Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
12 μέρες στο Τόκιο ή αλλιώς 12 μέρες ζώντας μέσα σε ένα video game
Ταξίδια

12 μέρες στο Τόκιο ή αλλιώς 12 μέρες ζώντας μέσα σε ένα video game

Όλα όσα μου έκαναν εντύπωση από το ταξίδι μου στην Ιαπωνία (και είναι πολλά)

Παρατήρηση πρώτη: Το παρακάτω κείμενο είναι γεμάτο κλισέ και γενικεύσεις. Οι -χαοτικές, όπως και η πόλη- σκέψεις, διαπιστώσεις και παρατηρήσεις που καταγράφω είναι η δική μου οπτική πάνω στις συμπεριφορές, τις συνήθειες και την ιδιοσυγκρασία του ιαπωνικού λαού και δεν υπάρχει τρόπος να περιγράψεις αυτό τον «άλλο πλανήτη» κι έναν ολόκληρο λαό χωρίς να χρησιμοποιήσεις γενικεύσεις.

 

Παρατήρηση δεύτερη: Όσο η Νέα Υόρκη και το Λονδίνο, ακόμα κι αν δεν έχεις βρεθεί εκεί, φαντάζουν γνωστές πόλεις μέσα από την ευρεία απεικόνισή τους στην ποπ κουλτούρα, άλλο τόσο το ταξίδι στο Τόκιο είναι ένα ταξίδι στο μέλλον και η επίσκεψη μοιάζει με συμμετοχή σε ένα τεράστιο video game. Εναπόκειται σε σένα, καθώς ανακαλύπτεις το δικό σου Τόκιο, να επιλέξεις αν αυτό το μέλλον είναι δυστοπικό ή όχι, καθώς και σε τι είδος video game πρωταγωνιστείς.

 

 

Παρότι έτη φωτός μπροστά στην τεχνολογία και στο βιοτικό επίπεδο, η ιαπωνική κοινωνία είναι στη βάση της μια συντηρητική, πατριαρχική κοινωνία. Όσο κι αν έχεις στο μυαλό σου συνδεδεμένους τους Ιάπωνες με προχωρημένη εικόνα, η ουσία πίσω από την εικόνα είναι κάπως διαφορετική και το καταλαβαίνεις από μικροπράγματα.

 

1. Σου φαίνονται «περίεργοι» και οπτικά ασυνήθιστοι οι Ιάπωνες και γενικότερα οι Ασιάτες; Τους χαζεύεις πάντα με (συγκαλυμμένη ή μη) περιέργεια; Άλλο τόσο περίεργος τους φαίνεσαι κι εσύ. Αν έχεις μούσια ακόμα περισσότερο. Το καταλαβαίνεις από τον τρόπο που σε κοιτούν, ο οποίος περιλαμβάνει ένα μείγμα ενδιαφέροντος, δισταγμού και φόβου, σε διαφορετική αναλογία κάθε φορά, χωρίς ποτέ όμως να γίνεται αγενής ή ενοχλητικός. Όπως και να 'χει, ένα σοκ το παθαίνεις όταν σε ενημερώνει φίλος που ζει εκεί και γνωρίζει τη γλώσσα ότι η μαμά που κάθεται απέναντί σου στο μετρό είπε μόλις διακριτικά στα παιδάκια της κοιτώντας σε: «Προσέξτε τον, φαίνεται επικίνδυνος». Η τριχοφυΐα, ειδικά του προσώπου, τους προκαλεί γέλιο, μερικές φορές αν υπάρχει οικειότητα ακόμα και διάθεση να την αγγίξουν. Οι γονιδιακές διαφορές ανάμεσα σε Καυκάσιους και Ασιάτες είναι μεγάλες και επεκτείνονται σε στοιχεία πέρα από τα προφανή των εξωτερικών χαρακτηριστικών. Οι Ιάπωνες, ας πούμε, δεν ιδρώνουν ή, όταν ιδρώνουν, ο ιδρώτας τους δεν μυρίζει έντονα. Το καταλαβαίνεις αμέσως όταν βρεθείς σε μετρό, ασανσέρ, κλειστούς χώρους, τις καλοκαιρινές μέρες με την ανυπόφορη υγρασία, όταν εσύ στάζεις και όλοι γύρω σου είναι στεγνοί και καθαροί, και κάνεις αναπόφευκτους συνειρμούς με τον Ηλεκτρικό της Αθήνας το καλοκαίρι. Από την άλλη, οι Ιάπωνες μεθούν πολύ πιο εύκολα και γι' αυτό ευθύνεται ένα συγκεκριμένο γονίδιο που καταλύει γρηγορότερα την απορρόφηση του αλκοόλ. Παρεμπιπτόντως, μετά τις πρώτες μέρες, καθώς το μάτι έχει εξασκηθεί, αντιλαμβάνεσαι ότι οι διάφορες εθνότητες της Άπω Ανατολής είναι πολύ διακριτές μεταξύ τους. Με άλλα λόγια οι Ιάπωνες έχουν τόση σχέση με τους Κινέζους, τους Βιετναμέζους ή τους Ταϊλανδέζους, όση σχέση έχεις εσύ με τους Γερμανούς, τους Ισλανδούς και τους Ρώσους.

 

Tokyo Skytree, θέα από τον 450ο όροφο του δεύτερου πιο ψηλού κτιρίου στον κόσμο που εκτείνεται σε ύψος 632 μέτρων. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Tokyo Skytree, θέα από τον 450ο όροφο του δεύτερου πιο ψηλού κτιρίου στον κόσμο που εκτείνεται σε ύψος 632 μέτρων. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

2. Τα επίπεδα καθαριότητας στην Ιαπωνία συνοψίζονται στην εξής απλή διαπίστωση: Η πιο καθαρή δημόσια τουαλέτα στην Ελλάδα είναι ίδια με την πιο βρόμικη στο Τόκιο. Μιλάμε για έναν λαό για τον οποίο η καθαριότητα αποτελεί όχι στοίχημα ή υποχρέωση αλλά ιδεολογία. Οι δρόμοι της πόλης δεν μυρίζουν παρότι δεν συναντάς συχνά κάδους απορριμμάτων (ωστόσο όλοι κουβαλούν τα προσωπικά τους σκουπίδια μαζί μέχρι να τα ξεφορτωθούν), οι δημόσιες τουαλέτες ακόμα και στα πιο πολυσύχναστα σημεία έχουν πάντα ανθρώπους που τις επιβλέπουν και φροντίζουν να μπορείς να τις χρησιμοποιήσεις χωρίς να κρατάς την αναπνοή σου, ενώ μετά από μερικές μέρες χρήσης των 13 γραμμών του μετρό αναρωτιέσαι πώς γίνεται να διατηρούνται όλοι οι σταθμοί, οι αποβάθρες και οι συρμοί τόσο καθαροί. Κι εκεί παρατηρείς μια απίστευτη μαγκιά: Παντού υπάρχουν υδρορροές που σημαίνει ότι τη νύχτα η καθαριότητα γίνεται πιθανότατα με νερό και μάνικες και όχι με απλό σφουγγάρισμα. Εξάλλου είναι απαγορευτικό να μπεις σε γιαπωνέζικο σπίτι χωρίς να βγάλεις τα παπούτσια σου και να τα τοποθετήσεις στο γκενκάν, ενώ τον ίδιο κανόνα ακολουθούν και πολλά εστιατόρια καθώς και όλοι οι βουδιστικοί ναοί και χώροι λατρείας – μην ανησυχείς, όση ώρα κι αν περπατήσεις σε αυτούς, το χρώμα της λευκής σου κάλτσας θα παραμείνει λευκό!

