Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Ελένη Ουζουνίδου: «Ευτυχώς που δεν με έκανε ο Θεός ενζενί ή αστραφτερά όμορφη»
Οι Αθηναίοι

Ελένη Ουζουνίδου: «Ευτυχώς που δεν με έκανε ο Θεός ενζενί ή αστραφτερά όμορφη»

Ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Κομοτηνή, «σ’ έναν κόσμο εξ ορισμού πολύχρωμο», ζει στα Πετράλωνα

Έχω καλή μνήμη και θυμάμαι καθαρά τα πάντα από την παιδική και εφηβική μου ηλικία. Ήταν ονειρεμένα τα παιδικά μου χρόνια, υπήρχε όλη αυτή η αθωότητα της δεκαετίας του '70 και του '80. Κομοτηνή, Θράκη, πίσω από το βουνό, λίγο μακριά από το κέντρο, αρκετά μακριά από τη Θεσσαλονίκη.

 

Τότε οι αποστάσεις ήταν τεράστιες, γιατί δεν είχε δημιουργηθεί η Εγνατία, ήταν ένα εξάωρο ταξίδι. Πηγαίναμε όμως αρκετά συχνά: περισσότερο επισκεπτόμασταν την Καβάλα, την Αλεξανδρούπολη και την Ξάνθη.

 

• Και οι δυο γονείς μου είναι δάσκαλοι, συνταξιούχοι τώρα, και στα νιάτα τους διορίζονταν στα μειονοτικά σχολεία. Τότε δεν υπήρχαν νταντάδες, οι γιαγιάδες ήταν μεγάλης ηλικίας κι έτσι, μην έχοντας να μας αφήσουν κάπου, μας έπαιρναν μαζί τους, εμένα και τον αδερφό μου. Γνώριζα πομακάκια, μουσουλμανάκια, κάναμε φυσικά παρέα, οι γονείς μου είχαν σχέσεις με μουσουλμάνους συναδέλφους, ανταλλάσσαμε επισκέψεις.

 

Ευτυχώς που δεν με έκανε ο Θεός ενζενί ή αστραφτερά όμορφη, νομίζω ότι δεν θα είχα τη ζωή που έχω τώρα και, κυρίως, αυτή την καλλιτεχνική υπόσταση που με ευχαριστεί πολύ. Δεν είμαι από τους ηθοποιούς που ονειρεύονται ρόλους αλλά κείμενα, ωραία κείμενα, συνεργασίες και «τρικλοποδιές» στην υποκριτική μου.

 

Η ύπαρξη διαφορετικής θρησκείας ήταν για εμάς μια φυσική κατάσταση. Ούτως ή άλλως, είναι πολυπολιτισμική η Κομοτηνή, έχει Εβραίους, Αρμένιους, Μουσουλμάνους, Βούλγαρους, Ρώσους, απ' όλα.

 

Γεννήθηκα μέσα σε έναν κόσμο εξ ορισμού πολύχρωμο, πολύ νωρίς κατάλαβα ότι δεν έχουμε όλοι την ίδια θρησκεία, το ίδιο χρώμα, και αυτό για μένα είναι η κανονικότητα. Από κει και πέρα ξεκινούν όλα τα υπόλοιπα, τα υπαρξιακά ερωτήματα.

 

• Η εφηβεία ήταν λίγο δύσκολη. Ήμουν από εκείνους τους εσωστρεφείς εφήβους, κάπως ρομαντική. Αγαπούσα πολύ τις θετικές επιστήμες, ήμουν αποφασισμένη να γίνω ερευνήτρια του σύμπαντος ή γεωλόγος, κάτι τέτοιο.

 

Ήμουν από τις άριστες μαθήτριες, πρωτοδεσμίτισσα, είκοσι αγόρια στη δέσμη και δύο κορίτσια. Μεγάλωσα στον κόσμο της καφρίλας. Πέρασα σε παραϊατρική σχολή που, αν την τελείωνα, θα μπορούσα να δώσω κατατακτήριες στην Ιατρική.

 

• Έτσι έφυγα στα 18 για τη Θεσσαλονίκη. Το πανεπιστήμιο είχε μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα που κάτι μου έκανε. Μου έλεγαν όλοι να δώσω εξετάσεις στη δραματική. Είχα κάποιες αμφιβολίες, γιατί ήμουν ένα εύσωμο κορίτσι και ήθελαν τις ψηλές και ευθυτενείς. Φοβόμουν ότι δεν θα τα καταφέρω.

 

Στον δεύτερο κύκλο ήταν παρών και ο Βασίλης Παπαβασιλείου, διευθυντής τότε του ΚΘΒΕ. Έμαθα εκ των υστέρων ότι η επιτροπή ήταν έτοιμη να με κόψει επειδή ήμουν παχουλούλα και ο Παπαβασιλείου χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι και είπε «όχι, δεν μπορείτε, όταν μπαίνουν καρποί στο θέατρο, να μην τους αφήνετε να ανθίσουν».

 

Στη σχολή οι καθηγητές μού έλεγαν να αδυνατίσω. Τελειώνοντας έχασα κάποια κιλά κι ένιωσα καλύτερα. Δεν έλαβα ποτέ αρνητικά σχόλια, ούτε λαμβάνω, ίσα-ίσα το αγάπησα πολύ αυτό το σώμα που μπορεί να κάνει πολλά πράγματα και είχα ευκαιρίες για μεγάλη γκάμα ρόλων.

 

Ευτυχώς που δεν με έκανε ο Θεός ενζενί ή αστραφτερά όμορφη, νομίζω ότι δεν θα είχα τη ζωή που έχω τώρα και, κυρίως, αυτή την καλλιτεχνική υπόσταση που με ευχαριστεί πολύ. Δεν είμαι από τους ηθοποιούς που ονειρεύονται ρόλους αλλά κείμενα, ωραία κείμενα, συνεργασίες και «τρικλοποδιές» στην υποκριτική μου.

 

Στη σχολή οι καθηγητές μού έλεγαν να αδυνατίσω. Τελειώνοντας έχασα κάποια κιλά κι ένιωσα καλύτερα. Δεν έλαβα ποτέ αρνητικά σχόλια, ούτε λαμβάνω, ίσα-ίσα το αγάπησα πολύ αυτό το σώμα που μπορεί να κάνει πολλά πράγματα και είχα ευκαιρίες για μεγάλη γκάμα ρόλων. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν LIFO
Στη σχολή οι καθηγητές μού έλεγαν να αδυνατίσω. Τελειώνοντας έχασα κάποια κιλά κι ένιωσα καλύτερα. Δεν έλαβα ποτέ αρνητικά σχόλια, ούτε λαμβάνω, ίσα-ίσα το αγάπησα πολύ αυτό το σώμα που μπορεί να κάνει πολλά πράγματα και είχα ευκαιρίες για μεγάλη γκάμα ρόλων. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν LIFO


• Τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής μου ζωής ήταν στο ΚΘΒΕ. Δούλεψα με τον Ρήγα, τον Μαστοράκη, τον Χατζάκη, έγιναν πολύ καλές γνωριμίες και συνέχισα να δουλεύω μαζί τους και στην Αθήνα. Ήταν δύσκολα τα πράγματα στο Κρατικό, εκείνη την εποχή υπήρχε μόνο ένα θέατρο –τώρα έχουν αρχίσει να λειτουργούν μικρότερες σκηνές– και αν δεν είχες δουλειά εκεί, δεν είχες δουλειά γενικώς, έπρεπε να μεταναστεύσεις.

 

Είχε αρχίσει ήδη να με κουράζει η Θεσσαλονίκη – έχει πολλές ομορφιές, αλλά είναι βίαιη πόλη, έχει παλαιόθεν πολλά σκοτεινά σημεία. Τώρα που κάναμε τον Αρίστο ταξιδέψαμε στο παρελθόν, στη δεκαετία του '50 και του '60 που ανθούσε το παρακράτος. Αυτά τα φαινόμενα κάπως συντηρούνται ακόμα σε αυτή την πόλη και τα είδαμε ξανά, πρόσφατα. Ζουν και τώρα τα καταλαβαίνουμε ακόμα περισσότερο, είναι πιο φωναχτά, τότε ήταν πιο ύπουλα.

 

• Μετακόμισα μόνιμα στην Αθήνα το 2003, λίγο πριν από την Ολυμπιάδα, 28 χρονών. Δούλευα στο Εθνικό, το πρώτο μου σπίτι ήταν στο Θησείο, τότε που όλα ήταν πανέμορφα, πεντακάθαρα και με το ολυμπιακό όνειρο νόμιζες ότι από δω και πέρα η ζωή θα είναι υπέροχη και πολύ ευρωπαϊκή.

 

Γίνονταν πράγματα συνέχεια, οι συνομήλικοι έξω, να κάνουν ακροβατικά, να τραγουδάνε, να είναι χαρούμενοι, υπήρχε άνθηση στην πόλη, ελευθερία ιδεών, ομορφιά, το έβλεπες.

 

• Φέτος κάνουμε με τον Θεοδωρόπουλο τις Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη. Άντρες, γυναίκες, όλοι συλλεκτικά κομμάτια! Είναι μια ωραία φάρσα που κάνει ο Αριστοφάνης στον Ευριπίδη. Έχω πάθει πλάκα με τα κορίτσια του Χορού, κανονικό φεστιβάλ ομορφιάς και ταλέντου.

 

Οι περισσότερες παίζουν μουσικά όργανα, ακορντεόν, κιθάρες, λαούτα, πνευστά, από όμποε και κλαρινέτο μέχρι γκάιντα, τραγουδούν εξαιρετικά. Λες, δεν μπορεί, είναι τόσο όμορφη, ψηλή, ταλαντούχα, παίζει τόσα όργανα, ε, θ' ανοίξει το στόμα της και κάτι δεν θα πάει σωστά. Κι εκεί μένεις άφωνος.

 

Δεν αισθάνομαι ότι στο θέατρο κάνω ψυχοθεραπεία, το σιχαίνομαι όταν το ακούω, αυτό το «γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, λύνω τα προβλήματά μου». Οι επαγγελματίες εκφράζουν, οι ερασιτέχνες εκφράζονται. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν LIFO
Δεν αισθάνομαι ότι στο θέατρο κάνω ψυχοθεραπεία, το σιχαίνομαι όταν το ακούω, αυτό το «γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, λύνω τα προβλήματά μου». Οι επαγγελματίες εκφράζουν, οι ερασιτέχνες εκφράζονται. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν LIFO


• Εδώ και δέκα χρόνια μένω στα Πετράλωνα. Τρελαίνομαι για το ιστορικό κέντρο, όχι όμως για το Κολωνάκι. Με πνίγει, μου φαίνεται κλειστοφοβικό, σαν να μη βλέπω πολύ τον ήλιο. Λόγω της επαρχίας, θέλω να βλέπω ορίζοντα. Εδώ, αν νιώσω μια δυσφορία, στα δέκα λεπτά είμαι πάνω στον λόφο και βλέπω όλη την Αθήνα.

 

Στην αρχή, όταν αισθανόμουν μοναξιά, γιατί δεν είχα γνωστούς, έβγαινα από το Θησείο, έκανα βόλτα σε όλο το τετράγωνο και άνοιγε η ψυχή μου. Ευτυχώς, μας σώζει κάπως ο τουρισμός, γιατί ακόμα και τα Πετράλωνα είναι σε παρακμή. Κυκλοφορώ στα πεζοδρόμια και ντρέπομαι. Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στο κέντρο, όλα παρατημένα, αλλά και οι ίδιοι οι δημότες σε μια θλίψη, δεν νοιάζονται τι γίνεται πέρα από την πόρτα του διαμερίσματος και της αυλής τους.

 

Ανά τρία μέτρα βρίσκεις περιττώματα ζώων, δεν βλέπω κανέναν να βγάζει βόλτα τον σκύλο του με σακουλάκι. Δέκα χρόνια πριν, ο Δήμος Αθηναίων είχε βάλει σε κάθε κολονίτσα ένα σταντ με σακουλάκια. Εξαφανίστηκαν όλα. Γι' αυτό τότε υπήρχε εκείνος ο μεγάλος ενθουσιασμός, ότι πάμε να εκπολιτιστούμε, ένας καλός δυτικός αέρας μάς ενέπνεε.

 

• Με εξοργίζει η αγένεια. Χρησιμοποιώ τον ηλεκτρικό, το μετρό, οι άνθρωποι μπουκάρουν στις πόρτες, λες και δεν υπάρχει κανένας εκτός από την αφεντομουτσουνάρα τους. Με ενοχλεί που δεν λέμε «σας παρακαλώ, μπορώ να περάσω», απλώς σκουντάμε με δύναμη και φόρα.

 

Πετάνε τα σκουπίδια στους δρόμους, λες «συγγνώμη, σας έπεσε αυτό», «ε, δεν πειράζει, σκουπίδι είναι». Πειράζει και θα σε πειράζει σε λίγο πάρα πολύ! Έξαλλη γίνομαι.

 

• Δεν αισθάνομαι ότι στο θέατρο κάνω ψυχοθεραπεία, το σιχαίνομαι όταν το ακούω, αυτό το «γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, λύνω τα προβλήματά μου». Ίσως να ισχύει για τους ερασιτέχνες ηθοποιούς, όχι για τους επαγγελματίες. Οι επαγγελματίες εκφράζουν, οι ερασιτέχνες εκφράζονται. Όμως μέσω της τέχνης αυτής πιστεύω ότι γινόμαστε ερευνητές της ανθρώπινης ύπαρξης.

 

Θες, δεν θες, διαβάζεις, μορφώνεσαι, μελετάς σε βάθος, θα ακούσεις μια μουσική για να σε εμπνεύσει, θα δεις έναν πίνακα, θα πας στους κλασικούς.

• Θα παντρευτώ αρκετά σύντομα. Ποια είναι η εικόνα της απόλυτης ευτυχίας; Ένα μπάνιο στη θάλασσα με τις δυο μικρές ανιψιές μου, τον καλό μου, με γεμιστά και καρπούζι και μια ωραία μουσική.

 

 

 

Ο Αλέξανδρος Διακοσάββας είναι αρχισυντάκτης της LiFO. Γεννήθηκε το 1987 και μεγάλωσε στη Ρόδο. Σύντομη θητεία στους Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς της Πολυτεχνικής Σχολής Πάτρας και συνέχιση σπουδών στη Βιολογία του ίδιου Πανεπιστημίου τον οδήγησαν τελικά στο να θέλει να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Βασίλης Παπαβασιλείου: Δεν είναι η πρώτη φορά που ξεκινάω από την αρχή
Γεννήθηκε στις Σέρρες, ζει στο Παγκράτι. Έγινε ηθοποιός γιατί δεν μπορούσε να γίνει πολιτικός και σκηνοθέτης επειδή δεν μπορούσε να γίνει συγγραφέας.
Ο Μιχάλης Οικονόμου ξαγρύπνησε στην 50ή επέτειο της εκτέλεσης του Δράκου του Σέιχ Σου
Ο ηθοποιός που παίζει στον «Αρίστο», την παράσταση-έκπληξη της φετινής σεζόν, επιμένει να αναζητά το «Πρόσωπο» στη δουλειά και στη ζωή του
H Nalyssa Green είναι όπως οι περισσότεροι Αθηναίοι ένα παζλ από διαφορετικές καταγωγές
Η ταλαντούχα μουσικός είναι από τη Νίκαια, κατάγεται από τη Μάνη, πήγε σχολείο στον Πειραιά.
Ελένη Γερασιμίδου: «Με ενοχλεί που ο κόσμος δεν βγαίνει στο δρόμο να φωνάξει»
Συνειδητοποιημένη και βαθιά πολιτικοποιημένη, η Ελληνίδα ηθοποιός αφηγείται τη ζωή της στη LiFO και μιλά για το πέρασμα της από την Βουλή, τον Λάκη Λαζόπουλο, το θέατρο αλλά και τη ζωή που είναι γεμάτη μικρές επαναστάσεις
Η Ιωάννα Πανταζοπούλου είναι ένα νέο αστέρι της εικαστικής μας σκηνής
Η νεαρή εικαστικός που εκθέτει τα έργα της στην Ιλεάνα Τούντα και ζει μόνιμα στη Νέα Υόρκη, μιλάει στη LiFO για τη δουλειά και τη ζωή της

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Snik: «Δεν έχω πει σε κανέναν ούτε "πάρε ναρκωτικά" ούτε "πάρε ένα όπλο στο χέρι"»
Ο πρωτοπόρος της νέας ελληνικής ραπ σκηνής μιλά για την τεράστια επιτυχία που απολαμβάνει, εξηγεί πώς κατάφερε να φτάσει ως εδώ και δίνει τον δικό του ορισμό στην ευτυχία.
Ο ζωγράφος Γιώργος Ρόρρης αφηγείται τη ζωή του στη LifO
Ζωγράφος. Γεννήθηκε στον Κοσμά Κυνουρίας και ζει στην πλατεία Μαβίλη.
Όταν ο Γιάννης Σπανός είχε αφηγηθεί τη ζωή του στη LiFO
Συνθέτης. Γεννήθηκε στο Κιάτο Κορινθίας.
Mad Clip: «Δεν προσπαθώ να γίνω είδωλο, ήρθα να πω τη δική μου ιστορία»
Ράπερ. Γεννήθηκε στο Κουίνς της Νέας Υόρκης, ζει στη Γλυφάδα. Ζει την εκδίκηση του ραπ στην Ελλάδα, που «μπήκε ακόμα και εκεί που το κορόιδευαν».
Η Νάνα Μούσχουρη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Τραγουδίστρια. Γεννήθηκε στα Χανιά, μεγάλωσε στην Αθήνα, μένει μεταξύ Γενεύης και Αθήνας. Ο Μπομπ Ντίλαν είχε δηλώσει στο «Rolling Stone» ότι αυτή και η Ουμ Καλσούμ είναι οι αγαπημένες του τραγουδίστριες
Βάσω Καμαράτου: «Μιλάτε, γιατί χανόμαστε»
Ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Τρούμπα, ζει στο Πεδίον του Άρεως. Ο πρώτος της αυτοσχεδιασμός ήταν κρίση πανικού.
Η Άλκη Ζέη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Κυψέλη, ζει στους Αμπελόκηπους. Απορεί πώς, με τόσους βρικόλακες, τα παιδιά διαβάζουν ακόμα τα βιβλία της.
Η Τζένη Μαστοράκη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Ποιήτρια, μεταφράστρια, γεννήθηκε στου Ζωγράφου και μένει στην Κυψέλη. Της λείπουν περισσότερες αδέσποτες γάτες από τη γειτονιά της.
Λούλα Αναγνωστάκη: «Όσο και αν τη χτυπάω μέσα από τα έργα μου, είμαι υπέρ της Ελλάδας»
Σε μια από τις ελάχιστες συνεντεύξεις της, η κορυφαία θεατρική συγγραφέας της Ελλάδας, που πέθανε σαν σήμερα, μίλησε με πρωτοφανή ειλικρίνεια και απλότητα.
O Charles Howard αφηγείται τη ζωή του στη LiFO
Μελετητής του ρεμπέτικου, ζωγράφος. Γεννήθηκε στο Λονδίνο, ζει επτά μήνες στην Κηφισιά και πέντε μήνες στην Κωνσταντινούπολη. Πιστεύει ότι στη ζωή είμαστε όλοι μουσαφίρηδες.
Ο Δημήτρης Σκαρμούτσος αφηγείται τη ζωή του στη LiFO
Σεφ. Μεγάλωσε στα νότια προάστια, ζει στο Κολωνάκι. Έχει ταξιδέψει στη Σαμόα, τις Παρθένους Νήσους και το Ντακάρ.
Όταν ο Μένης Κουμανταρέας είχε αφηγηθεί τη ζωή του στη LiFO
Συγγραφέας. Γεννήθηκε στην πλατεία Βικτωρίας.
Βασίλης Κεκάτος: «Είναι ολοφάνερο ότι μας έχουν στο φτύσιμο»
Ο ορμητικός σκηνοθέτης που βραβεύτηκε στις Κάννες μιλά για τη μεθυστική του εμπειρία στις Κάννες, τη μικροψυχία όσων είπαν ότι εκμεταλλεύτηκε τα queer θέματα, το γεγονός ότι δεν έχει φράγκο στα 28 του χρόνια και ότι γράφει το υπουργείο Πολιτισμού στ΄ αρχ... του!
Η Χαρούλα Λαμπράκη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Λαϊκή τραγουδίστρια. Γεννήθηκε στο Κακόβατο, ένα ψαροχώρι στη Ζαχάρω της Ηλείας, και μένει στην Καλλιθέα. Ο Βασίλης Τσιτσάνης τη φώναζε «νινί».
Ο Παναγιώτης Πανταζής (Pan Pan) κατάφερε να «πληρώνει τους λογαριασμούς του» από τα κόμικς που σχεδιάζει
Comic artist, illustrator, μουσικός. Γεννήθηκε και ζει στο Πολύγωνο. Μικρός ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής.
3 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar
Ανώνυμος/η 5.7.2018 | 12:58
>>Οι επαγγελματίες εκφράζουν, οι ερασιτέχνες εκφράζονται.

Πόσο θεά είσαι ρε κούκλα μου!!
avatar Βεβαιως 6.7.2018 | 15:43
Ο θεος να μας φυλαει απ τα σουξε, που τραγουδει ο βαρδος!
Δεν εισαι κι ασχημη...
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή