ΟΠΟΙΑ ΓΝΩΜΗ κι αν έχει κανείς για τον αμφιλεγόμενο δημιουργό – ο οποίος δήλωσε πριν από λίγο καιρό ότι θα περιορίσει την παραγωγικότητά του καθώς διαγνώστηκε με τη νόσο του Πάρκινσον – το “Dogville” αποτελεί ένα τεράστιο επίτευγμα με ένα εκπληκτικό καστ: Νικόλ Κίντμαν, Πολ Μπέτανι, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Λορέν Μπακόλ, Χάριετ Άντερσον, Κλοέ Σεβινί, Μπεν Γκαζάρα, Τζέιμς Κάαν, Ούντο Κίερ και άλλοι/ες… Πριν από λίγο καιρό η ταινία του Λαρς Φον Τρίερ κυκλοφόρησε ξανά και μάλιστα σε αποκατεστημένη 4Κ εκδοχή από την πλατφόρμα MUBI. Με αφορμή αυτή την επανακυκλοφορία και τα είκοσι χρόνια που συμπληρώνονται φέτος από την πρεμιέρα της, το Indie Wire ζήτησε από δύο εκ των πρωταγωνιστών της – τον Στέλαν Σκάρσγκαρντ και την Κλόε Σεβινί – να θυμηθούν τα επεισοδιακά γυρίσματα σ΄ ένα παγωμένο σουηδικό πλατό.
Συμπαθεί τις γυναίκες. Οι γυναικείοι ρόλοι είναι αυτός ο ίδιος. Είναι ένας από τους καλύτερους συγγραφείς γυναικείων ρόλων στον κόσμο. Γράφει για τον εαυτό του ως γυναίκα. Είναι πολύ πιο εύκολο να βάλεις μια γυναίκα σε μια ευάλωτη κατάσταση, απ' ό,τι έναν άντρα. Μια γυναίκα δείχνει την τρωτότητά της με έναν τρόπο που ένας άνδρας δεν μπορεί να την δείξει.
— Ο Λαρς φον Τρίερ είχε πει ότι έγραψε το σενάριο της ταινίας στη διάρκεια μιας αδιάκοπης κραιπάλης δώδεκα ημερών με ναρκωτικά. Ποια ήταν η εντύπωσή σας από την κατάστασή του στα γυρίσματα;
Σκάρσγκαρντ: Έμοιαζε να είναι σε εξαιρετική φόρμα. Μπορεί να αποσύρθηκε για μερικές μέρες ή μια εβδομάδα με ένα σακουλάκι κόκα και να έγραφε. Τίποτα από αυτά δεν ήταν φανερό κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Δεν υπήρχαν ναρκωτικά. Υπήρχε όμως πολύ αλκοόλ. Είχαμε εξαντλητικό γύρισμα πέντε μέρες την εβδομάδα και τα Σαββατοκύριακα κάναμε μεγάλα πάρτι στην πανσιόν που μέναμε και διασκεδάζαμε πολύ.
Σεβινί: Είναι άλογο της δουλειάς. Είναι εξαιρετικά παραγωγικός. Είναι σαν δάσκαλος. Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό χωρίς να είσαι συγκεντρωμένος και νηφάλιος. Του αρέσει, δυστυχώς, να προκαλεί με τρόπους που κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται πραγματικά άβολα αλλά μόνο τον εαυτό του έχει βλάψει μ’ αυτό. Του άρεσε επίσης να κάνει αυτές τις μεγάλες προπόσεις, οπότε πίναμε πολλά Schnapps. Βοηθούσε τους ανθρώπους να αισθάνονται μέρος κάποιου πράγματος. Ήταν σα να φέρνει μαζί του μια ενέργεια. Ναι, γινόντουσαν πολλά πάρτι. Η Νικόλ [Κίντμαν] έκανε ένα πάρτι με μεξικάνικο θέμα όπου έφερε σεφ να μας μαγειρέψουν επειδή όλοι είχαμε βαρεθεί το σουηδικό φαγητό. Και σε ένα άλλο πάρτι έφερε στρείδια και χαβιάρι. Έπαιζε πραγματικά το ρόλο της σταρ. Αυτή η γυναίκα είναι πραγματικό classy, σκεφτόμουν. Ξέρει πώς να το κάνει.
— Στέλαν, εσένα ποια ήταν η εντύπωσή σου για τη Νικόλ Κίντμαν;
Μόλις είχε πάρει διαζύγιο από τον Τομ Κρουζ και φαντάζομαι ότι ήταν δύσκολο γι' αυτήν. Είναι επίσης εξαιρετικά γενναία. Είναι μια γυναίκα που ήταν έφηβη σχεδόν ακόμα όταν γνώρισε τον Τομ Κρουζ και είχε έκτοτε απομονωθεί στη φούσκα του Χόλιγουντ, και ξαφνικά βγήκε για να κάνει κάτι σαν το "Dogville".
— Στη συνέντευξη Τύπου στις Κάννες, ένας δημοσιογράφος είχε ρωτήσει τον Λαρς γιατί όλες οι ταινίες του περιλαμβάνουν τον βασανισμό γυναικών. Απάντησε ότι το να βλέπεις άνδρες να βασανίζονται είναι βαρετό. Εσύ που έχεις συνεργαστεί τόσες φορές μαζί του, έχεις νιώσει ποτέ ως ηθοποιός να σε βασανίζει;
Σκάρσγκαρντ: Όχι. Το θέμα είναι ότι τον αντιλαμβάνονται, ειδικά οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι, ως μισογύνη που κάνει φρικτά πράγματα στις γυναίκες. «Δεν συμπαθεί τις γυναίκες». Συμπαθεί τις γυναίκες. Οι γυναικείοι ρόλοι είναι αυτός ο ίδιος. Είναι ένας από τους καλύτερους συγγραφείς γυναικείων ρόλων στον κόσμο. Γράφει για τον εαυτό του ως γυναίκα. Είναι πολύ πιο εύκολο να βάλεις μια γυναίκα σε μια ευάλωτη κατάσταση, απ' ό,τι έναν άντρα. Μια γυναίκα δείχνει την τρωτότητά της με έναν τρόπο που ένας άνδρας δεν μπορεί να την δείξει.
— Βρέθηκε σε μπελάδες όμως το 2011, όταν αστειευόμενος αποκάλεσε τον εαυτό του Ναζί στη συνέντευξη Τύπου για τη «Μελαγχολία» στις Κάννες, πριονίζοντας έτσι τις προοπτικές της ταινίας στις ΗΠΑ μαζί με τις ελπίδες της Κίρστεν Ντανστ για Όσκαρ.
Σκάρσγκαρντ: Το πρόβλημα είναι ότι ο υπόλοιπος κόσμος είναι τόσο φοβισμένος ώστε δεν δέχεται τα λόγια γι' αυτό που σημαίνουν, αλλά γι' αυτό που είναι. Είναι ηλίθιο. Όλοι ήξεραν ότι δεν ήταν Ναζί, όμως για τους ρεπόρτερ του Χόλιγουντ, υπήρχε μόνο ο Λαρς φον Τρίερ που είπε «Είμαι Ναζί». Μιλούσε για κάτι άλλο. Ήταν τόσο ανόητο όλο αυτό.
— Η Λορίν Μπακόλ δεν φάνηκε να πέρασε καλά στα γυρίσματα της ταινίας, παρότι επέστρεψε για το [σίκουελ] "Manderlay". Η ίδια είχε δηλώσει σε συνεντεύξεις ότι ο Λαρς δυσκολευόταν να την «ανεχτεί». Πώς θα χαρακτηρίζατε τη σχέση τους, όπως την είδατε, και ποια ήταν η εντύπωσή σας για εκείνη;
Σκάρσγκαρντ: Ξέρω ότι ο Λαρς αισθανόταν άσχημα επειδή υπήρχαν στην ταινία δύο από τις μεγαλύτερες σταρ στην ιστορία του κλασικού κινηματογράφου – την Λορίν Μπακόλ και τη Χάριετ Άντερσον – αλλά δεν είχαν και πολλά να κάνουν. Συχνά φαινόντουσαν απλά να σκουπίζουν το πάτωμα στο background. Ένιωθε τόσο ντροπιασμένος γι' αυτό. «Λαρς, δεν μπορείς να μου δώσεις κάτι;» τον ρώταγε με τον επιτακτικό τρόπο της η Λορίν Μπακόλ. Δεν μπορούσε όμως να της δώσει κάτι παραπάνω. Ήθελε όμως να ξαναδουλέψει μαζί της. Και εκείνη το ίδιο. Πέρασα πολύ χρόνο μαζί της, επειδή ο Λαρς δεν είχε αρκετό χρόνο για εκείνη. Ένιωθε εγκαταλελειμμένη.
Σεβινί: Ήταν, εννοώ, χωρίς να θέλω να μιλήσω άσχημα, αλλά ήταν λίγο ιδιότροπη. Νομίζω ότι δεν με συμπαθούσε επειδή έκανα παρέα με τον Στέλαν, αλλά εκείνη ήθελε όλη την προσοχή του πάνω της. Θυμάμαι ότι ήταν πολύ δύσκολη με το μακιγιάζ. Με την απουσία μακιγιάζ, δηλαδή.
Mε στοιχεία από το IndieWire
