Στο σημερινό «Α μπα»: η Αγία Μητέρα

Στο σημερινό «Α μπα»: η Αγία Μητέρα Facebook Twitter
96

 

_________________
1.


Με αφορμή τις σημερινές αναρτήσεις (30/10/2017) "bullies με προσωπεία", παρατηρώ με μεγάλη μου λύπη πως νέες, έξυπνες, όμορφες γυναίκες έχουν μπει σε κακοποιητικές σχέσεις. Και μολονότι αναγνωρίζουν τα σημάδια, εξακολουθούν να αναρωτιούνται, να αμφιβάλλουν και να προβληματίζονται για τους ίδιους τους εαυτούς τους, αντί να δώσουν μία μούντζα και να σηκωθούν να φύγουν τρέχοντας. Τί φταίει τελικά; Η ανάγκη για συντροφικότητα, για αποδοχή, για αγάπη, η ανασφάλεια εύρεσης κάποιου άλλου συντρόφου στη δύσκολη εποχή που ζούμε; Η γαλούχηση από το οικογενειακό περιβάλλον για ανοχή της προβληματικής ανδρικής συμπεριφοράς με καρτερικό τρόπο γιατί έτσι έκαναν και οι παλιές; Γιατί να υπάρχει τέτοια ανοχή από το γυναικείο φύλο; Παρατηρώ και άλλες κοπέλες στο φιλικό μου περιβάλλον-πραγματικά υπέροχες προσωπικότητες, καλά κορίτσια με όλη τη σημασία της λέξεως-που ανέχονται δύσκολες και περίπλοκες καταστάσεις στις σχέσεις τους. Και αναρωτιέμαι: μεγαλώνουν σε ένα ψυχικά υγιές περιβάλλον από γονείς που προσπάθησαν με όσους τρόπους μπορούσαν να τους δώσουν τα εφόδια για μια καλή και ισορροπημένη ζωή. Και ξαφνικά βρίσκεται στη ζωή τους ένας προβληματικός και κομπλεξικός άντρας που τα ανατρέπει όλα κι εκείνες προσπαθούν με χίλιους δύο τρόπους (ψυχολογική υποστήριξη κ.τ.λ.) να επανέλθουν στον παλιό καλό εαυτό τους. Πώς πρέπει, λοιπόν, να γαλουχηθεί ένα κορίτσι για να αποφύγει αυτές τις καταστάσεις στη μετέπειτα πορεία της ζωής της; Δεν είναι μία-δύο περιπτώσεις, Λένα μου, είναι πάρα πολλές κοπέλες που τα περνάνε όλα αυτά.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Ό,τι και να κάνει ένα σετ γονέων, το μήνυμα από το υπόλοιπο σύμπαν είναι σαφές. Οι γυναίκες ολοκληρώνονται μέσα από τη μητρότητα. Ό,τι και να καταφέρουν, σπουδάσουν, ζωγραφίσουν, πουν, γράψουν, αν δεν κάνουν οικογένεια, είναι μισές. Όσα λεφτά και να βγάλει η Τζένιφερ Άνιστον, όποιον και να παντρευτεί, όση δόξα και φήμη και να έχει, τα ταμπλόιντ τη ρωτάνε γιατί δεν έχει παιδί.


Οι άντρες πάλι ολοκληρώνονται μέσα από το έργο τους. Αυτή η ανισορροπία, σε συνδυασμό με την ανισότητα στις αμοιβές στον χώρο εργασίας, συν την έλλειψη στήριξης προς τις μητέρες ως προς τις άδειες, τους παιδικούς σταθμούς και τα λοιπά, που τις κάνουν να εξαρτώνται για πολύ καιρό πλήρως από τους άντρες τους και την οικογένεια τους, συν την τεράστια καμπάνα του ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΧΡΟΝΟ, σαν τι αποτέλεσμα να είχε; Ξέρεις όλα αυτά, τα ξέρεις πολύ καλά, αλλά τα έχεις συνηθίσει τόσο πολύ, που όταν μια γυναίκα είναι σε μια κακή σχέση, αναρωτιέσαι τι της λείπει να πάρει απόφαση να σηκωθεί να φύγει. Η δυνατότητα επιλογών, είναι η απάντηση. Κάθονται γιατί φοβούνται ότι δεν θα προλάβουν κάνουν παιδί. Δεν έχεις ακούσει το "κάνε εσύ το παιδί και μετά χωρίζεις;" Το λένε γυναίκες σε γυναίκες. Στα πολύ σοβαρά.


__________________
2.

Σε συνέχεια της ερώτησης 3 της 30ης/10/2017  τί θεωρείς εσύ ότι μπορεί να κάνει κάποιος για να βρει μια σχέση; Δεν είναι ειρωνεία, απλά θέλω να καταλάβω πώς μπορεί να το προσπαθήσει. Εννοείς π.χ. βγαίνω και φλερτάρω, εκδηλώνω το ενδιαφέρον μου ή κάτι άλλο που δε μου περνάει από το μυαλό; Ευχαριστώ
-Βίκυ


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Ξαναδιάβασα την απάντηση και όπως βλέπω, το εξηγώ εκεί. Αν δεν το κατάλαβες, να το πω πιο απλά. Για να βρεις σχέση πρέπει να ξέρεις τι θέλεις για σένα, και όταν γνωρίζεις κόσμο, να καταλαβαίνεις τι έχουν από αυτά που θέλεις, τι όχι, και αν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτά. Για να ξέρεις τι θέλεις για σένα πρέπει να ξέρεις τον εαυτό σου, και αυτό είναι το πιο δύσκολο από όλα, γιατί νομίζουμε ότι πρέπει να θέλουμε το Α και το Β όπως κυκλοφορεί στην αγορά, ενώ στην πραγματικότητα θέλουμε το Γ δίεση και το ΧΥ. Για να το κάνω ακόμη πιο απλά, μπορεί να νομίζεις ότι θέλεις έναν ψηλό καστανό με αρρενωπό πηγούνι και τα τατουάζ – όπως κυκλοφορεί στην αγορά η κυρίαρχη επιθυμία – αλλά τελικά αυτό που χρειάζεσαι μπορεί να είναι κάποιος που κάνει ψαροντούφεκο και φροντίζει αδέσποτα. Είμαστε πολύ κακοί στο να καταλαβαίνουμε τι θέλουμε γιατί τα ζευγάρια είναι 'κατάκτηση' οπότε μας ενδιαφέρει πάρα πολύ πώς φαινόμαστε στους έξω ως δυάδα. Τόσο πολύ, που δεν ξέρουμε τι αρμόζει στα κυβικά μας, και για να μην φανώ ψυχρή, δεν ξέρουμε τι μας κάνει ευτυχισμένους.

__________________
3.

Καλησπέρα, το πρόβλημα μου είναι το εξης. Είναι δυο συνάδερφοι που μου τρώνε το φαγητό. Δηλαδή, εγώ καθώς περνώ 11ώρες την ημέρα στη δουλειά, φέρνω τα μπισκοτακια μου, το ταπερακι μου, τα φρουτακια μου. Δεν ενοχλω κανενα.
Το έχουν μαθει αυτοί τόσα χρόνια και κάθε μέρα, έρχονται για ένα μπισκοτάκι, για μια μπανανίτσα για λίγο ψωμάκι.
Στην αρχή καλοπροαίρετα έδινα, μετά τα έκρυβα και έτρωγα στα κρυφά (έλεος δλδ που φτάσαμε), μετά κουράστηκα και έλεγα κάνω δίαιτα.
Για άδεια έλειψα 10 μέρες και μου τα έφαγαν όλα.
Τελικώς είπα σόρρυ αλλά υπολογίζω τα λεφτά μου και θέλω το φαγητό να μου φτάνει μέχρι τη Παρασκευή . Και τώρα με λένε παλιοτσιγκούνα που τι ζήτησαν ένα μπισκοτάκι, σιγά πιά το κακο! σιγα τα λεφτά που μου τρώνε.
Αυτοί δεν μου έχουν δώσει ούτε τσίχλα.
ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ;;;;ποιόν ήπιο τρόπο προσέγγισης προτείνεις για να μην με ενοχλήσουν ξάνα οι ζήτουλες;
-υπάλληλος


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Πρότεινε τους να βάζετε από κοινού ένα ποσό για να αγοράζετε τις μπανανίτσες και τα μπισκοτάκια και τα τυράκια της εβδομάδας. Θα σου πουν ναι και δεν θα κάνουν τίποτα, θα συνεχίσουν να σε λένε τσιγκούνα, αλλά κάθε φορά που θα ζητάνε κάτι θα τους λες «δεν έχω, να ξεκινήσουμε εκείνον τον κουμπαρά που σας έλεγα;»


Με τέτοιους ανθρώπους το τελευταίο που πρέπει να σε νοιάζει είναι αν θα σε παρεξηγήσουν. Αν δεν σε παρεξηγήσουν δεν γίνεται να εξηγήσουν στον εαυτό τους την συμπεριφορά τους. Αυτό δέξου το και σκέψου πώς θα γίνει να καταλάβουν ότι ο Ερυθρός Σταυρός του γραφείου έκλεισε.


__________________
4.

Λένα μου, έχω ρωτήσει όλο τον κόσμο για μια γνώμη αλλά μόνο η δική σου θα με βοηθήσει να απαντήσω στον εαυτό μου. Κορίτσι και αγόρι 30 και 31 ετών, αγαπημένοι και ερωτευμένοι, 1.5 χρόνο μαζί με κουβέντες για συγκατοίκηση και κοινή ζωή στο μέλλον. Κορίτσι χαίρεται που έχει βρει έναν άνθρωπο υποστηρικτικό και όχι κριτικό που τη δέχεται όπως είναι, το θεωρεί ανεκτίμητο. Κορίτσι έχει καλές σπουδές και πτυχία (αγόρι το ίδιο αλλά δεν είναι στο θέμα μας) και ενώ έχει επενδύσει πολύ στην καριέρα της με καλές εταιρείες στο βιογραφικό της, σε μια κρίση ηλικίας‚ βρίσκεται σε μια δουλειά οτι πρέπει για να γίνει μητέρα με παιδιά (χωρίς καν να συγκατοικούν ακόμα), καλός μισθός βέβαια αλλά χωρίς προκλήσεις, χωρίς εξέλιξη προσωπική και επαγγελματική. Και κάπου εκεί εμφανίζεται εταιρεία από τις τοπ στον τομέα(έστω Google), να της δίνει χρήματα, που δεν είχε φανταστεί οτι υπάρχουν στη Ελλάδα και αυτοκίνητο και μετοχές, να της προτείνει ρόλο που της φαίνεται ονειρεμένος και πάνω στην εξειδίκευσή της ΑΛΛΑ με ταξίδια στην Ευρώπη (περίπου 50% - δυο ημέρες τη βδομάδα, κάποιες μπορεί λιγότερο μπορεί και περισσότερο).
Βέβαια η εταιρεία δίνει ελπίδα κάποια στιγμή στο μέλλον εφόσον το θελήσει να αλλάξει ρόλο και να μείνει Ελλάδα, ελπίδα όχι βεβαιότητα προφανώς. Κορίτσι δεν μπορεί να αντισταθεί, νιώθει οτι δεν μπορεί να πει όχι. Πιάνει αγόρι της και του λέει οτι θέλει να το δοκιμάσει πριν το απορρίψει αλλά για εκείνη το πιο σημαντικό είναι να μη χαλάσει η σχέση τους και αν δε βρουν ισορροπίες κομμάτια να γίνει, θα ξαναψάξει δουλειά. Του προτείνει και να συγκατοικήσουν ώστε τον καιρό που θα είναι Ελλάδα να είναι μαζί. Αγόρι της λέει οτι θα την υποστηρίξει σε ό,τι απόφαση και να πάρει, οτι θέλει να το προσπαθήσουν ώστε να μην τους επηρεάσει και θα δείξει. Ακριβώς αυτό, "και θα δείξει". Της λέει να μη συγκατοικήσουν πριν ξεκινήσει στη δουλειά, να περάσουν 2-3 μήνες να βρουν ισορροπίες και μετά το βλέπουν αλλά οτι γενικά το θέλει κι αυτός. Και επειδή το κορίτσι είμαι εγώ σε ρωτάω με αγωνία, φέρομαι εγωιστικά? Έκανα κάποια επιλογή μεταξύ καριέρας και οικογένειας και δεν το κατάλαβα? Δε θέλω να τον χάσω ούτε να μείνω μόνη μου στη ζωή αγκαλιά με μια καριέρα αλλά τίθεται όντως δίλημμα? Δε θέλω καριέρα, θέλω οι 8 ή 10 ώρες την ημέρα να έχουν νόημα, όχι να τις σκοτώνω. Μια τέτοια επιλογή εκλαμβάνεται ακυρωτική για τον σύντροφο αν απαιτεί θυσίες? Αυτός δε θα απάνταγε ποτέ θετικά για να μη με επηρεάσει οπότε ρωτώντας τον δεν βγάζω άκρη. Και όχι, δεν καταλαβαίνω.
Υ.Γ: Για όλες τις γυναίκες με φιλοδοξίες, που βρίσκουν νόημα προσωπικό στη δουλειά, θέλω να προτείνω το βιβλίο της Sheryl Shanberg(CEE Facebook), Lean in. Με ενέπνευσε η με κατέστρεψε?
-karierista?


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Σε επηρέασε με έναν τρόπο που δεν αρμόζει στην περίπτωση σου. Μήπως ψάχνεις ένα πρόβλημα εκεί που δεν υπάρχει; Εγγυήσεις ότι θα μείνετε για πάντα μαζί δεν υπάρχουν είτε κάνεις αυτή τη δουλειά, είτε όχι. Το αγόρι σε στηρίζει στα πάντα και δεν έχει πετάξει ούτε καν υπονοούμενα ότι είναι δυσαρεστημένο με αυτό που θα κάνεις. Δεν βλέπω πώς προέκυψε τόσος προβληματισμός για δύο μέρες την εβδομάδα, άντε τρεις, άντε περιστασιακά τέσσερις. Δεν πας και στα καράβια. Αν ήσουν αεροσυνοδός δηλαδή τι θα γινόταν; Αν ήσουν γιατρός με εφημερίες; Νοσοκόμα σε γηροκομείο; Περιπτερού με νυχτερινή βάρδια; Μόνο αν ταξιδεύεις με μπίζνες κλας απειλείται μια σχέση;

__________________
5.

Αγαπητή Oh really,
Έχω και εγώ ένα πρόβλημα για το οποίο θα ήθελα τη γνώμη σου. Το κλασσικό ερώτημα: σχέση και πεθερικά. Είμαι σε σχέση 2 χρόνια περίπου με ένα παλικάρι και έχω παρατηρήσει κάτι που με προβληματίζει. Ενώ με εμένα ο σύντροφος μου είναι ο ορισμός του τρυφερού και γλυκομίλητου ανθρώπου, συζητήσιμος, ευγενικός, ήρεμος, όταν είναι με τους γονείς του βλέπω κυριολεκτικά άλλον άνθρωπο. Ευέξαπτος, κακομαθημένος, να τους φωνάζει, να τους μιλάει με άσχημο τρόπο, να είναι επιθετικός.
Η δικαιολογία του σε αυτό είναι ότι εγώ είμαι πολύ ήρεμος άνθρωπος, και ότι είναι αδύνατον να μαλώσει μαζί μου γιατί είμαι λογική και τον καταλαβαίνω, ενώ οι γονείς του τον εκμεταλλεύονται οικονομικά και συναισθηματικά, προσπαθούν να του επιβάλλουν πράγματα και να εμπλακούν στη ζωή του. Είναι αλήθεια όλα αυτά που λέει, αλλά εκτός όλων αυτών οι γονείς του τον σπούδασαν, του πήραν αυτοκίνητο, του παρείχαν πολλά αλλά τώρα που δεν έχουν πλέον χρήματα απαιτούν τα πάντα από αυτόν.
Και σε ρωτώ. Τι πιθανότητες δίνεις να κάνει τα ίδια και σε μένα; Να έρθει μία μέρα που θα διαφωνήσουμε και αντί να το συζητήσουμε όπως κάνουμε έως τώρα να μου πει «βούλωσ'το».
Αν και φοβάμαι την απάντησή σου θα ήθελα να την ακούσω.
Σ ευχαριστώ.
-dory


