Τεν Κάτε, τα θαλάσσωσες!

Μαύρεςμέρες διάγει ο εκ Σουρινάμ καταγόμενοςπροπονητής των πρασίνων· ασφαλώςετοιμάζει τις βαλίτσες του, αλλά αυτόπου αφήνει πίσω του είναι τρανταχτό.Θυμίζει το τραγουδάκι της διαφήμισης:«είχα ένα αυτοκίνητο που ήτανε ρημάδι,όπου κι αν το πήγαινα μου έβγαζε τολάδι...». Αποτυχία χορταστική, μπάχαλοστα πάντα, φιάσκο και των γονέων, τόσοπου να ντρέπεται να ξανακάτσει στονπάγκο. Δεν ξέρουμε το άι κιού του, πάντωςο τρόπος που εκτιμά τους παίκτες, οισκέψεις που κάνει για τη σύνθεση τηςενδεκάδας, οι «επινοήσεις» που φωτίζουντο σκοτεινό κρανίο του αποτελούν υλικόγια επιστημονική εξέταση. Όσο για τουςυπερόπτες πολυμετοχικούς που βιάστηκαντο κατακαλόκαιρο να προεξοφλήσουνθριάμβους και αναστάσεις νεκρών, τουςείχαν προειδοποιήσει ότι τα χρήματαδεν είναι το παν. Η ομάδα είναι ψυχικόδημιούργημα, έχει σχέση με το φρόνημα,το εσωτερικό αίσθημα, κάτι που οι παίκτεςτο ζουν αλλά δεν το συλλαμβάνουν. Αναυτό απουσιάζει, κατεβαίνουν στο γήπεδοσαν άθροισμα, βγάζουν αργά ή γρήγορα ταμάτια τους και κοιτάνε απορημένοι, σαναλεπούδες που τους έκοψαν την ουρά. Το«ήμουν κι εγώ εκεί» (στο κότερο δηλαδή),τώρα τους ήρθε κατακέφαλα, ρεζιλεύτηκανγια τα καλά, όσο για τα άφθονα διαρκείας,τους εκδικούνται καθώς η κερκίδαχειροκροτεί χλευαστικά κάθε αντίπαλο.