Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
ΤΑΞΙΔΙΑ

Το ταξίδι μου στο Πουέρτο Ρίκο, μετά τον τυφώνα Maria

Η Μαρία Κόφου ταξίδεψε μέχρι το νησί της Κεντρικής Αμερικής στον Ατλαντικό ωκεανό τρεις μήνες μετά την μεγάλη καταστροφή

Το Πουέρτο Ρίκο είναι ένας εξωτικός προορισμός κρυμμένος στην αγκαλιά της Καραϊβικής, δίπλα από τη Δομινικανή Δημοκρατία και πολύ κοντά στην Κούβα και τη Τζαμάικα. Ένας προορισμός που για πολλούς Έλληνες παραμένει ακόμα άγνωστος και συνδέεται ίσως μόνο με το τραγούδι των Vaya Con Dios "Ay ay ay ay Puerto Rico".

 

Ένας προορισμός που κάποιοι γνωρίζουν εξαιτίας του Ricky Martin, του Marc Anthony και της Jennifer Lopez ή του τραγουδιού που ήταν το χιτ του 2017, του Despacito, το οποίο γυρίστηκε στο νησί και τραγουδήθηκε από τον Πορτορικανό τραγουδιστή Luis Fonsi.

 

Το Πουέρτο Ρίκο μπήκε στο «στόχαστρό» μου περίπου πριν δύο χρόνια, όταν γνωρίστηκα με έναν travel blogger από το νησί και ξεκινήσαμε να συνεργαζόμαστε σε κάποια project. Θυμάμαι ακόμα να μου λέει «Μαρία πρέπει να έρθεις στο νησί Δεκέμβριο» και από τότε το έβαλα στόχο ότι θα πήγαινα να γιορτάσω τα Χριστούγεννα με μαγιό στο Πουέρτο Ρίκο.

 

Στο τέλος του καλοκαιριού που μας πέρασε, αποφάσισα να κλείσω επιτέλους εισιτήρια ώστε να περάσω δέκα ημέρες το Δεκέμβριο στο νησί. Μέχρι που μια άλλη «Μαρία», αποφάσισε να επισκεφθεί το νησί πριν από εμένα. Ο τυφώνας Maria, ο πιο καταστροφικός τυφώνας στην ιστορία του Πουέρτο Ρίκο κατηγορίας 4 με ανέμους ταχύτητας 205 χιλιομέτρων την ώρα.

 

Τα Χριστούγεννα στο Πουέρτο Ρίκο ήταν μια υπέροχη εμπειρία γιατί η καρδιά των ανθρώπων της Καραϊβικής δεν το βάζει κάτω και ξέρει να γλεντάει με τον καλύτερο τρόπο.

 

Ολόκληρο το νησί από επίγειος παράδεισος μετατράπηκε σε κόλαση σε μόλις ένα 24ωρο. Οροφές σπιτιών ξηλώθηκαν, σπίτια γκρεμίστηκαν, γέφυρες και δρόμοι κόπηκαν στη μέση, πλημμύρησαν ποτάμια, δέντρα κόπηκαν ενώ ολόκληρο το νησί κηρύχτηκε σε περιοχή ζώνης καταστροφής. Μέσα σε 24 ώρες κατέρρευσε ένα ολόκληρο νησί, κόπηκε το ρεύμα, έκλεισε το διεθνές αεροδρόμιο, κόπηκε το νερό, το τηλέφωνο, τα πάντα.

 

Ανακαλύπτοντας τα πιο όμορφα και ενδιαφέροντα graffiti στην περιοχή Santurce. Η περιοχή Santurce είναι κάτι σαν τη δική μας γειτονιά του Ψυρρή. Παραμελημένη για πολλά χρόνια, κατάφερε να πατήσει πάλι στα πόδια της μετά από προσπάθειες τοπικών street artists να της ξαναδώσουν ζωή. Το project Santurce es Ley φρόντισε λοιπόν ώστε οι τοίχοι της να γεμίσουν όμορφα graffiti.
Ανακαλύπτοντας τα πιο όμορφα και ενδιαφέροντα graffiti στην περιοχή Santurce. Η περιοχή Santurce είναι κάτι σαν τη δική μας γειτονιά του Ψυρρή. Παραμελημένη για πολλά χρόνια, κατάφερε να πατήσει πάλι στα πόδια της μετά από προσπάθειες τοπικών street artists να της ξαναδώσουν ζωή. Το project Santurce es Ley φρόντισε λοιπόν ώστε οι τοίχοι της να γεμίσουν όμορφα graffiti.

