Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Οι φωτογράφοι της «Πείνας»

Ένα φωτογραφικό έντυπο που παρουσιάζει δουλειές φωτογράφων από όλο τον κόσμο, σε σχήμα εφημερίδας, βασισμένο στο κείμενο «Καλλιτέχνης της Πείνας» του Φραντς Κάφκα

H εφημερίδα «Hunger» είναι ένα φωτογραφικό πρότζεκτ που τρέχει η ομάδα του Void –του χώρου που είναι αφιερωμένος στη φωτογραφία και τις αυτοεκδόσεις της– και είναι βασισμένη στο κείμενο «Καλλιτέχνης της Πείνας» ("Α Hunger Artist") του Φραντς Κάφκα.

 

Η ομάδα του Void, δηλαδή οι Μυρτώ Στείρου, Σύλβια Σαχίνη και Joao Linneu, πιστεύουν ότι αυτό το πρότζεκτ είναι τόσο ένας φόρος τιμής στους καλλιτέχνες που αφιερώνονται στη τέχνη της φωτογραφίας, χωρίς να έχουν μεγάλες οικονομικές προσδοκίες, όσο και ένα statement της δικής τους κατάστασης.

 

«Ως ανεξάρτητος οργανισμός που προσπαθεί σήμερα να εργαστεί γύρω από την φωτογραφία στην Ελλάδα, είμαστε κι εμείς οι ίδιοι "καλλιτέχνες της πείνας". Μπορούμε να πούμε ότι το "Hunger" είναι το μανιφέστο του Void» εξηγούν σχετικά με το εγχείρημά τους.

 

Είναι ένα κείμενο για τους καλλιτέχνες τους οποίους τους απασχολεί περισσότερο η εσωτερική τους επιθυμία να κάνουν τη δική τους τέχνη στο βέλτιστο, αντί να κάνουν επίδειξη και να αποβλέπουν στη φήμη και τη δημοσιότητα. Όμως αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η φωτογραφία σήμερα.

 

«Ο "Καλλιτέχνης της Πείνας" είναι μια ιστορία για έναν καλλιτέχνη που επιδιώκει την καλύτερη εκτέλεση της τέχνης του, ακόμα και μετά την εξαφάνιση του δημόσιου ενδιαφέροντος. Ο καλλιτέχνης αυτός αποφασίζει να παραμείνει πεινασμένος ακόμα και όταν κανείς δεν του δίνει σημασία, μέχρι τον θάνατό του, ασκώντας την τέχνη του», λένε οι δημιουργοί του "Hunger" και συνεχίζουν:

 

«Είναι ένα κείμενο για τους καλλιτέχνες τους οποίους τους απασχολεί περισσότερο η εσωτερική τους επιθυμία να κάνουν τη δική τους τέχνη στο βέλτιστο, αντί να κάνουν επίδειξη και να αποβλέπουν στη φήμη και τη δημοσιότητα. Μετά από μερικούς αιώνες σχετικής δόξας η φωτογραφία αποτελεί τώρα μια δύσκολη διαδρομή για όσους αποφασίζουν να την ακολουθούσουν. Είναι μια τέχνη όχι και τόσο δημοφιλής σε σύγκριση με άλλες όπως η μουσική, ο κινηματογράφος ή η λογοτεχνία. Είσαι φωτογράφος. Είσαι καλλιτέχνης της πείνας», καταλήγουν.

 

© Albert Elm
© Albert Elm

 

Το «Hunger» αποτελείται από 7 τεύχη 40 ή 44 σελίδων το καθένα ενώ η έκδοση τυπώνεται σε 300 καλαίσθητα αντίτυπα. Το 7 δεν είναι ένας τυχαίος αριθμός αφού στην πραγματικότητα βασίζεται στον αριθμό σελίδων της αρχικής σύντομης ιστορίας του Κάφκα (14 σελίδες). Κάθε τεύχος του «Hunger» έχει ως εξώφυλλο και οπισθόφυλλο μια σελίδα από το πρωτότυπο κείμενο. Στο τέλος του πρότζεκτ θα μπορεί κανείς να διαβάσει ολόκληρο το κείμενο που διατρέχει τα 7 τεύχη του «Hunger».

 

Εκτός από τη δική τους αισθητική και προσέγγιση της φωτογραφίας, οι επιλογές τους βασίστηκαν τόσο στην προσωπική τους εκτίμηση της φωτογραφίας όσο και στο background του κάθε φωτογράφου.

 

Ένα εύκολο παράδειγμα είναι ο Antoine d' Agata, ο οποίος εμφανίζεται στο πρώτο «Hunger». Είναι ένα παράδειγμα ενός καλλιτέχνη που δίνει πολλά στην δική του τέχνη. Είναι μέρος της τέχνης του, φτάνοντας τον εαυτό του στα άκρα, κοντά στο σημείο μη επιστροφής, για χάρη της φωτογραφίας του. Αφιερώνει το σώμα και το μυαλό του σε αυτό.

 

Η Wiktoria Wojciechowska στο τρίτο τεύχος του «Hunger» απεικόνισε τον σύγχρονο πόλεμο στην Ευρώπη. © Wictoria Wojciechowska
Η Wiktoria Wojciechowska στο τρίτο τεύχος του «Hunger» απεικόνισε τον σύγχρονο πόλεμο στην Ευρώπη. © Wictoria Wojciechowska

 

Μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τον Ben Altman που παρουσιάστηκε στο τέταρτο «Hunger» και που φωτογραφίζει την performance του για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο Altman περνάει από σωματική και συναισθηματική υπέρβαση για να επιτύχει το τελικό του έργο.

 

Η Wiktoria Wojciechowska στο τρίτο τεύχος του «Hunger» απεικόνισε τον σύγχρονο πόλεμο στην Ευρώπη (Ουκρανία), και διαπραγματεύεται τον αντίκτυπο της απώλειας, του πόνου και της πάλης των θυμάτων σε μια κατάσταση τρωτότητας στην Ουκρανία.

 

Η Margot Wallard, που είχε μια σκληρή εμπειρία με το πρόωρο μωρό της, κατάφερε να καταγράψει τη διαδικασία επιβίωσής της στο νοσοκομείο με καλοσύνη και δύναμη.

 

Αλλά, φυσικά, το «Hunger» δεν είναι απαραίτητα για τους φωτογράφους που πλησιάζουν τον πόνο, τη δυστυχία ή τις πιο σκοτεινές πλευρές του μέσου.

 

Ο Erik Van Der Weijde στο πέμπτο τεύχος του «Hunger» είναι ένα παράδειγμα πιο «ανάλαφρου» καλλιτέχνη που επικεντρώνεται κυρίως στις αυτοεκδόσεις (self-publishing). © Erik Van Der Weijde
Ο Erik Van Der Weijde στο πέμπτο τεύχος του «Hunger» είναι ένα παράδειγμα πιο «ανάλαφρου» καλλιτέχνη που επικεντρώνεται κυρίως στις αυτοεκδόσεις (self-publishing). © Erik Van Der Weijde

 

Ο Erik Van Der Weijde στο πέμπτο τεύχος του «Hunger» 5 είναι ένα παράδειγμα πιο «ανάλαφρου» καλλιτέχνη που επικεντρώνεται κυρίως στις αυτοεκδόσεις (self-publishing). Ο Ολλανδός φωτογράφος παρουσιάζει μια ακούραστη παραγωγή, τόσο φωτογραφική όσο και εκδοτική. Η αφοσίωσή του στο self-publishing τον κάνει εξαιρετικό παράδειγμα ενός καλλιτέχνη της πείνας.

 

Τέλος, ένα άλλο κλασικό παράδειγμα είναι ο Chris Shaw, ο οποίος εργάστηκε για χρόνια ως θυρωρός σε φτηνά ξενοδοχεία στην Αγγλία, παράγοντας ταυτόχρονα ένα εντυπωσιακό έργο. Αυτό το γεγονός από μόνο του τον καθιστά ως τέλειο παράδειγμα ενός «καλλιτέχνη της πείνας».

 

Ο Shaw εμφανίζεται στο δεύτερο τεύχος του «Hunger» παρουσιάζοντας μέχρι τώρα μια άγνωστη δουλειά που λέγεται «Χρυσή Ακτή», που λέει την ιστορία των διακοπών του στην Πάρο. Στο συνοδευτικό κείμενο διαβάζει κανείς:

 

«Άκουσα τη λέξη μαλάκα ... γνώρισα τον Δημήτρη Πετρουλάκη... ή Δημήτρη από το βενζινάδικο, ο οποίος ήταν γνωστό ότι αντάλλαξε ένα μπαρ για μια BMW και πάντα είχε ατυχήματα και γούσταρε την Elfriede. Έπινε πολύ, και αργότερα πέθανε από τον καρκίνο και το αλκοόλ ... ». Το κείμενο βγαλμένο από το ημερολόγιο του εξηγεί την εμπειρία του στο νησί και ξεκινά με ειρωνεία: «Δύο μέρες μετά την αεροπειρατεία της Αθήνας το 1985 αγόρασα ένα εισιτήριο με επιστροφή για Αθήνα για 60 λίρες Αγγλίας, η καταστροφή ενός ανθρώπου είναι η ευκαιρία ενός άλλου ανθρώπου».

 

Ο Shaw εμφανίζεται στο δεύτερο τεύχος του «Hunger» παρουσιάζοντας μια άγνωστη δουλειά που λέγεται «Χρυσή Ακτή», που λέει την ιστορία των διακοπών του στην Πάρο. © Chris Shaw
Ο Shaw εμφανίζεται στο δεύτερο τεύχος του «Hunger» παρουσιάζοντας μια άγνωστη δουλειά που λέγεται «Χρυσή Ακτή», που λέει την ιστορία των διακοπών του στην Πάρο. © Chris Shaw

 

© Bérangère Fromont
© Bérangère Fromont
© Dylan Hausthor & Paul Guilmoth
© Dylan Hausthor & Paul Guilmoth

 

©Joan Fontcuberta
©Joan Fontcuberta

 

© Julie Van Der Vaart
© Julie Van Der Vaart

 

© Olivier Pin Fat
© Olivier Pin Fat
© Klavdij Sluban
© Klavdij Sluban

 

© Antoine d'Agata
© Antoine d'Agata

 

© Theo Elias
© Theo Elias
© Tereza Zelenkova
© Tereza Zelenkova

 

© Yoshi Kametani
© Yoshi Kametani

 

© Thomas Sauvin
© Thomas Sauvin

 

© Julie van der Vaart
© Julie van der Vaart

 

© Laura Rodari
© Laura Rodari

 

© Tolo Parra
© Tolo Parra

 

© Wictoria Wojciechowska
© Wictoria Wojciechowska

 

© Alix Marie
© Alix Marie

 

© JH Engström
© JH Engström

 

 

 

 

Info:

Δείτε σχετικά με το Hunger εδώ.

 

Η Μερόπη Κοκκίνη γεννήθηκε στην Κύπρο. Άρχισε να δημοσιογραφεί στο περιοδικό «01». Ανήκει στην συντακτική ομάδα της LIFO.
Email: [email protected]

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Antoine d' Agata: Πήρα την απόφαση να μην πεθάνω ως τζάνκι (NSFW)
Ο διάσημος για τις ωμές, σκοτεινές εικόνες του Antoine d' Agata, φωτογράφος, κινηματογραφιστής και μέλος του πρακτορείου Magnum, επισκέφτηκε για λίγες μέρες την Αθήνα: στο Lifo.gr μιλά για την προκλητική δουλειά του, τη χρήση ναρκωτικών, τα βίαια ταξίδια του και τη ζωή του
Void: μια νέα ομάδα  στο Σύνταγμα αφοσιωμένη στη δύναμη της φωτογραφίας (ΝSFW)
Η πρώτη της κίνηση είναι εντυπωσιακή: εξέδωσε το βιβλίο του σημαντικού Γάλλου φωτογράφου Antoine d'Agata «Cidade de Pedra»

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αρχιτεκτονική χωρίς αρχιτέκτονες
Το σπίτι με τις χρωματιστές κολοκύθες
Τρεις γάμοι στα ξένα
Οι πρώτοι Πολωνοί στην Αθήνα (2)
Η καθημερινή ζωή στο Μεξικό μέσα από τις φωτογραφίες της Graciela Iturbide
Η δουλειά της Μεξικανής φωτογράφου περιλαμβάνεται στις συλλογές σπουδαίων μουσείων σε όλο τον κόσμο
Athens Photo World 2019: οι καλύτεροι φωτορεπόρτερ εκθέτουν στην Αθήνα
Η φωτογραφική έκθεση που επικεντρώνεται στο έργο του Γιάννη Μπεχράκη και σημαντικών φωτοειδησεογράφων έρχεται για πρώτη φορά στους δημόσιους χώρους του κέντρου της Αθήνας.
"Είναι η Βηρυτός"
'Εκθεση στο Ινστιτούτο Ισλαμικών Πολιτισμών, στο Παρίσι.
O φωτογράφος Stephen Shore έβρισκε πάντα ποίηση στα πεζότερα πράγματα
Ο πρωτοπόρος της έγχρωμης φωτογραφίας βραβεύεται στο φετινό Photo London
Στο φως ανέκδοτες φωτογραφίες του Γουόρχολ από την σχέση του με τον Ζαν-Μισέλ Μπασκιά
Ένα καινούριο φωτογραφικό λεύκωμα παρουσιάζει μια «ηδονοβλεπτική ματιά» στην «πολυσύνθετη» φιλία των δύο διάσημων καλλιτεχνών, τριάντα και πλέον χρόνια μετά τον θάνατό τους.
Τα πλαστικά ομοιώματα φαγητού της Ιαπωνίας
Ο Marco Arguello, ένας Αμερικανός φωτογράφος που ζει στο Παλαιό Φάληρο, επισκέφθηκε το Γκούτζο Χατσίταν, την πόλη που έχει παράδοση στη δημιουργία πλαστικών ομοιωμάτων λαχταριστών πιάτων και τροφών, και φωτογράφισε πλαστικά sushi, noodles και χοτ ντογκ που μοιάζουν με αληθινά
Η δουλειά του Θανάση Σταυράκη είναι να καταγράφει με το φακό του τη σύγχρονη ιστορία της ανθρωπότητας
Με αφορμή την έκθεση φωτογραφίας με δουλειές σημαντικών ελλήνων και ξένων φωτορεπόρτερ ο διευθυντής των φωτογραφικών τμημάτων του ASSOCIATED PRESS για την Ελλάδα, Κύπρο, Αλβανία και Βόρεια Μακεδονία μιλά στη LifO για τη δουλειά του.
Anders Petersen: Συμβουλές σε νέους φωτογράφους
Ο κορυφαίος Ευρωπαίος φωτογράφος έφτασε στην Τέχνη από τον πιο σύντομο δρόμο: την ανάγκη του να γίνει ένα με τους άλλους ανθρώπους. Η καλλιτεχνική του φιλοσοφία είναι το ίδιο απλή: Νοιώσε ― και δεν χρειάζεται να προσπαθείς ιδιαίτερα.
Οι πρώτοι Πολωνοί στην Αθήνα
Παζάρι του Πειραιά (Μάης 1990)
To Γκάζι, η πλ. Κουμουνδούρου και το ΦΙΞ στα 80's
(Ι)στορία και ιστορίες "από τα κάτω", από τον ιστορικό Κώστα Κατσάπη
Η θριαμβευτική αυγή των supermodels πριν από τριάντα χρόνια
Οι φωτογραφίες του Πίτερ Λίντμπεργκ έκαναν διάσημα κάποια νεαρά, ενθουσιώδη και άγνωστα τότε μοντέλα όπως ο Λίντα Εβαντζελίστα, η Τατιάνα Πάτιτζ, η Σίντι Κρόφορντ και η Κρίστι Τέρλινγκτον, αλλάζοντας συγχρόνως ριζικά τη βιομηχανία της μόδας
Ιστανμπούλ, αγάπη μου
"Ανήκουμε στην Ανατολή"
Η ζωή μου ως «δεξί χέρι» του Άντι Γουόρχολ: Εικόνες από τη λαμπερή παρακμή του τζετ σετ στα ‘70s
Ο Μπομ Κολατσέλο, πρώην διευθυντής του Interview, γνωστός κοσμικογράφος αλλά και δεξί χέρι του Άντι Γουόρχολ και αχώριστος συνοδός στις εξόδους του παρουσιάζει τις προσωπικές του φωτογραφίες από μια εποχή που μοιάζει παράξενη και μακρινή
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή