Μια μέρα στη ζωή της Κου Κλουξ Κλαν

Μια μέρα στη ζωή της Κου Κλουξ Κλαν Facebook Twitter
14

Επιμέλεια: Γιώργος Γέρου

Ο φωτογράφος Anthony Karen κατάφερε μάλλον με την εξαιρετική ευγένειά του να εισχωρήσει σε ένα σπίτι μελών μιας από τις πλέον περιθωριοποιημένες οργανώσεις στον κόσμο και να καταγράψει σκηνές της καθημερινότητάς τους.


Για να αποκτήσει πρόσβαση στην οργάνωση ο Karen αρχικά ήρθε σε επαφή με τα μέλη μέσω των στοιχείων επικοινωνίας που βρήκε σε ιστοσελίδες, με τηλεφωνήματα  και e-mail. Άρχισε φωτογραφίζοντας μια διοργάνωση της Κου Κλουξ Κλαν  το 2005, και μετά την απόκτηση της εμπιστοσύνης των μελών, απέκτησε και την άδεια να φωτογραφίζει χωρίς περιορισμούς.

«Νομίζω ότι ένα μεγάλο μέρος της αξιοπιστίας που έχω κερδίσει επίσης πηγάζει από τη βασική φιλοσοφία μου ότι θα πρέπει κανείς να δώσει κάποια στοιχεία από τον εαυτό του, προκειμένου να λάβει κάτι πίσω. Περνάω αρκετό χρόνο τους ανθρώπους που φωτογραφίζω, ακούω τι έχουν να πουν… Δεν είναι ανάγκη να πιστεύω κι εγώ σε αυτό που πιστεύουν, αλλά κάθε φορά που είμαι στο χώρο κάποιου, νιώθω ότι είμαι υποχρεωμένος να παρατηρώ χωρίς να κρίνω.»

Μια μέρα στη ζωή της Κου Κλουξ Κλαν Facebook Twitter

Μια μέρα στη ζωή της Κου Κλουξ Κλαν Facebook Twitter

Μια μέρα στη ζωή της Κου Κλουξ Κλαν Facebook Twitter

Μια μέρα στη ζωή της Κου Κλουξ Κλαν Facebook Twitter

Μια μέρα στη ζωή της Κου Κλουξ Κλαν Facebook Twitter

Μια μέρα στη ζωή της Κου Κλουξ Κλαν Facebook Twitter

Μια μέρα στη ζωή της Κου Κλουξ Κλαν Facebook Twitter

Μια μέρα στη ζωή της Κου Κλουξ Κλαν Facebook Twitter

Μια μέρα στη ζωή της Κου Κλουξ Κλαν Facebook Twitter

Μια μέρα στη ζωή της Κου Κλουξ Κλαν Facebook Twitter

[via]

Φωτογραφία
14

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Φαντάσματα, γυμνά και queer στέμματα: τι δείχνει για τη φωτογραφία σήμερα η φετινή AIPAD

Πολιτισμός / Φαντάσματα, γυμνά και queer στέμματα: τι δείχνει για τη φωτογραφία σήμερα η φετινή AIPAD

Από τα αινιγματικά “ghost” prints του Andy Mattern και τα παραμορφωμένα γυμνά του Bill Brandt μέχρι τη queer ορατότητα της Zanele Muholi και το ψηφιακό άγχος της Tania Franco Klein, η φετινή φωτογραφική έκθεση AIPAD στη Νέα Υόρκη δείχνει μια φωτογραφία πιο σωματική, πιο υβριδική και πιο ανήσυχη από ποτέ.
THE LIFO TEAM
Οι φωτογραφίες του Τζέιμς Νάχτγουεϊ ταξιδεύουν στα μουσεία του κόσμου

Φωτογραφία / Ένας βίαιος κόσμος στις φωτογραφίες του Τζέιμς Νάχτγουεϊ

Οι συγκλονιστικές εικόνες πολέμου, φτώχειας και εξαθλίωσης που συγκεντρώνει η αναδρομική έκθεση «Memoria» του κορυφαίου φωτορεπόρτερ ταξιδεύουν εδώ και λίγα χρόνια στις μεγάλες πρωτεύουσες
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
«Όποτε θελήσεις να κάνουμε έρωτα, απλώς πες το»: Η ιστορία αγάπης του Πίτερ Χούτζαρ και του Πολ Θεκ

Πολιτισμός / «Όποτε θελήσεις να κάνουμε έρωτα, απλώς πες το»: Η ιστορία αγάπης του Πίτερ Χούτζαρ και του Πολ Θεκ

Η νέα διπλή βιογραφία του Andrew Durbin φέρνει ξανά στο προσκήνιο τον φωτογράφο Πίτερ Χούτζαρ και τον καλλιτέχνη Πολ Θεκ, δύο μορφές της νεοϋρκέζικης πρωτοπορίας που έζησαν, δημιούργησαν και αγάπησαν στη σκιά μιας εποχής που διαλύθηκε από το AIDS.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
12 φωτογραφίες σαν μικρές Μεγάλες Εβδομάδες της δημόσιας ζωής

ΟΑΣΗ / 12 φωτογραφίες σαν μικρές Μεγάλες Εβδομάδες της δημόσιας ζωής

Από την Christine Keeler και τη Monica Lewinsky μέχρι τη Lee Miller, τον George Michael και τη Janet Jackson, αυτές οι εικόνες δεν έμειναν επειδή ήταν «σκανδαλώδεις», αλλά επειδή συμπύκνωσαν ολόκληρες εποχές: εξουσία, έκθεση, επιθυμία, ντροπή και τη βία του δημόσιου βλέμματος.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Η γυναίκα που έκανε τη μόδα να μοιάζει με σκιά

Πολιτισμός / Λίλιαν Μπάσμαν: Η γυναίκα που έκανε τη μόδα να μοιάζει με σκιά

Η έκθεση Lillian Bassman: Bazaar and Beyond, που παρουσιάζεται στο Met έως τις 26 Ιουλίου, φωτίζει μια δημιουργό που δεν αντιμετώπισε ποτέ τη μόδα ως απλό αντικείμενο προβολής. Τη μετέτρεψε σε ίχνος, χειρονομία και πείραμα, ενώ επέστρεψε σε αυτό το έργο δεκαετίες αργότερα, ξεκινώντας σχεδόν μια δεύτερη καριέρα στα 75 της.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Η Chloë Sevigny, η Pamela Anderson, η Bella Hadid και η Gwyneth Paltrow στο νέο βιβλίο της Brianna Capozzi

Πολιτισμός / Η Κλοέ Σεβινί, η Σελένα Γκομέζ και η Γκουίνεθ Πάλτρου σε ένα νέο photobook

Το Womanizer, το νέο λεύκωμα της Brianna Capozzi, συγκεντρώνει γνωστές γυναικείες παρουσίες σε εικόνες γεμάτες ερωτισμό, χιούμορ και αυτονομία. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τη Rizzoli με πρόλογο της Chloë Sevigny.
THE LIFO TEAM
Για όλα όσα η ζωή δεν κατάφερε να θάψει: Η οδύνη του κόσμου της Nan Goldin απλώνεται στο Παρίσι

Πολιτισμός / Για όλα όσα η ζωή δεν κατάφερε να θάψει: Η οδύνη του κόσμου της Nan Goldin απλώνεται στο Παρίσι

Η νέα έκθεση της Nan Goldin στο Grand Palais φέρνει ξανά μπροστά έναν κόσμο γεμάτο από έρωτα, πένθος, εξάρτηση, queer ζωή και μνήμη. Το This Will Not End Well παρουσιάζεται στο Παρίσι έως τις 21 Ιουνίου.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Ο φωτογράφος που δείχνει τι μένει από το σινεμά όταν πέφτει η φασαρία των Οσκαρ

Culture / Ο φωτογράφος που δείχνει τι μένει από το σινεμά όταν κοπάζει η φασαρία των Οσκαρ

Μετά την οσκαρική σεζόν, οι φωτογραφίες του Atsushi Nishijima από τα σετ του Marty Supreme, του Bugonia και άλλων ταινιών στρέφουν το βλέμμα όχι στη λάμψη της έτοιμης εικόνας αλλά στον κόσμο που τη χτίζει.
THE LIFO TEAM
Γκάζι 1982-1984: Οι φωτογραφίες του Νίκου Μάρκου από το παλιό εργοστάσιο εκτίθενται ξανά

Φωτογραφία / Οι φωτογραφίες του Νίκου Μάρκου από το παλιό εργοστάσιο στο Γκάζι εκτίθενται ξανά

Ο Νίκος Μάρκου φωτογράφισε τους εργάτες στο παλιό εργοστάσιο στο Γκάζι λίγο προτού κλείσει οριστικά. 44 χρόνια μετά, οι φωτογραφίες εκτίθενται ξανά. Ντοκουμέντο μιας εποχής στερημένης και αθώας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Η Κατερίνα Αγγελοπούλου κατέγραψε ένα συλλογικό τραύμα, όσα συνέβησαν στο Μάτι

Φωτογραφία / «Η μυρωδιά, κάπως, έχει ξεχαστεί. Ο ήχος, όχι»

Στο Μάτι πέρασε τα παιδικά της καλοκαίρια. Την ημέρα της φονικής πυρκαγιάς βρισκόταν εκεί και πρόλαβε να σώσει το βαλιτσάκι του πατέρα της, σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου. Η εικαστικός και φωτογράφος Κατερίνα Αγγελοπούλου μιλά στη LiFO για το πώς κατέγραψε με τον φακό της τις ιστορίες όσων χάθηκαν αλλά και όσων κατάφεραν να επιζήσουν, δημιουργώντας έναν τόμο-ντοκουμέντο.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ

σχόλια

11 σχόλια
1) Σε μια φωτογραφια στο βαθος δεξια υπαρχει ενα σακιδιο της Dora the Explorer, που ειναι (στην Αμερικανικη εκδοση) ενα ΑμερικανοΜεξικανακι, και μαλιστα μαυριδεροτατο!2) Στην φωτογραφια με το κατακακομοιρο κοριτσακι, το παιδακι φοραει τα crocs του σε λαθος ποδι!!!!
Άξεστοι φτωχομπινέδες. Η πιο λούμπεν πτέρυγα της φτώχειας. Ο κόσμος της ένδειας, είναι το τέλειο έδαφος για κάθε λογής δεισιδαιμονίες, προλήψεις, συνωμοσιολογίες και παράλογα μίση. Αυτό δε σημαίνει πως πλούσιοι σχετικά μορφωμένοι είναι απρόσβλητοι από τέτοιου είδους σκοταδισμούς. Απλά η ένδεια σου στερεί κάθε δυνατότητα ουσιαστικής μόρφωσης, κύρια προϋπόθεση για να μην είσαι ένα άξεστο μοσχάρι. Τα παιδιά τους θα μεγαλώσουν μέσα σε ένα άξεστο, βάρβαρο περιβάλλον, θα διαμορφωθούν με τις αντίστοιχες "αξίες", το σχολείο θα είναι για αυτούς μια αγγαρεία που δεν θα αποκομίσουν τίποτα, και μέχρι εκεί. Η βαρβαρότητα θα διαιωνίζεται. Μεγαλώνεις μες το ρατσισμό, τη συνωμοσιολογία, τη δεισιδαιμονία, δεν μορφώνεσαι ώστε να γίνεις ικανός να κρίνεις... Έτσι διαιωνίζεται νομίζω ο σκοταδισμός. Από την άλλη, συμμαθητές μου, όχι φτωχοί αλλά ούτε πλούσιοι, μέτριοι ως και καλοί μαθητές, που τώρα σπουδάζουν, βλέπω πως άνετα τρώνε θεωρίες συνωμοσιολογίας, ή είναι δεισιδαίμονες. Και επειδή ξέρω της οικογένειές τους, ξέρω πως είναι απλοί "λαϊκοί", σαν τη δική μου (με κάποιες σημαντικές εξαιρέσεις η δική μου), όπου καμιά ουσιαστική δυτικού τύπου παιδεία δεν παρέχουν στα παιδιά τους. Το σχολείο αδυνατεί να δώσει κάτι το ουσιαστικό, ώστε να κάνει τα παιδιά δύσπειστα, σκεπτικιστές θα έλεγα, πέρα από ένα πασάλειμμα τυπικών γνώσεων. Και αυτό έχει αποτέλεσμα να είσαι απόφοιτος λυκείου και να πιστεύεις σε ζώδια, θεωρίες συνωμοσίας, και ένα σορό άλλες προλήψεις. Αν από το σπίτι δεν πάρεις μια ουσιαστική ανοιχτή παιδεία, απ' το σχολείο δεν πρόκειται, τουλάχιστον για εδώ στην Ελλάδα. Αν δεν ήταν αμφιβηστίας ο πατέρας μου και δεν υπήρχε ο Ζαρατούστρα κάπου παραχωμένος στο σπίτι, πολύ φοβάμαι πως θα ήμουν σαν τους συμμαθητές μου. Είμαι πεπεισμένος πως αν μεγαλώσεις σε μια προληπτική οικογένεια, όπου δεν υπάρχει καμιά ρήξη, το σχολείο δε θα σου αλλάξει τα μυαλά. Θα είσαι πανεπιστήμιο και θα πιστεύεις τον Παϊσιο, στα ζώδια και στους μασόνους, αν αυτό έχεις πάρει από το οικογενειακό σου περιβάλλον. Έσπειρε το σχολειό την αμφισβήτηση πάνω στα υπαρξιακά; Καλλιέργησε λιμπεραλιστικά ήθη; Πολιτική κρίση; Ή επιδόθηκε συστηματικά στις εθνικές γιορτές, να μας "διδάξουν" πόσο γαμάτοι ήταν οι μεγάλοι του παρελθόντος βασιλιάδες, πόσο κακοί ήταν οι Τούρκοι, πόσο γαμάτος είναι ο χριστιανισμός... Πού να βγουν πολίτες ευρωπαϊκών προδιαγραφών, ικανοί να κρίνουν... Ξέφυγα απ' το θέμα όμως...
Συμφωνώ απόλυτα, ειδικά στο κομμάτι :" Το σχολείο αδυνατεί να δώσει κάτι το ουσιαστικό, ώστε να κάνει τα παιδιά δύσπιστα, σκεπτικιστές θα έλεγα, πέρα από ένα πασάλειμμα τυπικών γνώσεων. Και αυτό έχει αποτέλεσμα να είσαι απόφοιτος λυκείου και να πιστεύεις σε ζώδια, θεωρίες συνωμοσίας, και ένα σορό άλλες προλήψεις. Αν από το σπίτι δεν πάρεις μια ουσιαστική ανοιχτή παιδεία, απ' το σχολείο δεν πρόκειται, τουλάχιστον για εδώ στην Ελλάδα. "Έχεις τόσο δίκιο.. δυστυχώς..
συφωνω με τις κριτικες ολων των παραπανω.για τον φωτορεπορτερ ομως δεν ειπε κανεις τιποτα. ο τυπος πρεπει να ειναι "ζαντο" για να κανει κατι τετοιο. μεγαλες προσδοκιες εχει για τον εαυτο του. οι φωτο του ειναι πραγματικα για συλλογη (εδω ειρωνευομαι)
Υπάρχουν ακόμη αυτοί; Πάντως, όπως και να έχει χαίρουν ψυχολογικής βοήθειας. Τα παιδιά τους λυπάμαι. Ο τυπάς στην πρώτη φωτογραφία με το εικονοστάσι στο στήθος με ξεπερνά.