 

Η επόμενη ημέρα βρήκε ένα Πουέρτο Ρίκο ακινητοποιημένο πλήρως, ένα νησί σαν εμπόλεμη ζώνη. Ο πρώτος μήνας ήταν ένας μήνας που όπως μου έλεγαν οι κάτοικοι και φίλοι μου εκεί, όλες τους οι ημέρες ήταν μια συνεχής ουρά αναμονής. Αναμονή τριών ωρών για να καταφέρουν να πάνε από το ένα μέρος στο άλλο, αναμονή δύο ωρών για να βάλουν βενζίνη, τέσσερις ώρες στην ουρά των ΑΤΜ, δύο ώρες για να βρουν τρόφιμα σε κάποια από τα ελάχιστα μαγαζιά που δεν είχαν καταστραφεί εντελώς από τον τυφώνα.

 

Ακόμα και μετά από ενάμιση μήνα πολλές περιοχές στο κέντρο του νησιού δεν είχαν επικοινωνία και δε μπορούσαν να βρουν νερό και φαγητό καθώς λόγω των κομμένων δρόμων τα αυτοκίνητα δεν είχαν πρόσβαση για να μετακινηθούν ή για να φέρουν προμήθειες. Οι νεκροί πολλοί. Η απογοήτευση ακόμα περισσότερη. Όταν πλέον άρχισε να λειτουργεί το αεροδρόμιο πολύς κόσμος αποφάσισε να μετακινηθεί οριστικά και να φύγει από το Πουέρτο Ρίκο καθώς ξαφνικά σε μόλις ένα μήνα η ανεργία ανέβηκε στα ύψη καθώς όλες οι εταιρείες και τα καταστήματα παρέμεναν κλειστά. Ο τουρισμός έπεσε στο 0% και μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες έκλεισαν επί τόπου και για πάντα.

 

Θυμάμαι να μου λένε πως κάθε ημέρα που ένα μαγαζί άνοιγε για λίγες ώρες, συγκεντρώνονταν όλοι εκεί για να βρουν air condition σε λειτουργία και να δροσιστούν για λίγο καθώς τα σπίτια δεν είχαν ρεύμα. Και πως όταν έβρισκαν πάγο το γιόρταζαν λες και ήταν το καλύτερο δώρο που θα μπορούσαν να έχουν ποτέ. Πόσο συγκλονιστικό ε; Ξαφνικά εκεί που ζεις μια νορμάλ ζωή, χάνεις τα πάντα και βρίσκεσαι να ψάχνεις τα απολύτως απαραίτητα. Να στέκεσαι στην άκρη του αυτοκινητόδρομου, στο μοναδικό σημείο που πιάνει σήμα το κινητό σου για να καλέσεις τους δικούς σου ή για να μπεις για λίγα λεπτά στο ίντερνετ.

 

 Η μαυρόασπρη σημαία στο  δρόμο San José στη γειτονιά του Old San Juan. Αρχικά, η σημαία είχε τα χρώματα της χώρας, μπλε, άσπρο και κόκκινο αλλά μια ομάδα καλλιτεχνών την έβαψε ασπρόμαυρη για να δηλώσει το πένθος και την εναντίωσή τους στα μέτρα λιτότητας που εφάρμοσε η κυβέρνηση του Πουέρτο Ρίκο τα τελευταία χρόνια.
Η μαυρόασπρη σημαία στο δρόμο San José στη γειτονιά του Old San Juan. Αρχικά, η σημαία είχε τα χρώματα της χώρας, μπλε, άσπρο και κόκκινο αλλά μια ομάδα καλλιτεχνών την έβαψε ασπρόμαυρη για να δηλώσει το πένθος και την εναντίωσή τους στα μέτρα λιτότητας που εφάρμοσε η κυβέρνηση του Πουέρτο Ρίκο τα τελευταία χρόνια.

 

Και αφού έχουν ακυρωθεί πτήσεις και κρουαζιέρες και οι τουρίστες συνεχίζουν να ακυρώνουν τα ταξίδια τους προς το Puerto Rico, εγώ αποφασίζω πως ό,τι και να γίνει αυτό το ταξίδι θέλω να το κάνω. Τρεις μήνες μετά λοιπόν τον τυφώνα Maria, μπαίνω στο αεροπλάνο με κατεύθυνση το νησί.

