Αν με την πρώτη θέαση ήταν ανατριχιαστική, τώρα μοιάζει σχεδόν εγκληματική. Δεν θα την βάλω εδώ, φοβάμαι πως την έχετε ήδη δει στα κανάλια («τα τσοντοκάναλα» σύμφωνα με τον Κασιδιάρη) αρκετές φορές. Και παίζεται ακόμα, και τώρα που μιλάμε. 

 

Τρία παιδάκια διαβάζουν στην κάμερα οργισμένα μηνύματα κατά και των μεταναστών, με φόντο την ελληνική σημαία και ένα εμβατήριο για μουσική υπόκρουση. Καταλήγουν πως η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες. 

 

Σε ποιους Έλληνες όμως; Σ' αυτούς που κυνηγούν και μαχαιρώνουν όχι μόνο μετανάστες αλλά και συνΈλληνές τους; Σ' αυτούς που κηρύσσουν το μίσος και σκορπούν το φόβο; Στους υπόδικους και τους φυλακισμένους που αναλαμβάνουν με περηφάνια και χωρίς ίχνος μεταμέλειας ή ντροπής την πολιτική (!) ευθύνη για μια δολοφονία;

 

Γιατί προβάλλεται ακόμα ΑΥΤΗ η διαφήμιση, μετά την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για δολοφονία;
Η χρυσαυγίτικη κατήχηση είναι συχνό φαινόμενο και έχει καλυφθεί εκτενώς και απ' τα Μ.Μ.Ε.

Γιατί προβάλλεται ακόμα ΑΥΤΗ η διαφήμιση, μετά την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για δολοφονία;

Γιατί προβάλλεται ακόμα ΑΥΤΗ η διαφήμιση, μετά την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για δολοφονία;

 

Ο Μιχαλολιάκος ισχυρίστηκε πως δεν έχει κάποια ποινική ευθύνη, γιατί αλλιώς θα έπρεπε να είχε και η Δεξιά για το φόνο Λαμπράκη ή Τεμπονέρα. Μόνο που ο ίδιος μίλησε το ίδιο βράδυ με πρωτοπαλίκαρά του, sms στάλθηκαν, «μαζευτείτε όλοι εδώ για να πολεμήσουμε τον Φύσσα» ειπώθηκαν, με δυο λόγια μοιάζει να υπήρξε κεντρική οργάνωση τέτοιων επιθέσεων, και τα υπόλοιπα θα τα βρει, ελπίζω, η δικαιοσύνη, αν ποτέ γίνει αυτή η δίκη που διακόπτεται κάθε δυο και λίγο με αποτέλεσμα να έχουν αποφυλακιστεί πια σχεδόν όλοι.

 

Τώρα πάντως, μετά την πρωτοφανή παραδοχή Μιχαλολιάκου και την ανάληψη της -όποιας!- ευθύνης για τον φόνο, κανείς δεν έχει δικαιολογία να λέει πως δεν ήξερε. Και πολύ περισσότερο όσοι ενέπλεξαν αθώα παιδάκια στη ρατσιστική διαφήμιση του νεοναζιστικού αυτού μορφώματος.