Το νέο -πολύ όμορφο- βιβλίο του Έκτορα που ονομάζεται fish & stripes ξεκινάει με το διάλογο δυο ψαριών: «σ’ αγαπώ» λέει το μεγάλο ψάρι -«χαχα, τι μαλάκας», του απαντάει το μικρό, με έναν σαρκασμό και μια μπλαζέ ωμότητα που σε κάνουν να αισθάνεσαι λίγο άβολα, δίνουν, όμως, από την αρχή το στίγμα ολόκληρου του βιβλίου. Τα στριπ με τους διαλόγους ζώων, ψαριών, πουλιών, που διαδέχονται το ένα το άλλο στο ίδιο μοτίβο και με την ίδια σαρκαστική διάθεση και σε κάνουν να χαμογελάς (γιατί οι αμήχανες καταστάσεις βάζουν μπρος τον μηχανισμό άμυνας και προκαλούν γέλιο), από την άλλη σε αναγκάζουν να τα δεις αποστασιοποιημένα, γιατί σε καμία περίπτωση δεν θέλεις να ταυτιστείς μαζί τους. «Σ’ αρέσω;», ρωτάει λίγες σελίδες μετά το μεγάλο ψάρι, «ας μην βάζουμε ταμπέλες» του απαντάει το μικρό.
Το fish & stripes είναι ένα απολαυστικό βιβλίο. Οι ήρωές του είναι τόσο ωμοί που αναγκάζεσαι να τους δεις με τρυφερότητα και κάθε φορά που ανατρέχεις στους διαλόγους τους, τούς συμπαθείς και πιο πολύ. Γι’ αυτό ευθύνεται πολύ και το σκίτσο του Έκτορα που είναι καθαρό και με μεγάλη επιμονή στη λεπτομέρεια. Ο ίδιος είναι υπερβολικά διακριτικός και χαμηλών τόνων, τόσο που αποφεύγει να μιλάει για τον εαυτό του και, ακόμα περισσότερο αποφεύγει τις φωτογραφίες.
Σχεδιάζω από μικρός. Δεν ξέρω ποια ακριβώς ανάγκη καλύπτει το να περνάς την ώρα σου σχεδιάζοντας. Μερικές φορές κάτι ανακαλύπτεις. Άλλες φορές είναι απλά κάτι που κάνεις. Είναι πάντως ωραίο να σε εκπλήσσει η τελική μορφή που παίρνει μια σελίδα.
«Γεννήθηκα και ζω στην Αθήνα. Σπούδασα ιστορία κινηματογράφου και αγγλική λογοτεχνία στην Αγγλία. Μ’ αρέσει να βλέπω ταινίες σε θερινά, να κάνω βουτιές στον Πανελλήνιο και να ακούω βινύλια. Η ταχύτητα στην οποία περιστρέφεται το δικό μου πικάπ είναι πιο αργή απ’ το κανονικό (34 2/3), με αποτέλεσμα να βελτιώνει κάτι άμπιεντ κομμάτια και κάποιες ανεκτικές τζαζ, και να χαλάει ό, τι ποπ ακουμπήσει. Πρέπει να το διορθώσω, αλλά απ’ την άλλη το έχω συνηθίσει. Ακούω πάντα κάτι όταν σχεδιάζω – συχνά hip hop, jazz, soundtracks, συνεντεύξεις, ταινίες. Τώρα τελευταία άκουσα πολύ Milt Jackson, Hank Jones και Jimmy Smith. Επίσης Herbaliser, Aesop Rock και Ryuichi Sakamoto.
Σχεδιάζω από μικρός. Δεν ξέρω ποια ακριβώς ανάγκη καλύπτει το να περνάς την ώρα σου σχεδιάζοντας. Μερικές φορές κάτι ανακαλύπτεις. Άλλες φορές είναι απλά κάτι που κάνεις. Είναι πάντως ωραίο να σε εκπλήσσει η τελική μορφή που παίρνει μια σελίδα. Εικονογραφημένοι ήρωες μου είναι ο Gorey, ο Steadman, ο Altan, ο Goscinny, ο Schulz. Μεγαλύτερος φόβος μου είναι η στασιμότητα. Μπορεί αυτό να είναι και το κίνητρο».
— Είναι πιο δύσκολο ή πιο εύκολο να διηγηθείς μια ιστορία σε μια σελίδα;
Εξαρτάται τι θες να πεις μέσα από την ιστορία σου. Εντυπωσιακότερο όλων ήταν το Peanuts του Charles Schulz, που κατάφερε να δημιουργήσει έναν ολόκληρο σύνθετο κόσμο χωρίς να αποκλίνει στο ελάχιστο από την βασική φόρμα του comic strip.
— Έχεις φτιάξει ποτέ πολυσέλιδη ιστορία;
Η Μνημειώδης Απόδραση του Οράτιου Σουώρτς είναι η πρώτη μου απόπειρα να αφηγηθώ μια μεγαλύτερη ιστορία. Είναι η ιστορία μιας νυχτερινής απόδρασης, στην οποία βλέπουμε τα κτίρια πάνω από τα οποία τρέχει ο ήρωας, Οράτιος Σουώρτς, για να δραπετεύσει. Μου άρεσε πολύ η όλη διαδικασία, θα ήθελα να την επαναλάβω.
— Ποια θα ήταν μια ιδανική συνέχεια για σένα –δημιουργικά;
Θα μου άρεσε πολύ να καταφέρω μια μεγαλύτερη αφήγηση. Είναι δύσκολο. Θα μου άρεσε επίσης κάπως να καταφέρω η αρχική παρόρμηση και το τελικό αποτέλεσμα μιας δουλειάς μου να μην απέχουν πολύ, η ενέργεια του πρώτου να βρίσκεται ακόμα μέσα στην τελική μορφή του δεύτερου. Να αισθάνεσαι ότι αυτό που ήθελες να φτιάξεις πήγε καλά, ότι μπορείς να το αφήσεις πίσω σου και να φροντίσει αυτό για τα υπόλοιπα. Να κλείσει μόνο του ένα δωμάτιο κάπου στο κέντρο και να αρχίσει να βγαίνει βόλτες τα απογεύματα.
— Έχει χιούμορ ο Έλληνας;
Δεν ξέρω αν έχει χιούμορ, είναι όμως συχνά πολύ αστείος.
— Πόσο μεγάλο όπλο είναι το χιούμορ;
Το χιούμορ έχει τη δυνατότητα να ελίσσεται γύρω από στατικά αντικείμενα και προκαταλήψεις, και μπορεί να μεταμορφώσει ένα δωμάτιο. Για λίγο.
— Πώς είναι η ζωή για έναν καλλιτέχνη στην Ελλάδα του 2016;
Η ζωή για έναν καλλιτέχνη στην Ελλάδα του 2016 απέχει ένα χρόνο (τουλάχιστον) από τη ζωή για έναν καλλιτέχνη στην Ελλάδα του 2015.
— Ποιο είναι το πιο καλό σχόλιο που έχεις ακούσει για τη δουλειά σου;
Πιο ωραίο σχόλιο ήταν μια άναρθρη ατάκα και ανταλλαγή αμήχανου βλέμματος με αγνώστους σε ένα φεστιβάλ. Όχι, πιο ωραίο σχόλιο ήταν μια παρέα στην Θεσσαλονίκη που είχαν ντυθεί σκαντζόχοιροι και ρακούν, και έκαναν φωτογραφική αναπαράσταση κάποιων σκίτσων μου.
— Και το χειρότερο;
Το χειρότερο σχόλιο το έκανε κάποιος τύπος στο ίντερνετ. Αυτός ο τύπος που κάνει τα χειρότερα σχόλια στο ίντερνετ.
— Τι ετοιμάζεις αυτή τη στιγμή;
Προσπαθώ να βάλω μπρος κάποιες ιδέες που κουβαλάω εμμονοληπτικά καιρό τώρα. Όσο καιρό περνάω μαζί τους, τόσο περιπλέκονται και γίνεται πιο δύσκολο να τις ξεκινήσω. Που έχει ως αποτέλεσμα να σκέφτομαι άλλες ιδέες, που αρχικά δείχνουν απλές, αλλά τους συμβαίνει το ίδιο ακριβώς πράγμα. Ίσως είναι πιο ρεαλιστικό να πω ότι αυτόν τον καιρό ετοιμάζω λίστες με πράγματα που θέλω να κάνω. Φτιάχνω λίστες.
— Τι έχεις εκδώσει μέχρι τώρα;
Έχω εκδώσει τα: Feathers, Armadillo και Notebook. Φέτος έβγαλα δύο νέα κόμικ, το Fish & Stripes και το Η Μνημειώδης Απόδραση του Οράτιου Σουώρτς. Μπορεί κάποιος να τα βρει όλα στα βιβλιοπωλεία Πολιτεία, Πρωτοπορία και Solaris.
Info:
Τον Έκτορα και τη δουλειά του θα τον βρεις στο διήμερο Comic-zine Fest 2016 –ένα διήμερο από φανζινάδες για φανζινάδες- στο Green Park, (Μαυροματαίων 22, Πεδίον Άρεως), 28 με 29 Μαΐου.