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Σκέφτομαι αυτό που σκέφτεσαι, αλλά δίκη προθέσεων δεν μπορούμε να κάνουμε. Το πιο πιθανό είναι αυτό που φοβάσαι, αλλά υπάρχει μια πιθανότητα να ξέρει τι του συμβαίνει όταν είναι μαζί τους και να το έχει απορρίψει και να κάνει συνειδητή προσπάθεια να μην είναι αυτός ο άνθρωπος. Πάντως, αυτά που αναφέρεις ως προσφορά των γονέων είναι όλα γύρω από τα λεφτά. Επειδή ξόδεψαν γι'αυτόν, τώρα έχουν δικαίωμα να τον εκμεταλλεύονται συναισθηματικά, να του επιβάλλουν πράγματα και να μπλέκονται στη ζωή του; Δεν ξέρω. Πρέπει να ξεκαθαρίσεις καλύτερα μέσα σου τη δυναμική αυτής της σχέσης για να είσαι σίγουρη αν εξηγείται η εμφάνιση του άλλου ανθρώπου όταν είναι μαζί τους.


__________________
6.

Αγαπητή Α μπα,
διαβάζω συχνά τη στήλη σου και πραγματικά βρίσκω πολύ λογικές και ισορροπημένες τις απαντήσεις που δίνεις στους αναγνώστες σου. Έχω παρατηρήσει όμως ότι πολύ συχνά παραπέμπεις σε ψυχολόγο. Φυσικά, είναι το πιο σωστό και safe που μπορείς να κάνεις αφού ένας ειδικός περισσότερο καλό παρά κακό θα κάνει σε έναν προβληματισμένο άνθρωπο. Έχω σκεφτεί και εγώ να σου στείλω πολλές φορές όμως γνωρίζω την απάντηση ήδη και θα είναι, αδιαμφισβήτητα, να στραφώ στη γνώμη ενός ειδικού. Το θέμα είναι όμως πως δυστυχώς στους καιρούς που διανύουμε οι ψυχολόγοι είναι μεγάλη πολυτέλεια για τους περισσότερους. Το ίδιο συμβαίνει και σε εμένα. Παρ'ολ'αυτά εγώ δοκίμασα να απευθυνθώ σε ψυχολόγους του νοσοκομείου οι οποίοι σε δέχονται δωρεάν αλλά και σε ψυχολόγο ενός τοπικού ιδρύματος ψυχικής υγείας, επίσης χωρίς χρέωση. Προς κακή μου τύχη και οι δύο περιπτώσεις μόνο δυσαρέσκεια μου προκάλεσαν. Στην πρώτη περίπτωση επρόκειτο για άτομα ανειδίκευτα στα θέματα που ήθελα να θίξω καθώς τελικά ήταν κοινωνικοί λειτουργοί και μάλιστα μου ζήτησαν να πηγαίνω σε πολύ αραιά διαστήματα, ενώ εγώ είχα ανάγκη να μιλήσω, ίσως λόγω έντονης προσέλευσης κόσμου. Η δεύτερη περίπτωση ήταν μια πολύ μικρή κοπέλα με μηδέν επαγγελματισμό τοποθετημένη στη θέση αυτή για λίγους μήνες με κάποιο χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα. Περιττό να σου πω ότι απογοητεύτηκα ολωσδιόλου. Λεφτά για ιδιώτη ψυχολόγο δεν παίζουν. Επίσης γνωρίζω πολύ κόσμο που είναι στην ίδια θέση με εμένα και λόγω οικονομικής δυσπραγίας έχουν αμελήσει τον εαυτό τους. Ποιες είναι οι σκέψεις σου πάνω στο θέμα?
-Criss


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Δεν φταίει το δωρεάν για την δυσαρέσκεια σου. Και αυτοί που πληρώνουν, δεν πετυχαίνουν την ιδανική θεραπευτική σχέση με την πρώτη, ούτε με τη δεύτερη, και απογοητεύονται επίσης. Η αναζήτηση του θεραπευτή που σου ταιριάζει είναι μέρος της θεραπείας σου. Δεν μου αρέσει η υπόνοια ότι δεν είναι καλοί στη δουλειά τους επειδή δεν πλήρωσες. Πληρώνουν όλοι οι Έλληνες με τους φόρους τους. Ακόμα και δίκιο να έχεις και να έπεσες πάνω σε κακές περιπτώσεις, καλοί και κακοί επαγγελματίες υπάρχουν πάντα και παντού. Ψάξε κι άλλο.


_________________
7.

Aμπα μου,
Θα σου μιλήσω κι εγώ για τη μητέρα μου.
Εγώ δεν έχω μία μητέρα παρεμβατική, που να μου επιβάλει τα θέλω της, να με χειραγωγεί, να μου περνάει υπόγεια το δικό της, να κάνει προβολές του εαυτού της πάνω μου. Δε με ανακρίνει, δε με ελέγχει, δεν γκρινιάζει όταν βγαίνω, όταν είμαι όλη μέρα ξαπλωμένη. Δουλεύω, αλλά με στηρίζει να βρω κάτι άλλο, καλύτερο, να μείνω και χωρίς δουλειά για να κάνω την τάδε εξάμηνη πρακτική που θα κάνει καλό στο βιογραφικό μου.
Εγώ έχω το πρόβλημα. Νιώθω ότι αδιαφορεί. Δε με ρωτάει τι κάνω, τι σκέφτομαι, πώς νιώθω. Δε με φροντίζει όταν είμαι άρρωστη, μπορεί απλά να χτυπήσει την πόρτα του δωματίου μου μετά από 8 ώρες που είμαι κλεισμένη για να με ρωτήσει αν θέλω κάτι. Όχι να μου φτιάξει βέβαια, απλά να μου το φέρει. Πρέπει να είμαι εμφανώς και για ώρα μέσα στα μούτρα για να με ρωτήσει αν έχω κάτι. Δεν επικοινωνούμε. Έρχεται σπίτι και βλέπει τη μία σειρά μετά την άλλη, ενώ παράλληλα ρίχνει πασιέντζες με τις ώρες. Νιώθω πως και να θέλω κάτι να της πω, θα την διακόψω απ' το σίριαλ.
Παράλληλα γκρινιάζει στους γύρω ότι δεν της ανοίγομαι. Μα δεν έχει κάνει ποτέ, καμία προσπάθεια να έρθουμε πιο κοντά. Με δική μου πρωτοβουλία θα κανονίσω να πάμε κάπου να φάμε, ένα σινεμά, να κάνουμε κάτι, και δεν είναι λίγες οι φορές που μου λέει θα δούμε και τελικά μου λέει "άστο, είμαι κουρασμένη, πονάει η κοιλιά μου(πάντα όταν είναι να πάει κάπου που δε θέλει)" και τελικά δε θα κάνουμε τίποτα.
Έχω σκεφτεί το ενδεχόμενο να έχει κατάθλιψη, αλλά γενικά είναι μέσα στην καλή χαρά. Όχι βέβαια ότι σημαίνει αυτό κάτι, αλλά δε μπορώ να πω ότι μου φαινεται να έχει πρόβλημα. Θα βγει με φίλους με ενθουσιασμό, στη δουλειά της είναι πολύ καλή, βγάζει λεφτά και την αγαπάει. Γενικά στην καθημερινότητά της όμως, είναι τεμπέλα. Και η αλήθεια είναι, ότι δεν ήθελε οικογένεια. Κατά λάθος έμεινε έγκυος, ποτέ δεν ήθελε να γίνει μαμά. Ας πούμε ένιωθε ότι είναι από άλλη πάστα. Και για να μην ηχήσει περίεργα η απουσία του πατέρα μου από την περιγραφή, να σου πω ότι είναι για μένα μαμά και μπαμπάς. Είναι πολύ αφοσιωμένος πατέρας και σύζυγος. Μαλώνει με τη μητέρα μου συχνά λόγω όλων αυτών των χαρακτηριστικών της, τα οποία εκείνη βελτιώνει όταν ο μπαμπάς είναι εδώ, αλλά όταν (πολύ συχνά) λείπει σε επαγγελματικό ταξίδι, το σύστημα αδρανεί.
Οπότε με αυτό το παρασκήνιο, πιάνω τον εαυτό μου να θυμώνει άδικα. Θυμώνω που δεν είναι η κλασική μαμά που σκίζεται να μου φτιάξει ό,τι θέλω να φάω (γιατί να το κάνει;), που δεν κάνει δουλειές παρά μόνο όταν είναι πλέον επιτακτικό (ενώ εγώ δεν τη βοηθάω σχεδόν ποτέ-τρέχω βέβαια όλη μέρα, σε αντίθεση με τον μπαμπά που όταν είναι εδώ κάνει τις μισές δουλειές), που καπνίζει, που τρώει σαβούρες, που δε μπορώ να τη δω σαν πρότυπο. Είχες πει κάποτε ότι αυτό που μας ενοχλεί στους άλλους είναι κάτι που βλέπουμε στον εαυτό μας (Έσσε). Ίσως ισχύει. Παλεύω μόνιμα να μην τεμπελιάζω, να μη σαπίζω αλλά να κάνω κάτι.
Δεν ξέρω τι θέλω να ρωτήσω. Ίσως θα ήθελα να μου δώσεις μία πιο καθαρή προοπτική αυτών που σου έγραψα, γιατί εγώ νιώθω ότι έχω δίκιο και άδικο ταυτόχρονα. Ότι είμαι αυστηρή κριτής ενώ έχω μία-όπως την αποκαλούν οι φίλες μου-κουλ μαμά.
Είμαι 25 χρονών, αν έχει σημασία.
Σ' ευχαριστώ για τον χρόνο σου.
- Η άλλη όψη


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

To είπες πολύ ωραία, έχεις δίκιο και άδικο μαζί. Έχεις δίκιο ως εξής: λόγω του μπαράζ μητρικών προτύπων δεν έχεις αναπτύξει ακόμα την ικανότητα να δεχτείς ότι όταν οι γυναίκες γίνονται μητέρες δεν παθαίνουν ριστάρτ με νέο λογισμικό, αλλά εξακολουθούν να έχουν τα ελαττώματα και τα προτερήματα που είχαν πριν. Η εικόνα που έχεις για τη μαμά που σκίζεται να στύψει πορτοκάλια χωρίς να περιμένει τίποτα δεν υπάρχει. Οι μητέρες που σκίζονται με αυτόν τον τρόπο, κάτι ζητάνε από τα παιδιά τους, μια εμπειρία που ούτε υποψιάζεσαι, και μπορείς να πάρεις μια ιδέα αν διαβάσεις παλιότερα 'α μπα'. Η μητέρα που θρηνείς είναι μια μητέρα που έχεις μάθει να περιμένεις, και αν σου πω ότι αυτό που έχεις μάθει να περιμένεις είναι από τις διαφημίσεις για απορρυπαντικά, τότε ίσως καταλάβεις καλύτερα τι εννοώ.


Περιμένοντας την συμπεριφορά ενός αγίου προτύπου δεν ξέρω αν είσαι δίκαιη στην εκτίμηση του χαρακτήρα της. Δεν ξέρω δηλαδή αν υπάρχει κάποια αδιαφορία προς εσένα, ή αν δεν μπορείς να αποκρυπτογραφήσεις τον τρόπο που σε αγαπάει. Δεν χρειάζεται να πάτε σινεμά για να έρθετε πιο κοντά, ούτε να κάνετε «πράγματα μαζί». Μου φαίνεται ότι κι αυτό από διαφημίσεις το έχεις ξεπατικώσει. Ζείτε στο ίδιο σπίτι. Οι ευκαιρίες είναι καθημερινές. Οι στιγμές σύνδεσης γίνονται εκεί που δεν το περιμένεις, από βλέμματα, αγκαλιές, μικρές εξομολογήσεις. Μπορεί να είναι αλήθεια ότι έμεινε κατά λάθος έγκυος, μπορεί να είναι αλήθεια ότι δεν ήθελε οικογένεια, αυτό δεν σημαίνει ότι θα προτιμούσε να μην σε έχει στη ζωή της. Και πάλι νομίζω ότι μπαίνεις στην παγίδα της Μάνας προτύπου που ήθελε να κάνει παιδιά από το δημοτικό αλλά το έκανε μόνο όταν βρήκε τον κατάλληλο άντρα.


Αν δυσκολεύεσαι να της ανοιχτείς – γιατί αυτό τουλάχιστον πρέπει να το δεχτούμε ως δεδομένο – τότε κάνε της ερωτήσεις. Ρώτα τη για τη ζωή της. Ρώτα τη πώς ήταν πριν παντρευτεί, για τις παιδικές της φίλες. Συζήτησε μαζί της για να τη γνωρίσεις, γιατί όσο είναι αλήθεια ότι οι γονείς δεν ξέρουν τα παιδιά τους, άλλο τόσο ισχύει και το αντίθετο. Τα παιδιά – δηλαδή όλοι μας – είμαστε πάρα πολύ εγωκεντρικοί με τους γονείς μας. πιστεύουμε ότι ο ρόλος τους περιορίζεται στο να είναι γονείς μας. Δεν θέλουμε να ξέρουμε για την ζωή τους πριν, για τις ματαιώσεις τους, για τις απογοητεύσεις τους, θέλουμε να είναι πάντα ευτυχισμένοι επειδή έχουν εμάς – το κέντρο του κόσμου τους – τι άλλο θέλουν;


Πάντως σε συγχαίρω για το θάρρος σου να αναγνωρίσεις ότι της μοιάζεις. Νομίζω ότι αυτό και μόνο είναι μια καλή αφετηρία για να αρχίσετε να μιλάτε.


96

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

13 σχόλια
Και γιατί δεν τις λες "αφου θες εγγονι σωνει και ντε δωσε λεφτα να παω σε τραπεζα σπερματος, που να μπλέκουμε τωρα με γαμπρους και σογια, εκτος αν θες να τους κρατας και αυτους μαζι με τ' αγγόνι όταν θα βγαίνω ραντεβου"
Πωωω... Αυτό το πράμα με το "κάνε ένα παιδί να σου μείνει" πως μου ανάβει τα λαμπάκια ρε φίλε.... Ακούς την άλλη να λέει : "Ε, παντρεύτηκε, χώρισε... Τουλάχιστον της έμεινε το παιδί". Ή "Βρες εσύ κάποιον... Μην το ψάχνεις και πολύ,ολοι πάνω κάτω ίδιοι είναι μωρέ... Κάνε ένα παιδί να σου μείνει και μετά στείλτον στη μάνα του". Τι είναι το παιδί ρε;;; Σουβενίρ από πάγκο στο Μοναστηράκι; Να μου μείνει να λέω "αχ, μου μεινε κάτι κι απ'το Μήτσο να'χω να τον θυμάμαι"... Την παλεύουν;;;; Ούυυυυυυυστ!
Ουυυυιιιιιι! Παρίσιε δεν το σκεφτηκα....παω Τηνο και ερχομαι.Δεν βασταει να σου πει πως λαχταρα εγγόνι...τουλαχιστον η δικια μου είναι ειλικρινης "κανε μου ενα και αστο μου", της είπα ότι τα παιδια διχως βερα τα κρατανε οι μαναδες, όχι οι πατεραδες, απαντησε....ε τοτε παντρεψου (μες τα γελια).
#1 νομιζω η Α μπα υπεραπλουστευει, πολλες γυναικες δε μπορουν να κανουν παιδια και μενουν σε τετοιες σχεσεις. Συμφωνω με τα υπολοιπα που λεει, γιατι η κοινωνικη πιεση προς τις γυναικες ειναι τεραστια, αλλα ο λογος που μενουν σε κακες σχεσεις δεν ειναι παντα κοινωνιολογικος, αλλα και ψυχολογικος κλπ. Και σε συνδυασμο. Ας μη γενικευουμε τοσο.
2. κάνε ο,τι σε εκφράζει και σε γεμίζει και σε βοηθά να αναδεικνύεις τον καλύτερό σου εαυτό και θα γοητεύσεις τον καλύτερο (για σένα). ναι, δε γινεται μεσα σε δυο ωρες σε ενα μπαρ αλλα ετσι ειναι η ζωη. δεν δινει shortcuts
6. Αυτά που περιγράφεις τα γνωρίζω εκ των έσω. Έχω δουλέψει σε δομές ψυχικής υγείας με ολιγόμηνες συμβάσεις και ο περιορισμένος χρόνος ειναι οπωσδήποτε ένα πρόβλημα. Με τέτοιες συμβάσεις τις περισσότερες φορές όντως εργάζονται νέοι επαγγελματίες χωρίς μεγάλη εμπειρία και κάποιες φορές με λίγα προσόντα, για παράδειγμα μονο με το πτυχίο, χωρίς άλλη εκπαίδευση. Όχι οτι ειναι λίγο το πτυχίο, αλλά χρειάζονται κι άλλα προσόντα, που λόγω ηλικίας ακόμα δεν εχουν προλάβει να τα αποκτήσουν. Αυτό αν συνδυαστεί με τις ελλείψεις στο δημόσιο τομέα σε προσωπικό, αλλά και τη μεγάλη ζήτηση, καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο ειναι να έχεις εβδομαδιαία ραντεβού με έναν ειδικό. Εξαιτίας αυτού υπάρχει μεγάλη αναμονή και πιο αραιά ραντεβού απο το εβδομαδιαίο που συνηθίζεται και βοηθάει. Να πω οτι υπάρχουν πολλοί ψυχολόγοι που εχουν μειώσει τις τιμές τους, ακόμα και στα 20-25€. Δε λέω οτι ειναι λίγα για κάποιον που δεν εχει χρήματα, αλλά δεν ειναι και το πενηντάρικο που πολλοί φαντάζονται. Σε κάθε περίπτωση, θα συμφωνήσω κι εγώ να συνεχίσεις την αναζήτησή.
#4girl meets boy, καταλάβαμετο/ένα/κάποιο κορίτσιτο/ένα/κάποιο αγόριυπάρχουν και άρθρα στην ελληνική γλώσσα, κουράστηκα να διαβάζωκαι το να μιλάει κάποιος στο τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό του μόνο εγω το βρίσκω λιιιιιιιιιιιιιιιγο ενοχλητικό?
Η απουσία αρθου και το τρίτο προσωπο στις συγκεκριμενες περιπτώσεις είναι αφηγηματικο τρικακι που δινει την αισθηση του μαθηματικου δεδομενου προς προβληματισμο (αφηγηση μεσω εξισωσης δηλαδη), μερικες φορες είναι χαριτωμενο.
Δεν αναφερομουνα σε θεση εργασιας. Σου το ευχομαι απο καρδιας παντως. Το θεμα ηταν η ψυχολογια μιας γυναικας στα 30ς οταν παιρνει μια αποφαση που δεν ευνοει τη δημιουργια οικογενειας και ευχαριστω πολυ οσους αφιερωσαν χρονο να με εμψυχωσουν. Τη θεση τη δεχτηκα και το ειχα αναγκη.
Ζητω ταπεινα συγγνωμη, αν ηξερα οτι θα σε ενοχλησω θα το παρεφραζα η εστω θα το εδινα σε εναν κειμενογραφο να μου υποδειξει τον λιγοτερο ενοχλητικο τροπο γραφης. Το μονο που με ανακουφιζει λιγο ειναι οτι το ιντερνετ σου δινει την ελευθερια ότι σε κουραζει/ενοχλει να το αγνοεις. Οσο για τον boxer καλα τα λεει, εγω αυτη τη στιγμη απορω που εχω γκομενο,φιλους που εχω επιβιωσει μεχρι σημερα τελοσπαντων με τετοια εκφραση. Ανεξαρτητα του πως επιλεγετε να αποτυπωνετε τις σκεψεις σας παντως, εγω προτεινω να βλεπετε την ιστορια σας σαν εξωτερικος παρατηρητης, συχνα τα γεγονοτα παιρνουν τελειως αλλη διασταση.
Μια χαρά τα έγραψες τώρα. Βλέπεις? Όταν γράφεις δημόσια να είσαι έτοιμη να δεχτείς και κριτική και όχι να βγάζεις παιδιάστικη πικρία. Μετά από το σχόλιο σου είμαι πλέον σίγουρος γι αυτό που έγραψα και πες με κακό όσες φορές θέλεις.Κανείς δεν μίλησε για γκόμενο, εσύ το αναφέρεις, πιθανόν να γουστάρει να σ'ακούει να μιλάς έτσι, άλλωστε αυτό αφορά εσένα, κανείς δεν μπήκε στη διαδικασία να κρίνει τα προσωπικά σου.
Καμιά φορά μπορεί να φανεί πιο αντικειμενικό. Του στυλ, σου παρουσιάζω τα δεδομένα έτσι όπως είναι χωρίς να διαλέγω πλευρά. Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να γίνει αφού όπως και να 'χει, όπως και να τα πεις ένα είναι πάντα το άτομο που γράφει.