 

Το πρώτο σοκ είναι στη θερμοκρασία. Όσο και να μου το έλεγαν, οι 30 βαθμοί μήνα Δεκέμβριο με βρίσκουν απροετοίμαστη, το ίδια και τα πεσμένα φανάρια στους δρόμους γύρω από το αεροδρόμιο. Η ζωή στο νησί έχει αρχίσει να βρίσκει και πάλι τους φυσιολογικούς της ρυθμούς αλλά τα σημάδια από τον τυφώνα είναι εμφανή.


Το κυκλοφοριακό παραμένει ένα μεγάλο πρόβλημα καθώς οι φωτεινοί σηματοδότες δεν λειτουργούν ή δεν υπάρχουν καν, βρίσκονται πεταμένοι στην άκρη του δρόμου. Η βλάστηση αν και έχει ξανα ανθίσει στα περισσότερα σημεία του νησιού, σε πολλά σημεία παραμένει ξερή, σα να έχει καεί. Πολλοί δρόμοι κυρίως στο κέντρο του νησιού παραμένουν κλειστοί καθώς έχουν κοπεί, πράγμα που δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερη κίνηση στο δρόμο λόγω των παρακάμψεων.

 

Περιοχή Fajardo. Από εκεί ξεκινούν οι περισσότερες εκδρομές με καραβάκι για τα νησάκια Vieques και Culebra.
Περιοχή Fajardo. Από εκεί ξεκινούν οι περισσότερες εκδρομές με καραβάκι για τα νησάκια Vieques και Culebra.

 

Πολλά καταστήματα και εστιατόρια παραμένουν κλειστά – δύσκολα θα ξανα ανοίξουν, ενώ αυτά που λειτουργούν έχουν αρκετές ελλείψεις καθώς έχουν καταστραφεί οι καλλιέργειες και συνεπώς η τοπική παραγωγή. Άλλα καταστήματα λειτουργούν ακόμα με ηλεκτρικές γεννήτριες πράγμα που σημαίνει πως τα ωράρια λειτουργίας δεν έχουν επανέλθει ακόμα στο κανονικό ενώ οπουδήποτε και να αποφασίσεις να πας πρέπει να πάρεις τηλέφωνο πριν για να δεις αν λειτουργεί ή όχι.

 

Το νησί πλέον, μετά από 3 μήνες έχει αρχίσει να «πατάει στα πόδια του» και πάλι αλλά ουσιαστικά ξεκινάει από το μηδέν. Ναι, αυτή είναι η φράση που άκουσα από τους περισσότερους ντόπιους όταν πήγα στο Πουέρτο Ρίκο: «Μηδενίσαμε σα χώρα και ξεκινάμε από την αρχή αλλά το Πουέρτο Ρίκο σηκώνεται και πάλι, λίγο λίγο κάθε μερα», «Puerto Rico se levanta, un dia a la vez».

 

Και όντως, το ένιωσα όλες αυτές τις δέκα ημέρες που βρέθηκα στο νησί, το Πουέρο Ρίκο, όσο σκληρά και να του φέρθηκε ο τυφώνας Maria, σήκωσε τα μανίκια, ένωσε τις δυνάμεις του και άρχισε να ξαναχτίζει, τοίχους αλλά και φήμη.

 

Περιοχή La Parguera. Οι Πορτορικανοί είναι πολύ περήφανοι για τη σημαία τους και τη βρίσκεις ζωγραφισμένη σχεδόν σε κάθε πόλη και χωριό του νησιού για να τους δίνει κουράγιο  και να τους θυμίζει πως αν και αποικία της Αμερικής το Πουέρο Ρίκο έχει τη δική του δύναμη.
Περιοχή La Parguera. Οι Πορτορικανοί είναι πολύ περήφανοι για τη σημαία τους και τη βρίσκεις ζωγραφισμένη σχεδόν σε κάθε πόλη και χωριό του νησιού για να τους δίνει κουράγιο και να τους θυμίζει πως αν και αποικία της Αμερικής το Πουέρο Ρίκο έχει τη δική του δύναμη.


Αυτές τις δέκα ημέρες στο νησί, επισκέφθηκα παραλίες με γαλαζοπράσινα νερά και έκανα τις βουτιές μου αλλά βρήκα και παραλίες κλειστές, που λόγω της μόλυνσης των υδάτων δεν επιτρεπόταν η πρόσβαση, βρήκα κλειστό ένα από τα πιο γνωστά rainforests της Αμερικής, το El Yunque ενώ δεν κατάφερα να πάω σε κάποια μπαράκια που είχα σημειώσει αρχικά στα to do μου γιατί πολύ απλά δεν υπήρχαν πια.

 

Παρόλα αυτά, τα Χριστούγεννα στο Πουέρο Ρίκο ήταν μια υπέροχη εμπειρία γιατί el Corazón Caribeño (η καρδιά των ανθρώπων της Καραϊβικής) δεν το βάζει κάτω και ξέρει να γλεντάει με τον καλύτερο τρόπο. Είχα την ευκαιρία να μείνω σε σπίτι φίλων και έζησα μαζί τους όλη την προετοιμασία της παραμονής των Χριστουγέννων όπου οι οικογένειες και οι φίλοι μαζεύονται στα σπίτια και χορεύουν, τραγουδούν, τρώνε pasteles και πίνουν παραδοσιακά ποτά όπως το Pitorro, ρούμι που φτιάχνουν οι ίδιοι στα σπίτια τους και το συνοδεύουν με καρύδα και αμύγδαλα.

 

Κάπου στη μέση της βραδιάς group φίλων "las parrandas" έρχονται απρόσκλητοι, χτυπούν την πόρτα και παίζουν Χριστουγεννιάτικες μελωδίες τραγουδώντας και χορεύοντας ενώ φεύγοντας η παράδοση λέει πως πρέπει να πάρουν μαζί τους ένα από τα μέλη της οικογένειας που επισκέφθηκαν και να συνεχίσουν χτυπώντας και άλλες πόρτες παίρνοντας κάθε φορά από ένα μέλος της εκάστοτε οικογένειας. Στο τέλος της βραδιάς, το αρχικό group των 3-4 ατόμων μετράει περίπου 20 -30 ανθρώπους όπου όλοι μαζί τρώνε στο τελευταίο σπίτι που θα επισκεφθούν και χωρίζουν για να πάνε για ύπνο.

 

Παραδοσιακή parranda. Group φίλων που τραγουδούν από σπίτι σε σπίτι παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα τραγούδια.
Παραδοσιακή parranda. Group φίλων που τραγουδούν από σπίτι σε σπίτι παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα τραγούδια.

 

Έχω επιστρέψει στην Ελλάδα εδώ και δέκα ημέρες και ομολογώ πως το ταξίδι μου στο Πουέρτο Ρίκο ήταν τελικά το καλύτερο ταξίδι που έκανα το 2017. Γιατί μπορεί να μην κατάφερα να δω το νησί όπως είχα φανταστεί και σχεδιάσει αλλά πήρα ένα ακόμα μάθημα ζωής που μόνο ταξιδεύοντας αντιλαμβάνεται κανείς.


Συνειδητοποίησα πως όπως σε ένα ταξίδι μπορεί να υπάρξουν καταστάσεις που δεν έχεις προβλέψει έτσι και στην καθημερινότητα ενός τόπου και ενός λαού, μπορούν να συμβούν γεγονότα που θα το βγάλουν εντελώς έξω από το δρόμο που ακολουθούσε μέχρι τότε αλλά αυτό που μετράει τελικά είναι η προσπάθεια να ξεπεράσει τις δυσκολίες, τα απρόοπτα, τις τραγωδίες και αφού κλάψει και πονέσει, να καταφέρει να σηκωθεί, να ξαναπιστέψει, να ξαναελπίσει και να ξαναφτιάξει ακόμα και αν όλα πρέπει να ξεκινήσουν από το μηδέν. Και το Πουέρτο Ρίκο είναι η απόδειξη αυτή, ό,τι παρόλες τις δυσκολίες η ζωή συνεχίζεται.

 

Τρεις μήνες μετά τον τυφώνα Maria, οι επιπτώσεις στο νησί είναι ακόμα εμφανείς.
Τρεις μήνες μετά τον τυφώνα Maria, οι επιπτώσεις στο νησί είναι ακόμα εμφανείς.

 

8 αλήθειες που με προβλημάτισαν και πήρα μαζί μου γυρίζοντας στην Ελλάδα

1. Το 90% του νησιού του Πουέρο Ρίκο καταστράφηκε ολοσχερώς και ξεκίνησε η ανοικοδόμησή του από το μηδέν.

2. Μετά από 3 ολόκληρους μήνες από τον τυφώνα Maria, πολλά χωριά εξακολουθούν να μην έχουν ηλεκτρικό ρεύμα.

3. Τρεις μήνες μετά, πολλές από τις παραλίες του νησιού δεν είναι ακόμα προσβάσιμες στο κοινό καθώς τα νερά είναι μολυσμένα.

4. Οι κάτοικοι του νησιού μιλούν για τη ζωή τους λέγοντας "Η ζωή πριν τον Τυφώνα Maria - η ζωή μετά τον Τυφώνα Maria". Κάτι σαν Προ Χριστου και Μ.Χ.

5. Πάγος, νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, λέξεις που μέχρι πριν τον τυφώνα ήταν απλά λέξεις ενώ μετά τον τυφώνα έκαναν πολύ κοσμό να τις αναζητά απελπισμένα.

6. Στα περισσότερα εστιατόρια, θα ακούσουν τουλάχιστον μια φορά την ημέρα τη φράση "λυπούμαστε αλλά το συγκεκριμένο είναι σε έλλειψη" καθώς μετά τον τυφώνα η παραγωγή ντόπιων προϊόντων είναι σχεδόν μηδενική.

7. Ο μοναδικός ήχος που ακουγόταν στο νησί μετά τον τυφώνα ήταν οι γεννήτριες ηλεκτρικού ρεύματος.

8 . Η ζωή συνεχίζεται και οι Πουερτικανοί προσπαθούν και ορθοποδήσουν και πάλι γιορτάζοντας με μεγάλες fiestas τη ζωή. Σημαντικό παράδειγμα η γιορτή Fiestas de la Calle de San Sebastian τέλος Ιανουαρίου.

 

ι. Η Μαρία Κόφου είναι η δημιουργός του travel blog T-stories.

 

 Faro Los Morrillos: Ο όμορφος και εγκαταλελειμμένος φάρος του Cabo Rojo.
Faro Los Morrillos: Ο όμορφος και εγκαταλελειμμένος φάρος του Cabo Rojo.

 

Περπατώντας στους πολύχρωμους δρόμους του Old San Juan.
Περπατώντας στους πολύχρωμους δρόμους του Old San Juan.

 

Old San Juan.
Old San Juan.

 

Boriqua σημαίνει Πουερτορικανός στη διάλεκτό τους. Τα graffiti σε κάθε σημείο του νησιού δίνουν δύναμη και υπενθυμίζουν στο λαό πως μπορεί να ξανασταθεί στα πόδια του μετά τον τιφώνα Maria.
Boriqua σημαίνει Πουερτορικανός στη διάλεκτό τους. Τα graffiti σε κάθε σημείο του νησιού δίνουν δύναμη και υπενθυμίζουν στο λαό πως μπορεί να ξανασταθεί στα πόδια του μετά τον τιφώνα Maria.

 

Ο δρόμος calle Tanca, το σημείο συνάντησης των ντόπιων στο Old San Juan για τα πρώτα ποτά της βραδιάς.
Ο δρόμος calle Tanca, το σημείο συνάντησης των ντόπιων στο Old San Juan για τα πρώτα ποτά της βραδιάς.

 

 Περιοχή Aguadilla, από τα μέρη που χτυπήθηκαν περισσότερο από τον τυφώνα Maria.
Περιοχή Aguadilla, από τα μέρη που χτυπήθηκαν περισσότερο από τον τυφώνα Maria.

 

Παραλία Isabela.
Παραλία Isabela.

 

Old San Juan.
Old San Juan.

 

Old San Juan.
Old San Juan.

 

Old San Juan.
Old San Juan.

 

Old San Juan.
Old San Juan.

 

Old San Juan.
Old San Juan.

 

Old San Juan.
Old San Juan.

 

Η πολύχρωμη γειτονιά La Perla.
Η πολύχρωμη γειτονιά La Perla.

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Νέα γυναίκα, μόνη ταξιδεύει
Η Μαρία Κόφου απολαμβάνει το solo female travel όσο τίποτ' άλλο στον κόσμο και θα σου μάθει τον τρόπο να το αγαπήσεις κι εσύ
Το ταξίδι μου στην Τζαμάικα του Τζέιμς Μποντ, της ρέγγε και του Γιουσέιν Μπολτ
Ο βραβευμένος φωτογράφος Κωνσταντίνος Σοφικίτης πέρασε 13 μέρες στο νησί της Καραϊβικής και μας στέλνει 50 μεγάλες εικόνες
Στο Lewis & Harris και στο Isle of Sky (τη χρονιά που «βούλιαξε» απ’ τους τουρίστες)
Make your way to Stornoway. Πατρίς, θρησκεία, κι ένα φρικτό τραγούδι.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Madagascar trip, Κωνσταντίνος Σοφικίτης
Ένα ταξίδι στην τελευταία χώρα πριν την Αυστραλία και τέταρτο μεγαλύτερο νησί στη γη.
Πέντε ταξίδια του Σωκράτη Σωκράτους στην Παλαιστίνη
Ο Ελληνοκύπριος εικαστικός είχε γυρίσει κάθε άκρη της χώρας για να στήσει εκεί μια δημιουργία του το 2015.
Drive στο Γιοχάνεσμπουργκ. Η σιωπή μας πόλης.
'Ενα φωτογραφικό βιβλίο του Γιάννη Χατζηασλάνη.
Τάκο τουρ, Barragan και μαργαρίτες στο Μέξικο Σίτι
Με 9 εκατομμύρια κατοίκους, άσχημους ουρανοξύστες και τρομακτική κίνηση, το Μέξικο Σίτι δεν είναι η πιο φιλική πόλη, αλλά έχει όλους τους λόγους που θα σε κάνουν να σχεδιάζεις την επιστροφή σου, προτού φύγεις καν
Πεζοπορία στα μονοπάτια της Τήνου: κάτι σαν μαγεία
To Τinos Trails αναδεικνύει όλα τα μυστικά του όμορφου τόπου των Κυκλάδων.
Πώς να επιβιώσετε στο πρώτο σας ταξίδι ως ζευγάρι
Χρήσιμες συμβουλές που θα αυξήσουν τις πιθανότητες να μην επιστρέψετε από τις solo διακοπές
H πισίνα του Διαβόλου: Κολυμπώντας στους απόκρημνους Καταρράκτες της Βικτωρίας στη Ζάμπια της Αφρικής
Μια φυσική κοιλότητα εκεί που χύνονται τα νερά ενός από τους εντυπωισακότερους καταρράκτες του κόσμου, έχει γίνει σημείο συνάντησης για όσους αποζητούν λίγο «εξτρεμισμό» στο ταξίδι τους.
Ιστανμπούλ, αγάπη μου
"Ανήκουμε στην Ανατολή"
Üsküdar: οι Απέναντι της Πόλης
Το Σκούταρι των Ελλήνων στην ασιατική πλευρά του Βοσπόρου
Πώς θα ζήσεις από κοντά τα πιο διασκεδαστικά καλοκαιρινά φεστιβάλ στην Ευρώπη
Ανακάλυψε μερικά από τα πιο ξεχωριστά καλοκαιρινά φεστιβάλ των προσεχών μηνών
Λ''Ακουιλα: επιστροφή σ' έναν μη-τόπο. Από την Στεφανία Ορφανίδου.
'Eνα προσωπικό βιβλίο -Pendulum- όπου η μνήμη ανασυντίθεται μέσα από τα ερείπια της πόλης
Η ιστορία του Νίκου Μαγγίτση, του πρώτου Έλληνα που πάτησε στον Νότιο Πόλο
Αυτός είναι ο άνδρας που ύψωσε τη σημαία της Ελλάδας στο νοτιότερο σημείο του πλανήτη
Αρχαίοι ναοί του σεξ στην Ινδία επιβιώνουν σε ένα άκρως πουριτανικό περιβάλλον
Ερωτικά γλυπτά σε κάθε πιθανή στάση απηχούν μια εποχή σεξουαλικής ελευθεριότητας που δεν υπάρχει πια.
Κούβα: Ο Δύσκολος Δρόμος
Μια περίπλοκη και απαιτητική διαδρομή 1.400 χιλιομέτρων με ποδήλατο
Αναζητώντας την αρχαία πόλη του Αντίνοου σε ένα ταξίδι εκτός της τουριστικής Αιγύπτου
Το ταξίδι του Μύρωνα μ. Παβένου σε ό,τι απέμεινε από την αρχαία πόλη που έχτισε ο Αδριανός για να τιμήσει τον ωραίο έφηβο προστατευόμενό του.
1 σχόλιο
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Chrysa M Chrysa M 13.1.2018 | 13:05
Πολύ ενδιαφέρον άρθρο και πολυ ωραίες εικόνες! Πραγματικά κρίμα για όλους αυτούς τους ανθρώπους..Αλλά και μπράβο τους που προσπαθούν με όλη τους τη δύναμη και την αγάπη για το νησί τους να "ξαναφτιάξουν" τη ζωή τους από το μηδέν..
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή