινά. Και τώρα, ο μύθος επιστρέφει για έκτη φορά στην οθόνη, με πρωταγωνιστές τον Τζάκι Τσαν και τον Ραλφ Μάτσιο
THE LIFO TEAM
Ο άνθρωπος που έφερε την μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Daily / Ο άνθρωπος που έφερε τη μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Το ντοκιμαντέρ «Sunday Best: The untold story of Ed Sullivan» αναδεικνύει τη συμβολή του Εντ Σάλιβαν και της δημοφιλέστατης τηλεοπτικής εκπομπής του στην ανάδειξη τεράστιων μορφών της μαύρης μουσικής, από τη Nίνα Σιμόν και τον Τζέιμς Μπράουν μέχρι την Tίνα Τέρνερ και τον Στίβι Γουόντερ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Οθόνες / Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Με αφορμή τα σημερινά του γενέθλια, ανατρέχουμε στην καριέρα ενός ηθοποιού με την ερμηνευτική στόφα των μεγάλων ονομάτων του New Hollywood, μα καταδικασμένου να εργάζεται σε καιρούς που η κινηματογραφική βιομηχανία δεν ξέρει τι να κάνει μαζί του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Οθόνες / Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Η ελληνικής καταγωγής Αυστραλή σκηνοθέτιδα πίσω από το «Ten Pound Poms» μιλά στη LiFO για τη στάση των Αυστραλών απέναντι στους μετανάστες, την ταινία της που εξόργισε την ομογένεια, και το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος ακόμη κι όταν το έργο σου έχει δει πολύς κόσμος.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

Οι Αθηναίοι / Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

«Τρεις Χάριτες», «Βίρα τις Άγκυρες», «Δις εξαμαρτείν», «Safe Sex», «Το Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο», «Μπαμπάδες με ρούμι». Λίγοι μας έχουν κάνει να γελάσουμε τόσο τα τελευταία 30 χρόνια όσο ο Μιχάλης Ρέππας. Ο ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης που εξαιτίας του «το Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα» αφηγείται τη ζωή του στη LifO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Οθόνες / Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Μια ταινία που η Τζέιν Όστιν θα ήταν περήφανη να είχε σκηνοθετήσει, η Λίντσεϊ Λόχαν ανταλλάζει σώμα με την Τζέιμι Λι Κέρτις ξανά μετά από 22 χρόνια κι ένας μεταλλαγμένος Μπάμπι εκδικείται για τον θάνατο της μαμάς του. – Τι παίζει από σήμερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
THE LIFO TEAM
«Νεαρές μητέρες»: Είναι καλοκαιρινή επιλογή μία ταινία των αδελφών Νταρντέν; 

The Review / «Νεαρές μητέρες»: Tα κατάφεραν πάλι οι αδελφοί Νταρντέν; 

Τι κάνει τις «νεαρές μητέρες» να ξεχωρίζουν από τις προηγούμενες δουλειές των Βέλγων δημιουργών; Ο Χρήστος Παρίδης και η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάνε για τη βραβευμένη ταινία που παίζεται στους θερινούς κινηματογράφους της Αθήνας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Οθόνες / American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Η American Apparel πουλούσε απελευθέρωση, αλλά πίσω από τις βιτρίνες και το φίνο βαμβάκι το brand ήταν βουτηγμένο στα σκάνδαλα: σεξουαλική παρενόχληση, κατάχρηση εξουσίας και ένα εργασιακό κλίμα που κάθε άλλο παρά cool ήταν.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