#7 Θυμώνεις άδικα;(Τα συναισθήματα δεν γνωρίζουν τέτοιου τύπου κατηγοριοποιήσεις.).Με μια ψύχραιμη ματιά ,θα μπορούσε να πει κανείς ότι μάλλον υπάρχει λόγος,ή μάλλον λόγοι που θυμώνεις.Το cool μαμά έχει κυριολεκτική έννοια εδώ απ ό,τι φαίνεται.Εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ οπωσδήποτε να καταλάβεις,αντιληφθείς,χωνέψεις,εμπεδώσεις είναι ότι ΔΕΝ φταις για ό,τι η μαμά σου επέλεξε στην ζωή της.Εκτός από την τύχη που παίζει σαφέστατα ρόλο στη ζωή μας,(δες την ταινία match point του Γούντι Αλεν), σαφώς επιλέγουμε και κάποια πράγματα.Οπότε,δεν είμαστε όλοι τα χτυπημένα από την τραγική μας μοίρα θύματα,αλλά έχουμε κάνει και τις επιλογές μας για τις οποίες βέβαια δεν είναι και απαραίτητο να τιμωρούμε τον εαυτό μας για το υπόλοιπο της ζωής μας(στην μαμά σου πάει αυτό,παντελώς άλλο θέμα).Επομένως,κατά τα γραφόμενά σου,έχουμε να κάνουμε με μια μητέρα όχι εν πρώτοις κακοποιητική αλλά,εν δευτέροις ίσως; , και κάπως διαφορετική από αυτό που θα ήθελες.Οπότε πρόσεξε ΔΥΟ παγίδες.Η πρώτη είναι η πιθανότητα να αναζητάς στο υπόλοιπο της ζωής σου την προσοχή,φροντίδα,αγάπη μπλα μπλα μπλα που δεν πήρες,τρομερά επικίνδυνο, μπορείς να αναλώσεις το υπόλοιπο της ζωής σου(ασυνείδητα),ψάχνοντας σ αυτήν ή σε άλλον(φίλους,εραστές με παρόμοιο μ αυτήν χαρακτήρα) αυτά στα οποία καταγράφεις ως έλλειμα.Η δεύτερη είναι ο θυμός σου προς αυτήν.Συνδέεται με το προηγούμενο βέβαια.Πολύ καταστροφικός αν δεν τον αναγνωρίσεις,εκφράσεις και εκτονώσεις εγκαίρως και με τρόπο που ΔΕΝ θα σε βλάψει εσένα.Τι εννοώ;Ελπίζω να μην μασάς την ουρά σου σε μία γωνία, αναλογιζόμενη πόσο πολύ δεν ασχολείται η μαμά σου μαζί σου. Εδωσε αυτό που μπορούσε.Αυτό.Οταν θα το κατανοήσεις σε όλο του το βάθος,θα είσαι σε θέση να αποτινάξεις την σκόνη από πάνω σου και να γίνεις ο καλύτερος σύμμαχος του εαυτού σου.Εάν υπάρχουν χρήματα στην οικογένεια,κάνε μεταπτυχιακό,σπούδασε και κάτι άλλο, ψάξε για δουλειά,φίλους,ανθρώπους ενδιαφέροντες και έξυπνους.Ο κόσμος είναι γεμάτος από έξυπνους ανθρώπους που θέλουν να δώσουν πράγματα.Είναι πολύ κακή ιδέα να απασχολείς το μυαλό σου με τις ανεπάρκειες των άλλων, δεν θα μεταμορφωθούν σε επαρκείς κατ αυτόν τον τρόπο,ούτε και θα τους μεταμορφώσεις εσύ .Απλά χάνεις χρόνο.Για τον πατέρα που απουσιάζει λόγω ταξιδίων,ελλείψει περισσότερων στοιχείων,δεν θα πω κάτι παραπάνω.Νομίζω ότι θα ήταν καλό να σκεφτείς να συζητήσεις κάποια στιγμή κάποια πράγματα με έναν τρίτο και ν αρχίσεις να διαβάζεις βιβλία.8 ώρες σ ένα δωμάτιο είναι πολλές ,αν τις περνάς σε ουσιαστική απραξία και επίσης,μπορείς εσύ ν αρχίσεις να φροντίζεις τον εαυτό σου,να μαγειρεύεις,να καθαρίζεις και να σκεφτείς σοβαρά την πιθανότητα να ζήσεις μακριά από ένα περιβάλλον που σε κρατάει δέσμια ψυχολογικά.Η σχέση των γονιών σου είναι αυτό που είναι.Να φροντίσεις να διαφοροποιήσεις τις δικές σου από αυτό, το δικό τους μοτίβο.Μπορείς να το κάνεις.Εχεις όλο τον χρόνο μπροστά σου.
Μιας και δίνεις μια κινηματογραφική σύσταση (όντως εξαιρετικό το Match Point κι όχι μονο για την έννοια της τύχης αλλά και για την έννοια της ευθύνης) να δώσω κι εγώ μία που μάλιστα εστιάζει στην μάνα και τον ρόλο της. Κι αυτό το "δίνει αυτό που μπορεί να δώσει". Το Ordinary People (Συνηθισμένοι Άνθρωποι) σε σκηνοθεσία Redford του 1981. Θα με ενδιέφερε η γνώμη σου και για τον ψυχολόγο της ταινίας. ;)
Ειλικρινά δεν θυμάμαι την ταινία, την έχω δει,αλλά ,πλέον το μυαλό μου αδυνατεί να χωρέσει τόσες ταινίες και κάνει εκκαθαρίσεις εν αγνοία μου!Θα την ξαναδώ και θα σου γράψω dear,δεν υπεκφεύγω. Προσπαθώ να της πω να ξεφύγει από μία ενεργοβόρα κατάσταση και να κινητοποιήσει τον εαυτό της, οπωσδήποτε.Ο κάθε άλλος που ΔΕΝ μας δίνει,εν γνώσει του ή εν αγνοία του,είναι μία παγίδα(δεν θέλω να βάλω επίθετο).Το πιστεύω για όλους μας και για κάθε είδος σχέσης.Αντί να μελετήσει κανείς δυνατότητες απόδρασης και βελτίωσης της κατάστασής ΤΟΥ , αναλώνεται στο γιατί δεν παίρνει. Πολύ κρίμα.Αυτό δεν απαλλάσσει τον έτερο από τον καταλογισμό, απλά,εάν φύγει νωρίς αυτός που στερείται,γλιτώνει πάρα πολύ χρόνο.Δεν δικαιολογείται κανείς που εμφανίζει συμπεριφορά στερητική αγάπης,αιτιολογείται ΙΣΩΣ ,όμως αυτό είναι παντελώς διαφορετικό,έχει ξαναγραφεί η διαφοροποίηση,και εν προκειμένω, δεν νομίζω ότι είναι το θέμα μας αν δικαιολογείται ή αιτιολογείται.Η γράφουσα οφείλει να φροντίσει τον εαυτό της.
Γενικά τις λάθος επιλογές μας τις πληρώνουμε ΚΑΙ σε χρόνο,πολύτιμο χρόνο.Ξαφνικά,μια ωραία πρωία, συνειδητοποιούμε ότι πάνε 10 χρόνια,5 χρόνια,10 μήνες,σε λάθος άτομο,επειδή δεν φύγαμε νωρίς.Πολύ δύσκολο να αποχωρήσεις κανείς στην ώρα του ή να πάρει αποστάσεις ΕΓΚΑΙΡΩΣ από γονείς, φίλους, γκομένους,δουλειές και τα λοιπά.Ο χρόνος μας επί της γης είναισυγκεκριμένος για όλους μας.Κρίμα να μην τον χαιρόμαστε.Οταν το νιώσουμε στο πετσί μας,αλλάζουμε.
H παρατήρησή σου Rosa για τον χρόνο είναι σημαντική και καίρια. Δυστυχώς όμως λειτουργεί και αντίθετα στο μυαλό κάποιων: σου λέει, επένδυσα τόσο χρόνο στον τάδα. Κι αν φύγω είναι σαν να "έχασα" τον χρόνο μου. Πιστεύω ότι πολλές σχέσεις προϊόντος του χρόνου προχωρούν γι'αυτόν και μόνον τον λόγο σε πιο δεσμευτικές δομές και κατόπιν φυσικά αποτυγχάνουν...
#3.Να μην παίρνεις για όλη τη βδομάδα.Να έχεις μαζί σου μόνο,ότι θα καταναλώσεις κάθε μέρα.Ένα φρούτο,ένα κουλουράκι για τον καφέ,ένα από ό,τι γουστάρεις.Αυτό είναι και τίποτα περισσότερο,που μπορείς να μοιραστείς.Κι ας σε λένε και τσιφούτα.Αυτοί δεν είναι;Είναι και σπάγκοι και τζαμπατζήδες.Και βολεψάκηδες και τεμπελόσκυλα.Ούτε δυο λεπτά δεν παίρνει να ρίξεις στην τσάντα σου κάτι για να ξεκλέψεις την πείνα σου στη δουλειά.Αλλά γιατί να το κάνουν;Θα βρουν ένα κορόιδο (τώρα έτυχε να είσαι εσύ),που άμα δεν τους δώσει,θα το βρίσουν κι από πάνω.Δεν ξέρω αν ισχύει για τους συναδέλφους σου,αλλά έχω συναντήσει και κάτι άλλο,που μου έχει κάνει εντύπωση.Κάποιοι άντρες δε θέλουν να προνοήσουν για το φαγητό τους.Τους φαίνεται γυναικείο αυτό.Περιμένουν μια γυναίκα να τους ταϊσει.Μου έχει τύχει σε εκδρομές με φίλους,μου έχει τύχει και στη δουλειά.Ακόμα και για παραγγελία απέξω απέφευγαν να πάρουν αυτοί τηλέφωνο."Θα πάρεις κάτι;Αν είναι παράγγειλε και για μένα".Κι αυτό απευθυνόταν πάντα σε γυναίκα.Αλήθεια ζητάνε ποτέ από άντρα συνάδελφο να τους προσφέρει κάτι;
Στο δεύτερο μέρος του σχολίου αναφέρομαι σε δικές μου εμπειρίες,που αφορούν άντρες.Με αφορμή την ερώτηση,ήθελα να πω κάτι δικό μου.Δεν μπορώ να γνωρίζω τι φύλου είναι οι συνάδελφοι της.Το συνάδελφος αναφέρεται και σε άντρες και σε γυναίκες.Γι'αυτό γράφω,ότι δεν ξέρω αν ισχύει και φυσικά δεν το παρουσιάζω σαν γενικευμένη συμπεριφορά.Μάλλον δεν το γράφω όσο ξεκάθαρα έπρεπε.Καλώς έκανες την επισήμανση.
#2 Νομίζω όλες αυτές οι ερωτήσεις που έρχονται σχετικά με το πως βρίσκω σχέση, πώς γνωρίζω κόσμο κτλ έχουν ΓΚΩΣΕΙ από θεωρία. Και πολύ καλά κάνουν. Νομίζω ότι ρωτάνε ΠΩΣ θα γίνει αυτό ΠΡΑΚΤΙΚΑ. Για αυτό επανέρχονται οι ερωτήσεις και ζητούν διευκρινήσεις. Τα έχω ακούσει και εγώ. Τα ήξερα από πάντα. Δεν είναι πρακτικές οι συμβουλές όμως. Είναι σωστές, δεν λέω, αλλά εκεί έξω είναι ζούγκλα. Αλλιώς όλο και κάποιος θα έβρισκε λύση. Νομίζω ότι αρκετές κοπέλες τα εφαρμόζουν όλα αυτά και πάλι δεν. Και εγώ όταν ήμουν ελεύθερη και μου τα έλεγαν αυτά, έλεγα ναι ωραία, πρακτικά τι έχεις να μου προτείνεις; Ξέρεις κάποιον να μου συστήσεις; Αν όχι άσε τις θεωρίες. Γιατί συνήθως σου λένε κάτι πετυχημένα "μα καλά τόσος κόσμος εκεί έξω, πώς γίνεται να μην βρίσκεις;". Ε ωραία φέρε μου εσύ έναν και εγώ θα τον πάρω. Και τότε σκάει το παραμύθι "εεε εγώ δεν ξέρω κανέναν ελεύθερο". Εγώ τότε γιατί να ξέρω. Αιντε από δω. Ο μόνος τρόπος κατά τη γνώμη μου είναι να κάνεις αυτά που λέει η Α μπα και να έχεις μεγάλο κύκλο γνωριμιών. Να είσαι έτοιμη δηλαδή εσωτερικά και μετά να υπάρχει κινητικότητα, μήπως και σταθείς τυχερή και διασταυρωθείς με κάποιον που ταιριάζεις. Που εγώ γενικά διαφωνώ με το concept θέλω σχέση. Προτιμώ το θέλω σχέση με τον Χαρίλαο γιατί τον γνώρισα και έπαθα πλάκα.
Aφήστε τις συστάσεις. Κόπανους σας συστήνουν ή αντικούκου τύπους κατά βάσιν. Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Διαλέξτε μόνες κάποιον που βλέπετε και σας αρέσει και ιδού:https://www.youtube.com/watch?v=5cQoGNEcc5Q
#5 Αν για δυο χρόνια δεν σου έχει δώσει τέτοια δείγματα συμπεριφοράς, είναι πολύ πιθανό να μην είναι έτσι σαν χαρακτήρας γενικώς, αλλά να υπάρχει προβληματική δυναμική στη σχέση με τους γονείς του. Νομίζω είναι αρκετά συνηθισμένο.
Και αν αλλάξει η δυναμική της δικής τους οικονομικής σχέσεις;Δηλαδή αν βρεθεί η κοπελιά για τον α ή β λόγο και δεν θα μπορεί να συνεισφέρει όπως τώρα οικονομικά θα χάσει αυτός την υπόληψη του απέναντι της; Πιστεύω ότι αξίζει να το σκεφτεί κανείς και έτσι. Εγώ στη θέση της θα το συζητούσα μαζί του για να παρακολουθήσω την στάση του. Εμείς οι γυναίκες μπορούμε να βρεθούμε σε ασθενέστερη θέση και λόγο μητρότητας. Και όχι μόνο λόγο συντρόφου, πρώτα από την πολιτεία. Θα πάει μακριά η βαλίτσα, αλλά, οι περισσότερες γυναίκες απειλούνται από φτώχια όταν πάρουν σύνταξη. Λόγο παιδιών δεν έχουν αρκετά ένσημα και οι περισσότεροι γάμοι χωρίζουν στην πάροδο εν έτη 20.. .Και δεν αναφέρομαι καν στις μόνογονεικες που πολλές φορές οι πατεράδες δεν πληρώνουν ούτε για τα παιδιά τους.
#1 Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαστε καλοί στις σχέσεις και τη συντροφικότητα και δεν έχουμε μάθει να σεβόμαστε τον εαυτό μας και τον άλλο. Έτσι ανεχόμαστε, άντρες και γυναίκες, απαράδεκτες συμπεριφορές για να παραμείνουμε εντός σχέσης. Γιατί δεν έχουμε μάθει ότι η σχέση πρέπει να είναι καλή. Έχουμε μάθει να έχουμε σχέση με κάθε κόστος. Νομίζω ότι είναι πολυπαραγοντικό το πρόβλημα, δεν έχει μια εξήγηση μόνο. Δυστυχώς δεν χτίζουμε αυθύπαρκτες προσωπικότητες και μετά αρχίζουν τα παρατράγουδα.
" Έχουμε μάθει να έχουμε σχέση με κάθε κόστος. Πηγή: www.lifo.gr"Αυτό! Αυτολεξί. Επειδή οποιαδήποτε άλλη επιλογή μας "κάνει" πουτάνες ή γεροντοκόρες. Ξυπνάτε γυναίκες! Αποζητήστε ποιότητα.
Ξέρεις, και οι άντρες αποζητούν την ποιότητα. Το ότι πολλές γυναίκες ζητούν ποιότητα δεν σημαίνει ότι οι ίδιες την έχουν κιόλας. Οπότε? καταλήγουμε στο υποθετικό και εξωπραγματικό αποτέλεσμα να είναι ζευγαρωμένο το 10% των ποιοτικών ανδρών με το 10% των ποιοτικών γυναικών. Και όλοι οι άλλοι?
Kαμία απάντηση δεν αποζητώ. Όσο για την αλήθεια είναι όντως σκληρή. Όποια είναι έξυπνη το κατάλαβε από το σχόλιο που έκανα.Και χρησιμοποιώ το θηλυκό γένος γιατί απευθύνθηκες αποκλειστικά σε γυναίκες και όχι σε όλους όπως θα έπρεπε, λες και το να αποζητάμε ποιότητα δεν είναι δικαίωμα όλων των ανθρώπινων πλασμάτων.
Έννοια σου κι έξυπνες είναι οι αναγνώστριες εδώ. Το κολπάκι της αντρικής (ανθρώπινης) ισότητας στην αξίωση ποιότητας όμως είναι κατώτερο των προσδοκιών. Και κάπως φθηνό...τόσο επιφανειακή δα ανάγνωση δεν κάνει ο κόσμος αυτής εδώ της στήλης!Επειδή για σχέση (οποιαδήποτε σχέση) ζητιανεύουν οι γυναίκες τη σήμερον κι όχι οι άντρες. Επειδή οι άντρες έχουν όλα τα πλεονεκτήματα της σχέσης (σεξ, παρέα, εξόδους κλπ) χωρίς δέσμευση κι υποχρεώσεις. Γιατί λοιπόν να αναζητήσουν σχέση; Γι'αυτό και πριν καλοδούν το χρώμα των ματιών της άλλης λένε "δεν θέλω σχέση" (να'ναι καλυμένοι για παν ενδεχόμενο, μιας και αν τους αρέσει τελικά μπορούν να ζητήσουν και παραπάνω και έχουν την σιγουριά ότι η άλλη θα τσακιστεί να τρέξει) όπως κι αντίστοιχα η άλλη λέει "ξέρεις όμως θέλω σχέση" για να μην της κρεμάσουν κουδούνια. Επομένως το σχόλιό μου είναι εντός θέματος (η σχέση βλέπεις "κατοχυρώνει" ότι την κοπέλα δεν θα πουν τσούλα, όχι τον άντρα, οπότε η κοπέλα είναι που κάνει την ανάγκη φιλοτιμία) ενώ το δικό σου εκτός. :)
Δεν μπορεί ο προνομιούχος να κατηγορήσει τον καταπιεζομενο για αντίστροφο ρατσισμό. Μετεξεταστεος. Μελέτησε ξανά τον όρο privilege και έλα τη νέα χρονιά με τον κηδεμόνα σου πάλι.
Ακριβώς, έχεις απόλυτο δίκιο. Σήμερα εσύ είσαι ο προνομιούχος σχετικά με μένα και με αντιμετωπίζεις καθαρά ρατσιστικά και σεξιστικά.Εγώ θα ζήσω λιγότερα χρόνια από σένα και θα βγω στη σύνταξη αργότερα από σένα.Θα με πάρουν φαντάρο σε περίπτωση πολέμου και θα σκοτωθώ σε κάποιο βάλτο του Εβρου, ενώ εσύ θα κάθεσαι και θα πλέκεις κάλτσες.Εχω μεγαλύτερη πιθανότητα να με εγκαταλείψεις αν μείνω άνεργος και με ταιζεις, από το αν μείνεις εσύ και σε ταίζω εγώ.Θα εχεις εσύ τα παιδιά μου αν πάρουμε διαζύγιο ενω εγω θα είμαι καταδικασμένος να τα βλέπω κάθε δευτερο Σ/Κ. Και θα αντιμετωπίζω τον συνεχώς αυξανόμενο ρατσισμό αν πάω να σου μιλήσω, γιατί εσυ θα το εκλαμβάνεις σαν σεξουαλική περενόχληση.Θα με προσβάλεις συνεχώς όταν θα αποφεύγεις να μπεις στο ασανσερ μαζί μου θεωρώντας με βιαστή, λες και γω δεν καταλαβαίνω γιατι κάνεις ότι ψάχνεις τα κλειδιά σου ή ότι κάνεις ότι περιμένεις κάποιον στην εξώπορτα.Θα με θίγεις όταν με απαξιώνεις και υποστηρίζεις ότι εγώ κάνω μια πιο καλοπληρωμένη δουλειά γιατι είμαι άνδρας, ενώ εσύ δεν βρίσκεις μια καλή δουλειά γιατί είσαι γυναίκα. Aλλα ο μεγαλύτερος ρατσισμός είναι ότι πιστεύεις ότι είσαι ανώτερη, πιο ευαίσθητη, πιο έξυπνη, με ενσυναίσθηση, ότι μονίμως υποφέρεις και μονιμως αξίζεις περισσότερα. Ότι για ότι τραβάς στη ζωή σου φταίει ο μπαμπάς σου, ο αδερφός σου, ο γκόμενος, ο άντρας σου, ο φίλος σου, ο εργοδότης σου, ο παπάς, ο αστυνομικός, ο οποιοσδήποτε άνδρας μπαίνει στο δρόμο σου και σε δυσκολεύει. Και αν αυτά σου τα προκαλεί μια άλλη γυναίκα, τότε καταφεύγεις σε ακόμα πιο ρατσιστική συμπεριφορά δικαιολογώντας την και ερμηνεύοντας το ότι σου φέρεται έτσι γιατι και εκείνη έχει υποφέρει από κάποιον άνδρα.Ακόμα και στην αναζήτηση ποιότητας - βλέπε πιο πάνω σχόλιο - πάντα σύμφωνα με σένα, οι γυναίκες έχουν προτεραιότητα.Ελπίζω να έχεις καταλάβει γιατί το σχόλιο σου είναι βαθύτατα ρατσιστικό και προσβλητικά σεξιστικό και ότι και να πεις δεν συμμαζεύεται με τίποτα.
Το ότι δεν ήσουν ο εξυπνότερος άντρας σχολιαστής εδώ μέσα το γνώριζα. Ότι ήσουν τόσο κλαψόμουνος όμως (πφφφφ σεξιστικό κι αυτό!) δεν το περίμενα. Αν δεν γράφεις για να γράφεις περιμένοντας μια πολυπόθητη έκρηξη της συνομιλήτριας (που ατύχησες γιατί δεν θα έρθει) τι να πω. Δες το με έναν ψυχολόγο; Αν σου δυσκολεύει την καθημερινότητα δηλαδή.Προσωπικά αγαπώ πολύ τους άντρες. Δεν τους θεωρώ εχθρούς. Και ποτέ δεν θα κατηγορούσα ούτε τον πατέρα μου κι ούτε τον σύντροφό μου για οτιδήποτε επειδή ευγνωμοσύνη νιώθω απέναντί τους για το πώς διαμορφώθηκα πλάϊ τους.Αλλά δεν πειράζει. Νιώθεις σε μια συνεχή πίεση. Σε καταλαβαίνω. Και σε συγχωρώ για την επιπόλαιη ερμηνεία.
#4 Να πας στη δουλειά αυτή. Πρέπει να πας. Όχι η σχέση δεν είναι πιο σημαντική. Δεν είστε καν μαζί μαζί. Δεν συγκατοικείτε, δεν θα επηρεαστεί η ζωή του από τη δική σου. Πρόσεξε πολύ μην ποντάρεις σε κάτι που δεν είναι σίγουρο (η σχέση) και χάσεις κάτι που είναι 100% σίγουρο (μια καλή δουλειά!)! Μετά θα το μετανιώσεις σίγουρα και ο αντίκτυπος θα επηρεάσει τη σχέση (αν υπάρχει ακόμα)!Και σωστά λεει η Λένα: αν ήσουν αεροσυνοδός? Τι θα κάνατε?
#3 δεν υπάρχει τρόπος να μη γίνεις δυσάρεστος σε μια τέτοια κατάσταση. Είναι μια ακόμα περίπτωση του "O άλλος θα έπρεπε να ντρέπεται για τη συμπεριφορά του in the first place. Όχι εσύ που απλώς υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου."!Προφανώς οι συνάδελφοί σου αδιαφορούν εντελώς για το τι θα σκεφτείς για την γαϊδουριά τους και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να πληρώνεις εσύ για το φαγητό τους για να μην ξοδεύουν εκείνοι χρήμα. Καταλαβαίνεις πόσο παράλογο και αδιανόητο είναι? Εννοείται ότι θα υπερασπιστείς τον εαυτό σου και θα γίνει όσο πιο δυσάρεστη μπορείς! Και δεν με βρίσκει 100% σύμφωνη η πρόταση να βάζετε χρήματα όλοι μαζί και να αγοράζετε φαγητό. Γιατί με τα γαϊδούρια που έχεις μπλέξει πάλι τίποτα δεν θα σου αφήνουν!!! Δεν χρειάζεται να έχουμε λεπτή συμπεριφορά και καλούς τρόπους απέναντι σε τέτοια γιαϊδουρογάϊδουρα!!!!!