 

Αυτό είναι ένα τυπικό καζανάκι τουαλέτας στην Ιαπωνία. Φωτό: instagram / @alex_diakΟ λαός αυτός λοιπόν είναι εμμονικά καθαρός, στο όριο της «σιχασιάς», και το ζεις στις λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα στο γεγονός ότι αποφεύγουν τυχαίες σωματικές επαφές στην καθημερινότητα τους: Η χειραψία ή το σταυρωτό φίλημα απουσιάζουν εντελώς από τις κοινωνικές τους νόρμες (αντ' αυτών υπάρχει η χαριτωμένη μικρή υπόκλιση με ένωμα των χεριών), ενώ παντού, σε μαγαζιά, περίπτερα ή καντίνες street food, διαθέτουν ειδικό μικρό δίσκο για τα χρήματα ή την πιστωτική κάρτα. Θα σ' τον προσφέρουν χρησιμοποιώντας και τα δυο τους χέρια και θα σου επιστρέψουν τα ρέστα ή την κάρτα μέσω αυτού και όχι χέρι-με-χέρι. Βέβαια, αν είσαι καπνιστής όπως εγώ θα δυσκολευτείς αρκετά στην προσαρμογή και θα υπάρξουν στιγμές που θα νιώσεις δακτυλοδεικτούμενος. Στο Τόκιο το κάπνισμα τυπικά απαγορεύεται στον δρόμο και στους δημόσιους εξωτερικούς χώρους! Υπάρχει ειδική σήμανση στα πεζοδρόμια που το υποδεικνύει και ειδικά διαμορφωμένοι χώροι γι' αυτό τον σκοπό. Καταλαβαίνεις γρήγορα ότι το τηρούν, όταν παρατηρείς ανθρώπους στα διαλείμματα από τη δουλειά τους να «κρύβονται» σε γωνίες ή παράδρομους και να καπνίζουν «στη ζούλα», ενώ στα καπνιστήρια θα δεις κυρίως μετανάστες και ανθρώπους χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων. Προσωπικά, δεν μου φάνηκε ιδιαίτερα λογικό το ότι το κάπνισμα επιτρέπεται μέσα στα μπαρ των μεγάλων ξενοδοχείων ή σε ακριβά εστιατόρια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν ζεις στην Ιαπωνία έχεις πολλά περισσότερα κίνητρα να το κόψεις.

 

Στιλ στους δρόμους γύρω από τη Shibuya. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Στιλ στους δρόμους γύρω από τη Shibuya. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

3. Οι Ιάπωνες είναι ο πιο στιλάτος λαός του κόσμου. Δεν είναι τυχαίο που η ιαπωνική Vogue είναι τόσο σημαντική. Όλο το Τόκιο είναι ένα τεράστιο catwalk, χωρίς υπερβολή, και ο παράδεισος για να παρατηρήσεις και να ξεπατικώσεις νέα στιλ, τάσεις και φαντασίες που σίγουρα θα κάνουν απόβαση στην Ευρώπη λίγο αργότερα. Είναι απίστευτος ο τρόπος που φορούν τα ρούχα και κάνουν συνδυασμούς και statements μέσω αυτών. Για τις γυναίκες δεν αποτελεί τόσο μεγάλη έκπληξη, όσο για τους άντρες: Για όσες φορές έχεις αναρωτηθεί, βλέποντας τις νέες συλλογές υψηλής ραπτικής των μεγάλων brands, «μα ποιος μπορεί να τα φορέσει αυτά», η απάντηση λοιπόν είναι «οι Ιάπωνες». Το ανδρόγυνο look τους και ο σωματότυπός τους ταιριάζουν απόλυτα ακόμα και στις πιο εξτράβαγκαντ δημιουργίες, που μοιάζουν να είναι ραμμένες sur-mesure γι' αυτούς, ενώ αν τις δεις πάνω σε έναν Ευρωπαίο (που δεν είναι μοντέλο πασαρέλας) το αποτέλεσμα μάλλον θα δείχνει απόλυτα γελοίο. Πάρε για παράδειγμα τα Comme des Garçons, αγαπημένο brand εδώ και χρόνια των απανταχού fashionistas. Η Rei Kawakubo, η ιδρύτρια του οίκου, είναι Γιαπωνέζα, κι ενώ σε όλες τις μεγάλες πρωτεύουσες της μόδας τα ψάχνεις με το κιάλι, στο Τόκιο απλά δεν φαντάζεσαι πόσα καταστήματα και corners Comme des Garçons υπάρχουν. Τα ίδια ισχύουν και για τους Yohji Yamamoto, Issey Miyake αλλά και για σειρές μη Ιαπώνων σχεδιαστών όπως ο Raf Simmons, ο Alexander Wang ή ο Saint Laurent. Στο Τόκιο βρίσκεις ακριβή μόδα πραγματικά παντού γιατί ο καταναλωτισμός εδώ είναι σε δυσθεώρητα για την Ευρώπη επίπεδα. Οι Ιάπωνες ψωνίζουν με μανία - είναι συχνή η εικόνα στα μεγάλα εμπορικά να βλέπεις ανθρώπους να κουβαλούν ολόκληρα βαλιτσάκια για τα ψώνια τους. Και μιλώντας για εμπορικά, τα βρίσκεις κι αυτά παντού – σχεδόν κάθε κύριος σταθμός του μετρό διαθέτει από πάνω ένα μεγάλο, πολυώροφο εμπορικό που ανήκει συνήθως στην ιδιοκτησία κάποιας από της εταιρείες των τρένων. Αν αναλογιστείς την εξωφρενική ακρίβεια του Τόκιο (όλα τα ευρωπαϊκά και αμερικανικά brands είναι σαφώς πιο ακριβά εκεί, προφανώς λόγω εκτελωνισμών), καταλαβαίνεις ότι οι μισθοί στη χώρα αυτή είναι στον Θεό.

 

Η Ιαπωνία είναι η «κόλαση» του γραφίστα: Όλες οι διαφημίσεις είναι απίστευτα «θορυβώδεις». Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Η Ιαπωνία είναι η «κόλαση» του γραφίστα: Όλες οι διαφημίσεις είναι απίστευτα «θορυβώδεις». Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

4. Η μοναξιά στη μεγαλύτερη μητρόπολη του κόσμου με τους 37 εκατομμύρια κατοίκους δεν παλεύεται. Το βλέπεις στα πρόσωπά τους, στον τρόπο με τον οποίο είναι παντού απόλυτα προσηλωμένοι στα smartphones τους (τα οποία φυσικά «πιάνουν» στο μετρό). Οι Ιάπωνες είναι στρατιώτες και καταναλώνουν πολύ επειδή δουλεύουν πολύ. Τις ώρες αιχμής θα δεις ορδές ανδρών ντυμένων αυστηρά, σαν τα δικά μας «κοράκια», να σχολάνε μαζικά. Εκείνοι που μόλις έχουν τελειώσει από απογευματινή βάρδια θα σπεύσουν να προλάβουν τα τελευταία μέσα μεταφοράς - το βράδυ όλη η πόλη (εκτός από τα «πανηγύρια» της Shibuya και της Shinjuku) ερημώνει, αφού δεν υπάρχουν καθόλου νυχτερινές συγκοινωνίες και τα ταξί είναι πανάκριβα. Τόσα εκατομμύρια ψυχές, μαντρωμένες στα σπίτια τους.

 

 

Αυτή την ιδιαιτερότητα του Τόκιο αιχμαλώτισε μοναδικά η Σοφία Κόπολα πριν 13 χρόνια στο «Χαμένοι στη Μετάφραση», την κινηματογραφική της σπουδή για την απομόνωση. Τη μοναξιά τη βιώνει και ο επισκέπτης που φτάνει στην «πιο τρελή πόλη του πλανήτη», τη νιώθει στο πετσί του καθώς πίνει και καπνίζει χαζεύοντας τα μεγάλα φώτα και ακούγοντας μελαγχολική τζαζ στο New York Bar του 52ου ορόφου του ξενοδοχείου Park Hyatt, εκεί όπου αντάλλαξαν τις πρώτες κουβέντες παρηγοριάς ο Μπιλ Μάρεϊ και η Σκάρλετ Γιόχανσον. Η ατμόσφαιρα αυτού του εμβληματικού μπαρ έχει «ποτίσει» από αυτό το feeling. Είναι θλιβερό που τα επίπεδα των αυτοκτονιών είναι τόσο αυξημένα στο Τόκιο, που σε όλες τις αποβάθρες υπάρχει φύλακας, που στο αίθριο του ξενοδοχείου σου θα δεις προστατευτικά δίχτυα ή που απαγορεύεται να ανοίξεις τα παράθυρα τα οποία παραμένουν παντού ερμητικά σφραγισμένα. Είναι το μέλλον. Ήθελα πολύ να επισκεφθώ για πεζοπορία το Aokigahara, το γνωστό «Δάσος των Αυτοκτονιών» (που έγινε πρόσφατα και ταινία από τον Γκας Βαν Σαντ), αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβα. Την επόμενη φορά.

 

 

O σεφ του Jomon στην Roppongi, ενός ιαπωνικού «σουβλατζίδικου» με yakitori και kushikatsu. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
O σεφ του Jomon στην Roppongi, ενός ιαπωνικού «σουβλατζίδικου» με yakitori και kushikatsu. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

5. Το χαμόγελό τους και την ευγένειά τους πάντως δεν τα χάνουν ποτέ. Όπου κι αν βρεθείς, θα ακούς συνεχώς いらっしゃいませ (Irasshaimase που ακούγεται σαν μασέ-μασέ, κάτι σαν το καλωσορίσατε - είναι η πρώτη λέξη από τα θορυβώδη, σαν αυτιστικά, γιαπωνέζικα που μαθαίνεις). Οι Ιάπωνες σε σέβονται, θέλουν να σε βοηθήσουν κι ας μην μπορούν συνήθως να συνεννοηθούν στα αγγλικά, θα σε σταματήσουν να σε ρωτήσουν αν έχεις χαθεί. (Δεν θα έχεις χαθεί γιατί, παρά τις άπειρες διαφορετικές ανταποκρίσεις και γραμμές και το εμπόδιο της γλώσσας, ο σχεδιασμός των μέσων μεταφοράς είναι απλούστατος και μπορείς να πας παντού με ευκολία, με την απλή χρήση μιας εφαρμογής τύπου Citymapper ή ακόμα πιο απλά του Google.) Φτιάχνουν εντελώς αυθόρμητα ουρές (στις κυλιόμενες στέκονται στην αριστερή πλευρά, με τη δεξιά να είναι η λωρίδα «ταχείας διέλευσης»), στο μετρό περιμένουν ο ένας πίσω από τον άλλο για να εισέλθουν και έννοιες όπως το «σπρώξιμο» δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιό τους.

 

Το πρωί της 6ης Αυγούστου βρέθηκα στα κεντρικά της NHK, της ιαπωνικής κρατικής ραδιοτηλεόρασης, έπειτα από σχετική αίτηση που είχα κάνει μέσω μέιλ σε ανοιχτό κάλεσμά τους, για να παρακολουθήσω (με 12ωρη διαφορά) την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων σε αποκλειστική για όλο τον πλανήτη μετάδοση σε υπερ-υψηλή ανάλυση 8K. Μου είχαν ετοιμάσει καρτελάκι επισκέπτη με το όνομά μου και μετά τη λήξη της μετάδοσης, ο ίδιος ο παραγωγός με πλησίασε για να με ρωτήσει πώς μου φάνηκε η όλη διοργάνωση και η φιλοξενία τους και να με ενημερώσει εν τάχει για όσα ετοιμάζουν για τους Ολυμπιακούς του 2020. Πήγε και το δικό σου μυαλό στην ΕΡΤ;

 

Όλα τα ταξί στο Τόκιο φέρουν λευκά πλεκτά κάλυπτρα στα καθίσματα και τα προσκέφαλα, που μοιάζουν με τα δικά μας σεμεδάκια. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Όλα τα ταξί στο Τόκιο φέρουν λευκά πλεκτά κάλυπτρα στα καθίσματα και τα προσκέφαλα, που μοιάζουν με τα δικά μας σεμεδάκια. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

6. Παρότι έτη φωτός μπροστά στην τεχνολογία και στο βιοτικό επίπεδο, η ιαπωνική κοινωνία είναι στη βάση της μια συντηρητική, πατριαρχική κοινωνία. Όσο κι αν έχεις στο μυαλό σου συνδεδεμένους τους Ιάπωνες με προχωρημένη εικόνα, η ουσία πίσω από την εικόνα είναι κάπως διαφορετική και το καταλαβαίνεις από μικροπράγματα: Τις πρωινές ώρες αιχμής, οι πιο πολυσύχναστες γραμμές του μετρό διαθέτουν βαγόνι αποκλειστικά για γυναίκες, ώστε να μην χρειάζεται να έρχονται σε επαφή με συγκεκριμένα σημεία της ανδρικής ανατομίας που αναπόφευκτα θα τις ακουμπούν μέσα στο απόλυτο στριμωξίδι! Τα τατουάζ είναι μάλλον κατάπτυστα, συνδεδεμένα στο θυμικό τους με την γιακούζα, την ιαπωνική μαφία και τα «παραβατικά» στοιχεία εν γένει, κι έτσι τα συναντάς σπάνια, ενώ σε μέρη όπως τα onsen (ιαματικές πηγές) ή τα sento (υπερσύγχρονα σπα) προειδοποιούν ότι «όσοι φέρουν τατουάζ μπορεί να μην γίνουν δεκτοί». Παρόλο που η θρησκεία δεν φαίνεται να παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή τους, μια και πάνω από τους μισούς κατοίκους της Ιαπωνίας δηλώνουν «όχι θρησκευόμενοι», η παράδοση είναι πανταχού παρούσα. Εντωμεταξύ, ο μοναχισμός στον ζεν-βουδισμό, που για να τον γνωρίσεις καλά πρέπει να απομακρυνθείς αρκετά από τα τουριστικά αξιοθέατα των ναών του Τόκιο, διαθέτει τους ίδιους πάνω-κάτω περιορισμούς με τον δικό μας μοναχισμό, ωστόσο η ίδια η φιλοσοφία του ζεν είναι κάτι παραπάνω από ενδιαφέρουσα και οι εικόνες από ναούς όπως οι Ekgaku-ji και Kencho-ji στην παραθαλάσσια Kamakura είναι απίστευτης ομορφιάς.

 

Βαγόνι του μετρό που τις ώρες αιχμής λειτουργεί μόνο για γυναίκες. Φωτό: instagram / @alex_diakΗ νεολαία βρίσκεται σε ιδιαίτερα μεταιχμιακή φάση και ταλαντεύεται ανάμεσα στις ιαπωνικές αξίες και τη σαρωτική αμερικανοποίηση του καταναλωτισμού. Έτσι βλέπεις την οξύμωρη εικόνα ανδρών και γυναικών ντυμένων με πανέμορφα, παραδοσιακά κιμονό να συνωστίζονται στο Magnolia Bakery για να δοκιμάσουν τα cupcakes που έτρωγε η Κάρι Μπράντσο στο Sex & The City, να πίνουν τόνους Starbucks τα οποία συναντάς σε κάθε δεύτερη γωνία, ή να κάνουν ουρές για (το εντελώς μέτριο γευστικά) σάντουιτς με αστακό που έρχεται κατευθείαν από της θάλασσες της Μασαχουσέτης, στο Luke's Lobster της Harajuku. Και το πιο παράδοξο απ' όλα: Οι τσόντες τους έχουν επεξεργασία με «μωσαϊκό» στα επίμαχα! Ακόμα και σε sex club ή sex shop που βρίσκονται διακριτικά εξοστρακισμένα σε ορόφους πολυκατοικιών, τα βίντεο που παίζουν είναι «πειραγμένα» ενώ οι αποδείξεις και οι κατηγοριοποιήσεις στο Foursquare τα αναφέρουν ως «καμπαρέ» - κι ας υπάρχουν manga που μπορούν να σε κάνουν να κοκκινίσεις με το πόσο σκληρά είναι και με το ότι περιλαμβάνουν κάθε φετίχ που μπορείς να φανταστείς, κι ας σόκαρε ο Ναγκίσα Όσιμα τον κινηματογραφικό πλανήτη εν έτει 1976 με τις αξεπέραστες εικόνες της «Αυτοκρατορίας των Αισθήσεων».

 

Αυτό το «πακέτο» με τα φρούτα κοστίζει για κάποιο ανεξήγητο λόγο 5.400 yen, δηλαδή περίπου 45 ευρώ. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Αυτό το «πακέτο» με τα φρούτα κοστίζει για κάποιο ανεξήγητο λόγο 5.400 yen, δηλαδή περίπου 45 ευρώ. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

7. Πίσω στο Τόκιο, για την επίσκεψη στο πρώτο «maid café» που άνοιξε το 2001 στην Akihabara. Εκεί, οι σερβιτόρες είναι ντυμένες σαν καμαριέρες και σε υπηρετούν σαν «αφέντη». Οι βοηθοί δεν επιτρέπεται να σου μιλήσουν ενώ, αν θες, μπορείς να ζητήσεις να σου καθαρίσουν και τα αυτιά. Αυτά τα cosplay restaurants που στη συνέχεια έκαναν απόβαση και σε άλλα σημεία του πλανήτη είναι από τα πολλά που δεν βγάζουν ιδιαίτερο νόημα στο Τόκιο. Γενικά η παρουσία των manga και των anime είναι απίστευτα έντονη σε όλες τις καθημερινές εκφάνσεις της ζωής στην Ιαπωνία. Ακόμα και σοβαρές ανακοινώσεις ή ταμπέλες όπως ο «κίνδυνος υψηλής τάσης» ή η «προειδοποίηση για τσουνάμι» συνοδεύονται πάντα από κάποιο σκίτσο. Οι διαφημίσεις τους είναι τόσο θορυβώδεις που η Ιαπωνία είναι κυριολεκτικά η κόλαση του γραφίστα. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που ο πρωθυπουργός Σίνζο Άμπε έλαβε τα σκήπτρα των Ολυμπιακών του 2020 στην τελετή λήξης του Ρίο, ντυμένος Σούπερ Μάριο. Η ένατη τέχνη είναι παντού και τα franchise γύρω από αυτή κάνουν ασύλληπτους τζίρους: Pokémon και Hello Kitty είναι απλά τα ιαπωνικά animation που γνωρίζουν περισσότερο στη δύση. Υπάρχουν αναρίθμητες άλλες φιγούρες, πασίγνωστες στην Ιαπωνία και παντελώς άγνωστες σε εμάς που συντηρούν ολόκληρα καταστήματα – σκέψου τα emoji, πολλαπλασίασέ τα επί εκατό και μετάτρεψέ τα σε όλα τα μεγέθη λούτρινων και θα πάρεις μια γεύση από την εικόνα.

 

Γενικότερα η διασκέδασή των Ιαπώνων συνοψίζεται στο εξής τρίπτυχο: κόμικς, καραόκε και arcades. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο περνούν τέλεια και βρίσκουν πολύ αστείο το καραόκε, ενώ τα arcades είναι κυριολεκτικά ο δικός τους τζόγος. Ξοδεύουν πολλά χρήματα σε μηχανήματα με φιγούρες ηρώων manga ή σε τεράστια game shops με εκατοντάδες διαφορετικά arcades και αυτή η παράδοση κρατά δεκαετίες και δεν λέει να ξεφουσκώσει - ειδικά οι θάλαμοι που σε βγάζουν στιγμιαίες φωτογραφίες τις οποίες στη συνέχεια μπορείς να επεξεργαστείς και να εκτυπώσεις περίπου όπως κάνεις ψηφιακά με εφαρμογές όπως το MSQRD, είναι η απόλυτη γελοιότητα, αλλά οφείλεις να τη δοκιμάσεις γιατί είναι ένα από τα #onlyinjapan!

 

Big city lighs, Shinjuku. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Big city lighs, Shinjuku. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

8. Για το τέλος κράτησα ίσως το πιο απολαυστικό κομμάτι της Ιαπωνίας, το φαγητό! Στο Τόκιο τρως σαν να μην υπάρχει αύριο. Εννοείται πως η ιαπωνική κουζίνα είναι μία από τις κορυφαίες του κόσμου και είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να δοκιμάσεις εκεί. Το αυθεντικό ιαπωνικό σούσι διαφέρει αρκετά από το εξευρωπαϊσμένο ή αμερικανοποιημένο που συνηθίζουμε εδώ (όχι, τα California rolls δεν είναι σούσι, είναι αμερικανιά) και θα το βρεις σε τεράστια ποικιλία γεύσεων, τιμών και ποιότητας – από το γρήγορο, street, τύπου McDonald's, μέχρι εκείνο που σερβίρουν στα πανάκριβα εστιατόρια με αστέρι Michelin (σημειωτέον, το Τόκιο έχει στο σύνολο περισσότερα εστιατόρια με Michelin σε σχέση με Λονδίνο, Παρίσι και Νέα Υόρκη μαζί!). Εκτός από σούσι, ράμεν και σόμπα που είναι οι βάσεις της κουζίνας τους, έχουν τα δικά τους σουβλάκια, τα yakitori και τα kushikatsu, στα οποία περνούν από κρέας μέχρι ρεβίθια, και τελικά δεν είναι τόσο δύσκολο να φας τα πάντα με chop-sticks – θα το καταφέρεις αναγκαστικά όταν δεν θα έχεις τη δυνατότητα να ζητήσεις μαχαιροπίρουνα. Το δίλημμα που αντιμετωπίζεις συχνά είναι το εξής: αν το εστιατόριο διαθέτει αγγλικό μενού, ξέρεις εκ των προτέρων ότι θα είναι κάπως τουριστικό, αν δεν διαθέτει θα συνεννοηθείς με τεράστια δυσκολία και θα αναγκαστείς να παραγγείλεις στα τυφλά, πράγμα που φυσικά έχει πλάκα.

 

Βιτρίνα-«κράχτης» σε τουριστικό εστιατόριο. Φωτό: instagram / @alex_diakΚατά τα λοιπά, οι κεντρικές περιοχές διαθέτουν διάχυτη εσάνς τηγανίλας αντίστοιχη με εκείνη του Λονδίνου, καθώς παντού, ακόμα και στα σουπερμάρκετ, θα βρεις τηγανιτό κοτόπουλο. Οι Ιάπωνες καταναλώνουν με μανία κάτι σαν τηγανιτό πόδι κοτόπουλου (;), στον δρόμο συναντάς συχνά καντίνες που ετοιμάζουν κάτι που μοιάζει με λουκουμάδες αλλά τελικά είναι χταποδοκεφτέδες, ενώ σε όλη την πόλη βρίσκονται διάσπαρτοι χιλιάδες αυτόματοι πωλητές για αναψυκτικά και άλλα, δικά τους ζουμιά σε ζαλιστική ποικιλία γεύσεων και χρωμάτων, οπότε δοκιμάζεις και προσπαθείς να μαντέψεις τι περίπου πίνεις. Οι κράχτες στα περισσότερα τουριστικά εστιατόρια είναι οι βιτρίνες με πλαστικοποιημένα τα πιάτα του καταλόγου ενώ το πράσινο τσάι υπάρχει επίσης παντού, ακόμα και σε γεύση παγωτό ξυλάκι Häagen-Dazs, όπως και το γουασάμπι που υπάρχει σε γεύση σοκολάτας Kit-Kat. Πάντως, όσο αποφασισμένος κι αν ήμουν να δοκιμάσω κυριολεκτικά τα πάντα, μπροστά στις ακρίδες και τον σκορπιό κώλωσα.

 

Ο νυχτερινός ορίζοντας του Τόκιο, έτσι όπως φαίνεται από το New York Bar του ξενοδοχείου Park Hyatt. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Ο νυχτερινός ορίζοντας του Τόκιο, έτσι όπως φαίνεται από το New York Bar του ξενοδοχείου Park Hyatt. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Θέλω να ξαναπάω στην Ιαπωνία, ιδανικά σε άλλη εποχή του χρόνου, αφού οι εποχές είναι πολύ διακριτές, με δικά τους χρώματα και αρώματα η καθεμιά. Όσοι την επισκέπτονται θέλουν να επιστρέψουν και να ξύσουν λίγο παραπάνω το δέρμα αυτής της χώρας με τα καλά κρυμμένα μυστικά. Σίγουρα δεν θα μπορούσα να ζήσω μόνιμα εκεί, κι ας θεωρείται το Τόκιο η καλύτερη πόλη στον κόσμο για να ζει κανείς. Είναι δελεαστικό το βιοτικό επίπεδο, η ασφάλεια, η έλλειψη εγκληματικότητας, η καθαριότητα, οι πολυκατοικίες με τα μικρά θεματικά μπαράκια ανά όροφο, το ότι μπορείς να κάνεις βόλτα στα τεράστια πάρκα το βράδυ χωρίς να φοβάσαι, το ότι έξω από την οποιαδήποτε οικοδομή ή μπροστά από το παραμικρό χαντάκι στον δρόμο υπάρχουν φύλακες που ρυθμίζουν ευγενικοί και χαμογελαστοί την κυκλοφορία στο παρακείμενο πεζοδρόμιο (!) χρησιμοποιώντας φωτόσπαθα και σου δείχνουν πού να προχωρήσεις για να μην σκοντάψεις, είναι ερεθιστικό να ταξιδεύεις με bullet train και ταχύτητες άνω των 300 χλμ/ώρα κάνοντας αποστάσεις της μίας ώρας σε 15 λεπτά, είναι πανέμορφη πόλη το Τόκιο, αλλά χαοτική και κάπου θα χαθώ στη μετάφραση ανάμεσα στα χρυσάνθεμα, τον ανατέλλοντα ήλιο, τις τεράστιες ιδεολογικές και πολιτισμικές αποκλίσεις σε σχέση με την Ευρώπη που αγαπώ να μισώ. Θα επιστρέψω όμως, την επόμενη φορά με περισσότερα γιαπωνέζικα. Arigato!

 

+ Άλλες 50 εικόνες από την «πιο τρελή πόλη του κόσμου»

 

Το εμπορικό Tokyo Plaza. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Το εμπορικό Tokyo Plaza. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φύλακες ρυθμίζουν την κυκλοφορία στα πεζοδρόμια, έξω από κάθε εργοτάξιο. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φύλακες ρυθμίζουν την κυκλοφορία στα πεζοδρόμια, έξω από κάθε εργοτάξιο. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Το ετήσιο show Sumidagawa Fireworks Festival: Κάθε χρόνο το τελευταίο Σάββατο του Ιουλίου, χιλιάδες πυροτεχνήματα που διαρκούν μιάμιση ώρα. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Το ετήσιο show Sumidagawa Fireworks Festival: Κάθε χρόνο το τελευταίο Σάββατο του Ιουλίου, χιλιάδες πυροτεχνήματα που διαρκούν μιάμιση ώρα. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Η μπουτίκ της Hermès στην Ginza, μια περιοχή με τις πιο υψηλές τιμές ανά τετραγωνικό μέτρο στον πλανήτη. Φωτό: instagram / @alex_diak
Η μπουτίκ της Hermès στην Ginza, μια περιοχή με τις πιο υψηλές τιμές ανά τετραγωνικό μέτρο στον πλανήτη. Φωτό: instagram / @alex_diak

 

24ωρο «πανηγύρι» στη Shinjuku. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
24ωρο «πανηγύρι» στη Shinjuku. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Pet grooming στους Roppongi Hills. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Pet grooming στους Roppongi Hills. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Σε πολλά εστιατόρια της Ιαπωνίας οφείλεις να αφήσεις τα παπούτσια σου στην είσοδο. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Σε πολλά εστιατόρια της Ιαπωνίας οφείλεις να αφήσεις τα παπούτσια σου στην είσοδο. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Η είσοδος του ναού Engaku-ji, ενός ζεν βουδιστικού ναού που χτίστηκε το 1282 στην Kamakura. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Η είσοδος του ναού Engaku-ji, ενός ζεν βουδιστικού ναού που χτίστηκε το 1282 στην Kamakura. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Μέσα στο πρώτο zen dojo (εκπαιδευτήριο ζεν μοναχισμού) της Ιαπωνίας που ιδρύθηκε το 1253. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Μέσα στο πρώτο zen dojo (εκπαιδευτήριο ζεν μοναχισμού) της Ιαπωνίας που ιδρύθηκε το 1253. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Μια τυπική αυλή ενός ζεν μοναστηριού. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Μια τυπική αυλή ενός ζεν μοναστηριού. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Ο μεγάλος Βούδας της Kamakura. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Ο μεγάλος Βούδας της Kamakura. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Στην παραλία της Kamakura. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Στην παραλία της Kamakura. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Αυτόματοι πωλητές παντού.Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Αυτόματοι πωλητές παντού.Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Tsunami evacuation route. Φωτό: instagram / @alex_diak
Tsunami evacuation route. Φωτό: instagram / @alex_diak

 

Akihabara, μια περιοχή γεμάτη ηλεκτρονικά gadgets και τα πάντα γύρω από τα manga και τα anime. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Akihabara, μια περιοχή γεμάτη ηλεκτρονικά gadgets και τα πάντα γύρω από τα manga και τα anime. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Εξωτερική smoking area. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Εξωτερική smoking area. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Εσωτερική smoking area. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Εσωτερική smoking area. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Ninja Akasaka, ένα θεματικό «νίντζα» εστιατόριο με απίστευτο κόνσεπτ και εξαιρετικό φαγητό - αξίζει τα λεφτά του! Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Ninja Akasaka, ένα θεματικό «νίντζα» εστιατόριο με απίστευτο κόνσεπτ και εξαιρετικό φαγητό - αξίζει τα λεφτά του! Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

To New York bar του ξενοδοχείου Park Hyatt Tokyo, όπου γυρίστηκε η ταινία «Χαμένοι στη Μετάφραση» της Σοφία Κόπολα. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
To New York bar του ξενοδοχείου Park Hyatt Tokyo, όπου γυρίστηκε η ταινία «Χαμένοι στη Μετάφραση» της Σοφία Κόπολα. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Το λιμάνι της Yokohama. Στην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή του Τόκιο, αλλά και σε όλη την Ιαπωνία, μπορείς να πας με τα shinkansen, τα λεγόμενα bullet trains που πιάνουν ταχύτητες πάνω από 300 χλμ/ώρα. Οικονομικά συμφέρει να πάρεις αεροπλάνο! Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Το λιμάνι της Yokohama. Στην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή του Τόκιο, αλλά και σε όλη την Ιαπωνία, μπορείς να πας με τα shinkansen, τα λεγόμενα bullet trains που πιάνουν ταχύτητες πάνω από 300 χλμ/ώρα. Οικονομικά συμφέρει να πάρεις αεροπλάνο! Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Yokohama Cosmo World. Φωτό: instagram / @alex_diak
Yokohama Cosmo World. Φωτό: instagram / @alex_diak

 

Η θέα από τον 450ο όροφο του Tokyo Skytree. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Η θέα από τον 450ο όροφο του Tokyo Skytree. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Shibuya Crossing, το μεγαλύτερο σταυροδρόμι στον κόσμο, με την πιο πυκνή ροή. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Shibuya Crossing, το μεγαλύτερο σταυροδρόμι στον κόσμο, με την πιο πυκνή ροή. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Παίζοντας Pokémon Go στο Yoyogi Park. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Παίζοντας Pokémon Go στο Yoyogi Park. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Το Tokyo Disney Resort χωρίζεται στη γνωστή Disneyland και μια δική τους πρωτοτυπία, την Disney Sea με εντελώς ξεχωριστό κόνσεπτ, χρώματα και rides, που εκτείνεται γύρω από ένα τεράστιο τεχνητό κανάλι. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Το Tokyo Disney Resort χωρίζεται στη γνωστή Disneyland και μια δική τους πρωτοτυπία, την Disney Sea με εντελώς ξεχωριστό κόνσεπτ, χρώματα και rides, που εκτείνεται γύρω από ένα τεράστιο τεχνητό κανάλι. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Μέσα στο σπίτι της Μίνι, στην Disneyland του Τόκιο. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Μέσα στο σπίτι της Μίνι, στην Disneyland του Τόκιο. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Το κάστρο της Σταχτοπούτας, έμβλημα της Disneyland του Τόκιο. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς
Το κάστρο της Σταχτοπούτας, έμβλημα της Disneyland του Τόκιο. Φωτό: Γιώργος Κολλιδάς

 

Ο Αλέξανδρος Διακοσάββας είναι αρχισυντάκτης της LiFO. Γεννήθηκε το 1987 και μεγάλωσε στη Ρόδο. Σύντομη θητεία στους Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς της Πολυτεχνικής Σχολής Πάτρας και συνέχιση σπουδών στη Βιολογία του ίδιου Πανεπιστημίου τον οδήγησαν τελικά στο να θέλει να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αυτές οι φωτογραφίες είναι ο λόγος που παγιδεύτηκα για πάντα στο Τόκυο
Και στη μέση της νύχτας η πόλη ήταν ζωντανή. Περίπου 40 εκατομμύρια άνθρωποι κατοικούν σε μια τόσο μικρή επιφάνεια με τετοια πειθαρχία και ευρηματικότητα που μόνο στο Τόκυο μπορεί να υπάρξει
Το Μonocle εξηγεί γιατί επέλεξε φέτος το Τόκυο ως την καλύτερη πόλη για να ζεις
Για δεύτερη συνεχή χρονιά...
Δημήτρη, πώς περνάς με τους χίψτερς στο Τόκιο;
Ο Δημήτρης Κοντόπουλος μιλάει στο LIFO.gr για όλα όσα ζει στη συναρπαστική μητρόπολη
Σε μια γειτονιά του Τόκυο όπου  οι γκέισες υπάρχουν ακόμα
Στο Arakicho, οι γκέισες προσπαθούν να επιβιώσουν ενώ όλα αλλάζουν δραματικά
Χαμέν(η) στη μετάφραση. Από τη Βαρβάρα Δούκα
H καθημερινότητα της σύγχρονης γιαπωνέζικης κουλτούρας με λόγια και φωτογραφίες
Mια εις βάθος συνομιλία για το ιαπωνικό σινεμά
Ο Μισέλ Δημόπουλος συνομιλεί με τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Γιατί η Ισπανία είναι η καλύτερη χώρα για έναν τουρίστα;
Το World Economic Forum κατέταξε τη χώρα στην πρώτη θέση για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά
Ο Γιώργος Λέντζας και ο Άγγελος Γιακουμίδης αναζητούν τις πιο τρελές ποδοσφαιρικές ιστορίες του κόσμου
«Football Stories»: Η νέα ποδοσφαιρική-ταξιδιωτική εκπομπή του ANT1 μάς ταξιδεύει στα μεγαλύτερα ντέρμπι του κόσμου – και έξω από αυτά
Οι δέκα πιο κουλ πόλεις της Ευρώπης για κάθε millennial
Ποιες είναι οι πρωτεύουσες που προσελκύουν ολοένα και περισσότερο τους νέους;
Καλοκαίρι. Περίληψη.
Φαγητά, φίλοι, βιβλία, αυτά.
Τρολάροντας την πόλη με φαντασία και στιλ
Ο Rich McMor βλέπει τα μνημεία που επισκέπτεται από μια δική του διαφορετική ματιά
Ταξίδι στο Πλόβντιβ, την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2019
Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βουλγαρίας σφύζει από ζωή, αναπτύσσεται ραγδαία και καυχιέται για μια αξιοζήλευτη διοργάνωση με δεκάδες εκδηλώσεις που στοχεύουν στην εξωστρέφεια
Ταξίδι στα Κύθηρα
Μικρός οδηγός για εξερεύνηση και καλό φαγητό
Στα χάιλαντς των Άνδεων με soroche, λάμας και Inca Kola
To μακρυνό ταξίδι του Μ.Ηulot στο Περού συνεχίζεται...
Διακοπές στο Περού #2: Στην Αρεκίπα για τη μούμια Χουανίτα και μία συγκλονιστική ανατολή στις Άνδεις
Η συνέχεια του ταξιδιού του M. Hulot είναι ακόμα πιο συναρπαστική
Saudades do Brasil:  Tα ταξίδια του εθνολόγου Claude Lévi-Strauss στη Βραζιλία (1935-39)
Ο συγγραφέας του κεφαλαιώδους βιβλίου της εθνολογίας «Θλιβεροί Τροπικοί» ήταν από τους πρώτους σοβαρούς μελετητές της ζωής στον Αμαζόνιο.
Διακοπές στο Περού: Τρεις μέρες στη Λίμα με «garua», βροχή και ένα πάρκο με 100 γάτες
To μακρινό ταξίδι του M. Hulot
10 εναλλακτικά και άγνωστα παραδεισένια νησιά της Ελλάδας
Θα νόμιζε κανείς ότι είναι εκτός χάρτη. Πρόκειται για τα κρυμμένα νησιά της Ελλάδας, που διατηρούν τη μικρή κλίμακα και τη σχεδόν αμόλυντη ομορφιά τους.
 Ένα ταξίδι στη βόρεια Τοσκάνη με ιστορίες για μάγισσες, κακούς δούκες και λυκανθρώπους
Στο κάστρο των Μαλεσπίνα με πνεύματα και φαντάσματα
Εκδρομή στην Μεσσηνία
Η καλοκαιρινή μεσογειακή μαγεία μεσα από το φακό του Θοδωρή Μανωλόπουλου
Η ζωή στο τρένο: Διασχίζοντας το 1/3 του πλανήτη με τον Υπερσιβηρικό
Στη μεγαλύτερη ενιαία σιδηροδρομική γραμμή στον κόσμο συνομιλείς με αγνώστους, περνάς τα βράδια πίνοντας βότκα και χάνεις την αίσθηση του χρόνου
22 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 12 Επόμενα
avatar
Ανώνυμος/η 27.8.2016 | 10:35
Μπράβο! Ένα καταπληκτικό κείμενο, ολοζώντανο, που μεταφέρει φανταστικά την "essence" αυτής της τόσο ιδιαίτερης πόλης. Σε ζηλεύω τόοοοσο πολύ! Το Τόκιο είναι σίγουρα ταξίδι ζωής - μαζί με την Ισλανδία, τις Άνδεις, την κεντρική Αφρική και τη Μογγολία. Είναι πραγματικά άλλο species οι Ιάπωνες. Σου εύχομαι να ξαναπάς σύντομα και να μπορέσεις να επισκεφτείς και το Κιότο [για μία διαφορετική εξωπραγματική εμπειρία]. Μπράβο και πάλι, πολύ πολύ καλό κείμενο!
Maggelan Maggelan 27.8.2016 | 12:49
Πολύ ωραίο άρθρο, συγχαρητήρια! Όπως ακριβώς το γράφει, ωραίο το Τόκιο αλλά μόνο για επίσκεψη. Όσο και αν έχουν αμέτρητα καλά πράγματα και επίπεδο ασφάλειας, καλούς μισθούς κτλ, μου φαίνεται ότι θέλει πολλά κότσια για να ζήσει ένας Έλληνας μόνιμα.
Επίσης έχω ακούσει ότι γενικά στην Ιαπωνία δεν δέχονται Μουσουλμάνους που ψάχνουν για δουλειά, αλλά μόνο ως τουρίστες και αυτούς πολύ επιλεκτικά. Ισχύει;
Φυσικά και ΔΕΝ ισχύει.
http://ellinikahoaxes.gr/2014/10/14/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81%CF%81%CE%AF%CF%80%CF%84%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CE%BE%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B5-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%B1%E2%80%8B-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD/

Γενικά το http://ellinikahoaxes.gr είναι μια (πάρα) πολύ καλή ελληνική σελίδα για να ελέγχετε αν αυτό που διαβάζετε είναι HOAX ή όχι.
avatar sxoliaste_ypeuthina 27.8.2016 | 12:55
Υπέροχη δουλειά, μπράβο! Αισθάνομαι λες και ταξίδεψα λίγο :-)
avatar
Ανώνυμος/η 27.8.2016 | 13:09
Ωραίο ταξίδι. Η επαρχία πρέπει να είναι ακόμα πιο όμορφη αλλά και πιο ήρεμη σε σχέση με τις πόλεις τους.
geo_1990 geo_1990 27.8.2016 | 13:40
Εδώ να σημειώσουμε ότι η ιαπωνία είναι η πιο δεξιά χώρα στον κόσμο. Για αυτό είναι τόσο ασφαλής καθαρή συντηρητική και οικονομικά προχωρημένη.
kokorikos kokorikos 27.8.2016 | 13:42
Πολύ καλή περιγραφή,μεταφέρει τον αναγνώστη οσο πιο κοντά γίνεται στην τόσο διαφορετική κουλτούρα που συναντάς εκει.Θα συμπληρώσω κάτι που μου έκανε τεράστια εντύπωση στο δικό μου ταξιδι στο Τόκυο, 10 μέρες καθημερινά στο μετρό δεν άκουσα ποτέ κινητό τηλέφωνο να χτυπάει ,είναι όλα στο αθόρυβο για να μην ενοχλούν, και εννοείται κανένας δεν διανοήθηκε να το σηκώσει και να μιλήσει οσο ηταν μες τον συρμό.
avatar aivreston 27.8.2016 | 13:56
Πάρα πολύ πλούσια η αναφορά σας και συμφωνώ σχεδόν σε όλα! πήγα ίδια εποχή το 2014 και πραγματικά αυτό το ταξίδι δεν θα βγεί ποτέ απο το μυαλό και την ζωή μου.

Οι καταγραφές σας είναι πραγματικά ίδιες και τα βιώματα μόνο που εγώ δεν έμεινα σε ξενοδοχείο αλλά με φιλοξένησε ντόπιος.

Η γλώσσα δυστυχώς παραμένει το μεγάλο εμπόδιο και το στοίχημα για την διοργάνωση των αγώνων το 2020 είναι κατα πόσο θα μπορούν να εξυπηρετούνται οι τουρίστες. Βέβαια πρόκειται για ίσως τον πιο οργανωμένο λαό και όταν θέλουν να πετύχουν κάτι...το πετυχαίνουν με επιτυχία.

ΥΓ1.Σε πολυσύχναστη καφετέρια στην Ασακούσα με παρακίνησαν να αφήσω τα πράγματά μου στο τραπέζι και να πάω να παραγγείλω-παραλάβω τον καφέ μου. Δεν θα τα πειράξει κανείς μου έλεγαν με επιμονή.

ΥΓ2.Σε κάθε γειτονιά του Τόκυο αλλά και του Κυότο όπου πήγα επίσης, υπάρχει κάμερα ασφαλείας. Παρακολουθούνται οι πάντες και τα πάντα.

ΥΓ3.Αυτό με τα χρήματα σε κάθε συναλλαγή (το να απλώνουν έναν δίσκο και με τα δύο χέρια να σου δίνουν ρέστα) γίνεται εκτός απο ευγένεια και καθαριότητα για τον απλό λόγο οτι δεν υπάρχει θέμα να πεί κάποιος με έκλεψες. Τυπικοί μεν - αγαπημένοι δε.

ΥΓ4.ΠΑΝΤΟΥ πάει το μετρό! Τα λεωφορεία είναι ελάχιστα, τα ταξί πανάκριβα (και όντως έχουν ...σεμεδάκια μέσα ενώ οι πόρτες ανοίγουν μόνες τους - αν και τα οχήματα δείχνουν παλαιωμένα).

μπορώ να προσθέσω πολλά ακόμα γιατί οι εμπειρίες είναι αμέτρητες! :)
WhateverGetsYouGoing WhateverGetsYouGoing 27.8.2016 | 14:02
Πήγα και εγώ την άνοιξη και είναι όπως ακριβώς το περιγράφεις. Αυτό με το τατουάζ το έζησα και εγώ όταν (για ένα πολύ μικρό που έχω) με έβαλαν να το κρύψω με band aid. Επίσης είναι φοβερό το πόσοι κυκλοφορούν με χειρουργικές μάσκες παντού (δρόμο, μετρό κλπ). Εντυπωσιακό είναι επίσης το ότι μπορεί να καθόσουν δίπλα σε μια γκέισα μέσα στο μετρό. Η εμπειρία μου σε ξενοδοχείο - κάψουλα στην Οσάκα ήταν επίσης υπέχοχη αλλά το προτείνω για το πολύ δύο μέρες. Γενικά πήγα σε όλη την νότια Ιαπωνία (σχεδόν). Είναι η πιο wtf υπέροχη χώρα που έχω πάει ποτέ. Και θα ξαναπάω!
avatar Supertrouper 27.8.2016 | 17:11
Με ταξιδεψες Αλέξανδρε. !!ωραίο κείμενο. Πόσο ακριβό είναι ένα τέτοιο ταξιδι? Ένας φίλος μου πήγε πήγε πριν ένα μήνα μου είπε όχι τόσο πολύ.
avatar
Ανώνυμος/η 27.8.2016 | 18:26
Ουάου!!!!! Θέλω να πάω μια μέρα οπωσδήποτε! Μια φωτογραφία μου θύμισε spirited away.
Προηγούμενα 12 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή