Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΤΑΞΙΔΙΑ

O Τρελός Νομάς της Θεσσαλονίκης που κυκλώνει τον κόσμο με μια μηχανή

Ο Ηλίας Βροχίδης, Θεσσαλονικιός την καταγωγή και πολίτης του κόσμου, πλέον, συστήνεται επίσης σαν «Τρελός Νομάς» (Mad Nomad) και όχι άδικα – το να περιπλανιέσαι στην Αφρική επί τρία χρόνια (2013-2016) με μια μηχανή μικρού κυβισμού, μόνος τον περισσότερο καιρό, δεν το λες και «παιχνιδάκι»

Ένα τέτοιο εγχείρημα άξιζε σίγουρα να καταγραφεί, όπως κι έγινε: Το Ταξιδεύω, άρα Υπάρχω (εκδόσεις iWrite, Μάρτιος 2018), το «επικό» τριετές ταξιδιωτικό χρονικό του στη Μαύρη Ήπειρο με το πλούσιο φωτογραφικό υλικό έρχεται να συμπληρώσει, τρόπον τινά, το 27 Πανσέληνοι στην Ανατολή (εκδ. Όραμα 2011) που ο 34χρονος σήμερα Ηλίας είχε συγγράψει ύστερα από ένα αντίστοιχο ταξίδι 27 μηνών στην Ασία, κάτι που επίσης φάνταζε ακατόρθωτο με μηχανή μικρού κυβισμού.


Όμως η πεισματική του θέληση να εξερευνήσει τον κόσμο αλλά και τον εαυτό του, καθώς λέει, μέσα από αυτόν με έναν τρόπο «αλήτικο», παράτολμο κι όσο γίνεται συνειδητό ήταν και παραμένει αρκετά ισχυρή ώστε να μην υπολογίζει μεγέθη, αποστάσεις ή βαθμό δυσκολίας στο κυνήγι της έκπληξης, της γνώσης και της περιπέτειας.

 

Ήδη από τα εφηβικά μου χρόνια λαχταρούσα να γνωρίσω τον κόσμο αλλά και τον εαυτό μου μέσα από την εμπειρία αυτή. Τα μοναχικά ειδικά ταξίδια είναι βέβαια δυσκολότερα, συχνά όμως πιο συναρπαστικά. Δεν έχεις κανένα στήριγμα αλλά ταυτόχρονα ούτε και λογαριασμό να δώσεις πουθενά, είσαι οπότε απολύτως ελεύθερος να κάνεις ό,τι σου κατέβει!

 

Παρότι δε λάτρης «του βουνού», έχει επίσης επαγγελματικές επιδόσεις στην ιστιοπλοϊα αλλά και στην πληροφορική, την οποία όμως εγκατέλειψε οριστικά. Δεν ήθελε, λέει, να περάσει την υπόλοιπη ζωή του κοιτώντας μια οθόνη ενώ υπάρχουν τόσοι ανοιχτοί ορίζοντες εκεί έξω. Δεν είναι καν ότι του περισσεύουν, δουλεύει από πιτσιρικάς, ζει λιτά και αυτοχρηματοδοτεί τα ταξίδια του – οι χορηγοί που πλέον έχει, συμβάλλουν στον εξοπλισμό.

 

Πέτυχα το εν λόγω «αλάνι» σε ένα σύντομο πέρασμά του από την Αθήνα και με ταξίδεψε κανονικά με τις διηγήσεις του και το καθαρό, φιλοσοφημένο βλέμμα του στα πράγματα.

 

Είπαμε για τα ταξίδια και τα βιβλία του, την ιστοσελίδα που διατηρεί (madnomad.gr), για ιδιαίτερους τόπους και λαούς που συνάντησε, για τη χαρά της ζωής και τις αξίες των απλών ανθρώπων, για την τεράστια ντόπια και ξένη εκμετάλλευση, τον ρατσισμό, τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά, για τον ελληνικό φούρνο στην είσοδο της πρωτεύουσας του Καμερούν και τον απίθανο εκείνον συνοριοφύλακα στη Γουϊνέα-Μπισάου που είχε να λέει για τους Έλληνες πρωθυπουργούς της κρίσης, «μέχρι και για τον Λουκά Παπαδήμο!».

 

Επόμενη μεγάλη του φιλοδοξία, να διασχίσει την αμερικανική ήπειρο από την Αλάσκα ίσαμε τη Γη του Πυρός. Μαζί του.

 

 — Ήταν όντως «υπαρξιακός» ο λόγος που ξεκίνησες τα μεγάλα ταξίδια, όπως υπονοεί κι ο τίτλος; Αν ναι, νιώθεις ότι δικαιώθηκες;

Έτσι ακριβώς. Ήδη από τα εφηβικά μου χρόνια λαχταρούσα να γνωρίσω τον κόσμο αλλά και τον εαυτό μου μέσα από την εμπειρία αυτή. Τα μοναχικά ταξίδια είναι βέβαια δυσκολότερα, συχνά όμως πιο συναρπαστικά. Δεν έχεις κανένα στήριγμα αλλά ταυτόχρονα ούτε και λογαριασμό να δώσεις πουθενά, είσαι οπότε απολύτως ελεύθερος να κάνεις ό,τι σου κατέβει!


— Πόσα χιλιόμετρα έχεις «φάει» ως τώρα;

Το κοντέρ μου έγραψε 73.000 χλμ. στο πρώτο μου μεγάλο ταξίδι στην Ασία (Απρίλιος '07-Ιούλιος '09) και 96.000 χλμ. στο δεύτερο, αυτό στην Αφρική που ήταν και η αφορμή του τελευταίου μου βιβλίου.

 

Αν προσθέσω τα μικρότερα σε Ελλάδα, Βαλκάνια, Ιταλία, Μέση Ανατολή (περιλαμβάνονται επίσης στο εν λόγω βιβλίο), σίγουρα ξεπερνάω τα 200.000 χλμ!

 

Αν έγινα πιο συνειδητός άνθρωπος ύστερα από όλα αυτά; Σίγουρα, σε πολλά επίπεδα. Ο κόσμος όταν τον περιηγείσαι σε πρώτο πρόσωπο είναι, ξέρεις, πολύ διαφορετικός από αυτόν που συνήθως παρουσιάζουν τα ΜΜΕ.

 

Το πρώτο μου βήμα στην Ινδία στα 23 μου, στον Χρυσό Ναό του Amritsar.
Το πρώτο μου βήμα στην Ινδία στα 23 μου, στον Χρυσό Ναό του Amritsar.


— Πέρα από τα φυσικά τοπία και τα αξιοθέατα, τι εκτίμησες περισσότερο στην Ασία και τι στην Αφρική;
Η φιλοξενία των ανθρώπων και η καρτερία τους ήταν αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο στην Ασία που είναι γεμάτη ενδιαφέρουσες παραστάσεις, κουλτούρες και πολιτισμούς.

 

Η Αφρική, ιδίως νότια της Σαχάρας, είναι γενικά λιγότερο φιλόξενη και οι άνθρωποι εκεί πιο τραχείς, είναι όμως η ήπειρος που κατ' εξοχήν προσφέρεται για αυθεντική, οριακή περιπέτεια, σε σαγηνεύει πραγματικά! Εννοείται ότι αποφεύγεις τις επικίνδυνες περιοχές, έχεις μελετήσει από πριν τη διαδρομή σου. Το πιο ζόρικο κομμάτι της είναι το κεντροδυτικό, το νότιο και το ανατολικό είναι πιο βατά.

 

— Είναι πάντως εντυπωσιακό ότι έχεις γυρίσει τη μισή Υδρόγειο με μια μοτοσικλέτα και μάλιστα μικρού κυβισμού, μια Honda XR 250S. Γιατί δεν προτίμησες μια μηχανή δρόμου ή ένα 4x4;

Αρχικά σκόπευα όντως να κάνω την «αποκοτιά» με ένα 4x4, στα 18 μου μάλιστα πήρα ένα μεταχειρισμένο και το «έφτιαχνα». Στην πορεία εντούτοις είδα ότι δεν με έπαιρνε οικονομικά ούτε να το ολοκληρώσω, ούτε να ταξιδέψω με αυτό πριν περάσουν κάποια χρόνια αφού τα έξοδα κίνησης και συντήρησης είναι σαφώς περισσότερα για τέτοια οχήματα, έπειτα εγώ ήθελα να ξεκινήσω «χτες»!

 

Με τις μοτοσικλέτες ήμουν εξοικειωμένος από παιδί γιατί οδηγούσε ο πατέρας μου – μια Honda VFR 400 -, περισσότερο βέβαια θεωρητικά γιατί οι δικοί μου, όπως όλοι οι παραδοσιακοί Έλληνες γονείς, μου είχαν εμφυσήσει την ιδέα ότι είναι κάτι πολύ επικίνδυνο που θέλει μεγάλη προσοχή. Με τα πολλά μού «επέτρεψαν» να αποκτήσω μια Africa Twin 750 με την οποία σκόπευα να πάω οδικώς Ισπανία για αρχή.

 

Συνειδητοποίησα όμως ότι οι μηχανές δρόμου δεν ενδείκνυνται για ανώμαλα εδάφη και ειδικές διαδρομές σαν αυτές που προτιμούσα. Ύστερα οπότε κι από το σχετικό ψάξιμο κατέληξα στη 250άρα και να που δεν με απογοήτευσε, παρότι οι περισσότεροι φίλοι, γνωστοί και συγγενείς με απόπαιρναν, επιμένοντας ότι δεν θα τα κατάφερνα ποτέ να πάω μακριά με ένα τέτοιο μέσο, δεν ήμουν καν τόσο έμπειρος...


— Όμως εσύ έκανες τελικά του κεφαλιού σου κι αντί για την Ιβηρική χερσόνησο πήρες καταρχήν τον «Δρόμο της Ανατολής».

Πράγματι, ξεκίνησα από Θεσσαλονίκη, πέρασα Τουρκία κι έφτασα μέχρι Ινδία και Νεπάλ έχοντας πριν διασχίσει Νότιο Καύκασο, Ιράν και κεντρική Ασία – δεκατέσσερις χώρες συνολικά!

 

Στην Κίνα δεν μπήκα καθώς εκεί απαγορεύεται να οδηγεί ένας ξένος επισκέπτης μηχανοκίνητο όχημα χωρίς ντόπιο συνοδό/ξεναγό, του οποίου κιόλας υποχρεούσαι να καλύψεις αμοιβή, διατροφή κι έξοδα κίνησης.

 

Δεν μπορείς, επιπλέον, να ταξιδέψεις οπουδήποτε έστω κι έτσι, υπάρχουν περιορισμοί.

 

Στην οροφή αυτού του κατάμεστου τρένου στο Νεπάλ, έπρεπε να ανεβώ κι εγώ.
Στην οροφή αυτού του κατάμεστου τρένου στο Νεπάλ, έπρεπε να ανεβώ κι εγώ.


— Πόσο «δοκιμάζει» μια σχέση ένα πολύμηνο ταξίδι στο άγνωστο υπό σκληρές συνθήκες όπως αυτό που έκανες με τη Χριστίνα Πεφάνη, την τότε σύντροφό σου στο πρώτο κομμάτι της περιπλάνησής σου στην Αφρική;

Σίγουρα έρχεσαι πολύ κοντύτερα με τον άλλο, τα συναισθήματα οπότε είναι εντονότερα, είτε καλά είτε κακά. Ζοριστήκαμε κάποιες φορές, ταυτόχρονα όμως αλληλοσυμπληρωνόμασταν: εγώ ήμουν επί της διαδρομής και των μηχανολογικών, εκείνη αναλάμβανε τα γραφειοκρατικά και τις διαπραγματεύσεις με τους μπάτσους και γενικότερα τους ένστολους που συχνά σε τέτοια μέρη, όντας και οι ίδιοι φτωχοί ή απλώς πονηροί, κοιτάνε πώς να σου δυσκολέψουν τη ζωή ώστε να εκμαιεύσουν κάποιο μπαξίσι.

 

Αυτό βέβαια μπορεί να σου συμβεί και στην Ασία, όμως εκεί δεν είναι συνήθως τόσο απότομοι και φορτικοί ενώ και το «λάδωμα» στοιχίζει αρκετά φτηνότερα.

 

Η βοήθεια της Χριστίνας όσο ταξιδέψαμε μαζί (με δύο όμοιες μηχανές και σύστημα ενδοσυνεννόησης) ήταν πάντως ανεκτίμητη, γι΄αυτό και της αφιέρωσα το βιβλίο.

 

— Ταξίδεψες είδα Αφρική με φουλ τεχνολογικό εξοπλισμό, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου προήλθε από χορηγίες. Πόσο εύκολο ήταν να πείσεις τους σπόνσορες για την επιτυχία του εγχειρήματος;

Το μεγάλο «μανίκι» ήταν να βρω χορηγίες για το πρώτο μεγάλο ταξίδι στην Ασία εφόσον δεν με ήξερε κανείς, ούτε πίστευαν ότι θα την πάλευα με τέτοια μοτοσικλέτα ακόμα και οι σχετικοί - εντέλει εξασφάλισα μόνο κάποιες μικρές εκπτώσεις.

 

Στην περίπτωση της Αφρικής ήταν αρκετά ευκολότερο γιατί ήδη υπήρχε το προηγούμενο αυτό, το βιβλίο που είχα γράψει, κάποια δημοσιεύματα στα ΜΜΕ, το site... το ταξίδι βέβαια καθαυτό το χρηματοδότησα μόνος.


— Και πόσο περίπου σου στοίχισε συνολικά;

Στην Αφρική όπου έμεινα κάπου τρία χρόνια, ξόδευα μέσο όρο 408 Ευρώ το μήνα – ένα μέρος από αυτά μάλιστα τα έβγαλα δουλεύοντας για λίγο καιρό σε εστιατόριο της ελληνικής παροικίας στο Λουμπούμπασι (ΛΔ Κονγκό). Είναι αρκετά ακριβότερη συγκριτικά με την Ασία όπου το αντίστοιχο κόστος ήταν στα 354 Ευρώ.

 

Αφενός στο μεγαλύτερο μέρος της Αφρικής εισάγονται σχεδόν τα πάντα, ακόμα και σε χώρες με αφθονία πρώτων υλών, τα κέρδη από την εκμετάλλευση των οποίων νέμονται μια κλίκα ξένων πολυεθνικών και ντόπιων αξιωματούχων. Αφετέρου είναι ακριβότερες οι βίζες (χρειάστηκα κάπου 1200 Ευρώ για 22 θεωρήσεις), οι βενζίνες καθώς και τα μπαξίσια που λέγαμε.

 

Τα μεγευτικά οροπέδια της Κεντρικής Ασίας.
Τα μεγευτικά οροπέδια της Κεντρικής Ασίας.

 

—Πρόσεξα ότι εστιάζεις ιδιαίτερα στην κουλτούρα και στην κοινωνικοπολιτική κατάσταση των τόπων που επισκέπτεσαι.

Ναι γιατί με ενδιαφέρει πολύ ο παράγοντας άνθρωπος, τον οποίο πολλά ταξιδιωτικά ρεπορτάζ αφήνουν σε δεύτερη μοίρα. Έτσι όμως δεν αλληλεπιδράς και δεν προχωράς ούτε στη γνώση, ούτε στην αυτογνωσία. Με κεντρίζουν επίσης τα εθνολογικά και λαογραφικά στοιχεία, οι παραδόσεις αλλά και η καθημερινότητά τους στη χαρά και τη λύπη.


— Σε φαντάζομαι στην Αφρική σαν τη μύγα μες το γάλα, παρότι είσαι αρκετά μελαχρινός. Πώς άραγε είναι να νιώθεις ξαφνικά «λευκή μειονότητα»;

Χα, μα όσο «σκούρος» κι αν είσαι, για τους Αφρικανούς παραμένεις ένας ακόμα λευκός! Κι εμείς άλλωστε «μαύρους» τους βλέπουμε όλους. Ακόμα ξέρεις κι αν έχεις όλη την καλή διάθεση και δεν είσαι ούτε κατά διάνοια ρατσιστής, δεν σε αντιμετωπίσουν επί ίσοις όροις.

 

Δύσκολα αλληλεπιδράς, δύσκολα κάνεις «παρεάκι» μαζί τους, που λέμε, κάτι ευκολότερο με τους Ασιάτες. Οι Αφρικανοί τους λευκούς είτε τους αντιπαθούν λόγω αποικιοκρατίας και δουλεμπορίου είτε τους βάζουν αυτόματα ένα σκαλοπάτι παραπάνω γιατί τους έχει γίνει βίωμα η διάκριση.

 

— Η Ελλάδα πόσο γνωστή είναι στα βάθη της Αφρικής; Τον Έλληνα πώς τον αντιμετωπίζουν;

Εξαρτάται – σε αρκετά μέρη υπάρχουν ελληνικές κοινότητες από παλιά, οι μορφωμένοι Αφρικανοί γνωρίζουν μερικά πράγματα, υπάρχουν πάλι περιοχές που τους είμαστε εντελώς άγνωστοι.

 

Το πιο απίστευτο σκηνικό ήταν ένας συνοριοφύλακας στα όρια Σενεγάλης-Γουϊνέας Μπισάου που μου έπιασε κουβέντα για την ελληνική κρίση παραθέτοντάς μου στοιχεία, ονόματα πρωθυπουργών κ.λπ. – μέχρι τον Λουκά Παπαδήμο ήξερε ο τύπος!

 

Θυμάμαι έπειτα πόσο εξεπλάγην όταν μπαίνοντας στην Γιαουντέ, πρωτεύουσα του Καμερούν, αντίκρισα έναν φούρνο ονόματι Acropol - τον είχαν πατριώτες με καταγωγή από τη Ρόδο, όπως δε έμαθα στην πορεία, πολλοί Έλληνες της Αφρικής διατηρούν φούρνους.

 

Γενικά είμαστε πιο αποδεκτοί από τους Αφρικανούς καθότι δεν υπήρξαμε αποικιοκράτες – μολονότι κάποιοι μεγαλογαιοκτήμονες συμπεριφέρθηκαν σαν τέτοιοι - δεν παύουμε όμως όπως είπα να είμαστε λευκοί και φτωχοί μαύροι υπάρχουν πάρα πολλοί στην Αφρική, φτωχοί λευκοί όμως, ελάχιστοι.


— Συνέβη κάποια στιγμή να «τα χρειάστηκες» πραγματικά;

Ευτυχώς όχι, μόνο μια ελαφριά ελονοσία φτάνοντας στη Σενεγάλη με ταλαιπώρησε κάπως. Είχα βέβαια κάνει τα σχετικά εμβόλια ενώ προσπαθώ πάντα να τρώω ό,τι και οι ντόπιοι ώστε να συνηθίζει ο οργανισμός μου, μέχρι νερό τρεχούμενο πίνω όταν ξέρω ότι μπορώ – ξέρεις, η υπερβολική φροντίδα για υγιεινή και αποστείρωση μπορεί να σε κάνει πιο ευάλωτο.

 

Ο Ηλίας Βροχίδης και η Χριστίνα Πεφάνη ταξιδεύουν μαζί επί δέκα μήνες στη Δυτική και Κεντρική Αφρική.
Ο Ηλίας Βροχίδης και η Χριστίνα Πεφάνη ταξιδεύουν μαζί επί δέκα μήνες στη Δυτική και Κεντρική Αφρική.


— Από όσα μέρη έχεις γυρίσει, πού ευχαρίστως θα επέστρεφες και πού δεν θα ξαναπατούσες; Πού έπειτα θα καταστάλαζες, αν είχες την επιλογή;

Κοίτα, θα ήθελα σίγουρα να ξαναεπισκεφτώ χώρες όπως το Ιράν και το Νεπάλ στην Ασία, τη Μοζαμβίκη και τη Γουϊνέα στην Αφρική που μαζί με το Σουδάν ήταν από τις πιο όμορφες αλλά και φιλόξενες χώρες εκεί. Δεν θα επέστρεφα επ' ουδενί Νιγηρία, ας πούμε, πολλή ταλαιπωρία και δεν ξέρεις από πού να φυλαχτείς – μισή ώρα αφότου μπήκαμε στη χώρα μας κλέψανε, όχι κακοποιοί αλλά μπάτσοι και δεν ήταν η μόνη φορά. Όσο για το δεύτερο ερώτημα, την απάντηση στην έχω έτοιμη: όντας και λάτρης των βουνών, στα ινδικά Ιμαλαϊα!


— Αγαπάς τα βουνά, σου αρέσει όμως και η θάλασσα αφού έχεις ασχοληθεί και επαγγελματικά με την ιστιοπλοϊα... έχεις άραγε σκεφτεί να το γυρίσεις στις «εν πλω» περιηγήσεις; Επίσης, πού σκοπεύεις να πας φέτος διακοπές;

Κοίτα, ένα μακρύ ταξίδι με σκάφος θα ήταν συναρπαστικό, δε λέω, όμως αφενός το κόστος είναι απαγορευτικό, αφετέρου προτιμώ τις περιπλανήσεις στη στεριά!

 

Διακοπές πάλι τα τελευταία χρόνια δεν πάω γιατί καταρχήν δεν τις χρειάζομαι με τον τρόπο ζωής που πλέον ακολουθώ – τα καλοκαίρια προτιμώ να δουλεύω ώστε να έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο αλλά και χρήματα τον χειμώνα, που είναι η καλύτερη εποχή για ταξίδια σαν αυτά που επιδιώκω.

 

Διασχίζοντας την έρημο Σαχάρα στη Μαυριτανία.
Διασχίζοντας την έρημο Σαχάρα στη Μαυριτανία.

 

Μια πραγματική όαση στη μέση της ερήμου, η όαση Terjit στη Μαυριτανία.
Μια πραγματική όαση στη μέση της ερήμου, η όαση Terjit στη Μαυριτανία.

 

Η οικογένεια του οικοδεσπότη μας στη Γουινέα.
Η οικογένεια του οικοδεσπότη μας στη Γουινέα.

 

Οι κάτοικοι της Γουινέας ήταν από τους πιο υπέροχους ανθρώπους που γνωρίσαμε στην Αφρική.
Οι κάτοικοι της Γουινέας ήταν από τους πιο υπέροχους ανθρώπους που γνωρίσαμε στην Αφρική.

 

Κάνοντας εθελοντισμό στο Καμερούν.
Κάνοντας εθελοντισμό στο Καμερούν.

 

Χρειάστηκαν δεκατρείς μέρες για 2.500 χλμ.στις ζούγκλες της Λ.Δ. του Κογκό.
Χρειάστηκαν δεκατρείς μέρες για 2.500 χλμ.στις ζούγκλες της Λ.Δ. του Κογκό.

 

Στα νότια και ανατολικά της αφρικανικής ηπείρου σώζονται ακόμα κάποια ζώα που κυκλοφορούν ελέυθερα.
Στα νότια και ανατολικά της αφρικανικής ηπείρου σώζονται ακόμα κάποια ζώα που κυκλοφορούν ελέυθερα.

 

Μετά από ενάμιση χρόνο έφτασα στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας.
Μετά από ενάμιση χρόνο έφτασα στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας.

 

Η Άγρια Ακτή της Νότιας Αφρικής.
Η Άγρια Ακτή της Νότιας Αφρικής.

 

Σε παραδοσιακό οικισμό των Ζουλού.
Σε παραδοσιακό οικισμό των Ζουλού.

 

Χριστιανοι ορθόδοξοι της Αιθιοπίας βουτάν στο αγιασμένο νερό.
Χριστιανοι ορθόδοξοι της Αιθιοπίας βουτάν στο αγιασμένο νερό.

 

Στη λίμνη Dallol της Αιθιοπίας το τοπίο είναι εξωπραγματικό.
Στη λίμνη Dallol της Αιθιοπίας το τοπίο είναι εξωπραγματικό.

 

 

 

Μαθήτευσε στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας και το αθηναϊκό underground press. Ως επαγγελματίας γραφιάς συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τις εκδόσεις Τερζόπουλος, τον ΔΟΛ, την Ελευθεροτυπία, το free press Metropolis, τα περιοδικά 01, 10% και Υποβρύχιο. Ανήκει στην συντακτική ομάδα της Lifo. Έχει επίσης ασχοληθεί με επιμέλειες κειμένων και εκδόσεων.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Οι Nan Goldin, Tilda Swinton και άλλοι καλλιτέχνες φτιάχνουν αφίσες διαμαρτυρίας στην εποχή του ακτιβισμού

Οι Nan Goldin, Tilda Swinton και άλλοι καλλιτέχνες φτιάχνουν αφίσες διαμαρτυρίας στην εποχή του ακτιβισμού

ΤΑΞΙΔΙΑ
Μια βόλτα στη Νέα Υόρκη, του Πάρι Ταβιτιάν

Μια βόλτα στη Νέα Υόρκη, του Πάρι Ταβιτιάν

ΤΑΞΙΔΙΑ
Για να διαβούμε ξανά τα μονοπάτια στις οροσειρές της Πίνδου

Για να διαβούμε ξανά τα μονοπάτια στις οροσειρές της Πίνδου

ΤΑΞΙΔΙΑ
Από το Τόκιο στο Κιότο και πάλι πίσω: Στο φακό του Ιωάννη Μαλέκου

Από το Τόκιο στο Κιότο και πάλι πίσω: Στο φακό του Ιωάννη Μαλέκου

ΤΑΞΙΔΙΑ
Δύο Έλληνες φωτογράφοι οργώνουν τη ελληνική επαρχία καταγράφοντας τα έθιμα και τα πανηγύρια της

Δύο Έλληνες φωτογράφοι οργώνουν τη ελληνική επαρχία καταγράφοντας τα έθιμα και τα πανηγύρια της

ΤΑΞΙΔΙΑ
Οι φωτογράφοι της «Πείνας»

Οι φωτογράφοι της «Πείνας»

ΤΑΞΙΔΙΑ
Street artists επεμβαίνουν πάνω στις εικόνες της Janette Beckman με τους '80s θρύλους του ραπ

Street artists επεμβαίνουν πάνω στις εικόνες της Janette Beckman με τους '80s θρύλους του ραπ

ΤΑΞΙΔΙΑ
 Ένα Αθηναϊκό σημειωματάριο της Κατοχής που βρήκαμε στα παλιατζίδικα

Ένα Αθηναϊκό σημειωματάριο της Κατοχής που βρήκαμε στα παλιατζίδικα

ΤΑΞΙΔΙΑ
Η μεγαλύτερη αναδρομική που έγινε ποτέ με έργα του Πίτερ Μπρέγκελ του πρεσβύτερου μόλις ξεκίνησε

Η μεγαλύτερη αναδρομική που έγινε ποτέ με έργα του Πίτερ Μπρέγκελ του πρεσβύτερου μόλις ξεκίνησε

ΤΑΞΙΔΙΑ
 Ημερολόγιο ανωνύμων

Ημερολόγιο ανωνύμων

ΤΑΞΙΔΙΑ
Ένα ασυνήθιστο λοφτ στην οδό Γερανίου

Ένα ασυνήθιστο λοφτ στην οδό Γερανίου

ΤΑΞΙΔΙΑ
η αντικαταστάτρια *

η αντικαταστάτρια *

ΤΑΞΙΔΙΑ
Η αποξένωση των μεγαλουπόλεων είναι το θέμα της έκθεσης «Alone Together»

Η αποξένωση των μεγαλουπόλεων είναι το θέμα της έκθεσης «Alone Together»

ΤΑΞΙΔΙΑ
Μια έκθεση ζωγραφικής αφιερωμένη στον Γιώργο Βακαλό, 27 χρόνια μετά τον θάνατό του

Μια έκθεση ζωγραφικής αφιερωμένη στον Γιώργο Βακαλό, 27 χρόνια μετά τον θάνατό του

ΤΑΞΙΔΙΑ
Έτσι θα είναι τα σπίτια του μέλλοντος

Έτσι θα είναι τα σπίτια του μέλλοντος

ΤΑΞΙΔΙΑ
5 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar Auday 1.7.2018 | 14:30
Ωραία τα ταξίδια σου και οι φωτογραφίες σου. Η Αφρική καλή είναι για ταξίδια. Το να διασχίσεις όμως τη Λ.Δ.Κονγκό με μηχανή (αν το είναι αυτό που έκανες) δεν είναι ΄τρελό΄, ούτε και 'νομαδικό'.

Απλά δε το κάνουμε γιατί η χώρα υποφέρει. Ο τουρισμός δεν είναι προτεραιότητα. Είναι ηθικό το θέμα.

Γνώμη μου τα παραπάνω :-)
peloma boq peloma boq 2.7.2018 | 19:54
Περιηγητές υπήρχαν ανέκαθεν, και πήγαιναν και σε μέρα φτωχά και σε μέρη εμπόλεμα. Το ταξίδι σε αυτή την περίπτωση δεν ειναι τουρισμός, είναι αφορμή για να μάθει κάποιος για μιά χώρα, ειδικά σε μια περίπτωση όπως αυτή που ο άνθρωπος γράφει βιβλία μετά, μένει μήνες μαζί με ντόπιους και γενικά ζει για μήνες εκεί.
avatar Auday 3.7.2018 | 11:20
Πελόμα μποκιού, συγνώμη, στο Στράβωνα αναφέρεσαι ή στους Τσάντλερ και Φέρμορ;

Έχεις διαβάσει/δει τι γίνεται σε πολλά απο τα δάση της χώρας στην οποία αναφέρομαι και τις συνθήκες και το τρόμο μέσα στον οποίο ζουν οι ντόπιοι;

Ελπίζω να μη φαίνεται πως κάνω το 'ηθών'. Δεν είναι αυτή η προθεσή μου. Απλά όταν σε χώρες ανακαλύπτονται ομαδικοί τάφοι, κόβονται κεφάλια και υπάρχουν εκατομμύρια πρόσφυγες, γνώμη μου είναι πως οι περιηγήσεις 'τρελών νομάδων' απο την Ευρώπη και απο αλλού, μπορούν να περιμένουν.

Όταν 'τρέλα' (και μάλιστα αυθεντική) υπάρχει ήδη στη χώρα, τι να τη κάνεις την εισαγώμενη;
avatar Phil Free 16.7.2018 | 01:57
Κι όμως, κάνεις το "ηθών".
Network Network 1.7.2018 | 19:10
Εξαιρετική συνέντευξη, ένα από τα καλύτερα παραδείγματα ανθρώπων που με ανιδιοτέλεια και καθαρή ματια ξεπερνούν τα όρια της τουριστικής περιήγησης και γίνονται μέρος του ταξιδιού και του κάθε τόπου που θα βρεθούν.
Προηγούμενα 1 Επόμενα

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΡΟΣΦΑΤΑ