Οι Δέκα Μικροί Νέγροι της Άγκαθα Κρίστι έχουν μεταφερθεί σε κινηματογράφο και τηλεόραση αρκετές φορές. Η διασκευή του Ρενέ Κλερ μας τα χαλάει πάρα πολύ στο φινάλε για να προκριθεί ως καλύτερη, τίτλο που κερδίζει δικαιωματικά η ρώσικη εκδοχή του Γκοβορούκιν το '87, η οποία είναι σχετικά δυσεύρετη μεν, αξίζει όμως τον (όποιο) κόπο της αναζήτησης.
Από εκεί και πέρα το μοτίβο μιας ομάδας ανθρώπων που προσκαλείται σε έναν χώρο, ξεκληρίζονται ένας ένας και κάποιος από αυτούς είναι ο δράστης, το έχουμε δει σε δεκάδες πιθανές κι απίθανες παραλλαγές.
Για παράδειγμα το Identity (2003) του Τζέιμς Μάνγκολντ είναι ουσιαστικά οι Δέκα Μικροί Νέγροι στο μυαλό ενός ψυχοπαθούς δολοφόνου (!), ενώ το Devil (2010) του αδερφών Ντάoυντλ και του Σιάμαλαν μεταφέρει την δράση σε ασανσέρ και παίρνει τη μεταφυσική διάσταση του πρωτογενούς υλικού κυριολεκτικά – ένας από τους εγκλωβισμένους είναι ο Διάβολος αυτοπροσώπως.
Με δυσοίωνες μελωδίες, επαναλαμβανόμενους βόμβους, κεραυνούς που χτυπούν τακτικά και δολοφονίες που συμβαίνουν εκτός πλάνου, θαρρείς από ένα «αόρατο» χέρι, υπογραμμίζει πως η δράση των Δέκα Μικρών Νέγρων ουσιαστικά συνοψίζεται στην έλευση της Μέρας της Κρίσης.
Tο Και μετά δεν έμεινε κανένας (Αnd then there were none, 2015) του BBC, που μπορείτε να δείτε στο ERTFLIX, είναι μια μεταφορά του βιβλίου υπό τη μορφή μίνι σειράς. Eνίοτε είναι αδικαιολόγητα υπερσκηνοθετημένο, ενώ η σεναριακή διασκευή της Σάρα Φελπς προσθέτει πολλά φλασμπάκ, σε σημείο που νιώθεις ότι σκηνοθέτης και σεναριογράφος φοβούνται μήπως το κοινό χάσει το ενδιαφέρον του, αν περιορίσουν τη δράση στην οικία του απομονωμένου νησιού.
Έχει όμως ένα προτέρημα που δεν περιορίζεται μόνο στην πιστή αναπαραγωγή του μαυρόψυχου φινάλε του βιβλίου, κι αυτό είναι ότι μεταφράζει επιτυχημένα και κινηματογραφικά την ατμόσφαιρα και, κυρίως, τις θεματικές του βιβλίου. Με δυσοίωνες μελωδίες, επαναλαμβανόμενους βόμβους, κεραυνούς που χτυπούν τακτικά και δολοφονίες που συμβαίνουν εκτός πλάνου, θαρρείς από ένα «αόρατο» χέρι, υπογραμμίζει πως η δράση των Δέκα Μικρών Νέγρων ουσιαστικά συνοψίζεται στην έλευση της Μέρας της Κρίσης.
Παραδοσιακά δύσπιστη απέναντι στο θετικό δίκαιο και την ανθρώπινη απονομή της δικαιοσύνης, η Κρίστι τάσσεται υπέρ του φυσικού δικαίου και, κάπου κάπου, υπέρ της μεταφυσικής δικαιοσύνης η οποία θα χτυπήσει πιο βάναυσα εκείνον που διέφυγε της ανθρώπινης και, ακόμα περισσότερο, δεν μετανόησε για τα κρίματά του. Aπό αυτή την άποψη οι Δέκα Μικροί Νέγροι είναι το magnum opus της κι ετούτη η μεταφορά του BBC έχει τις δέουσες μπαρόκ διαθέσεις – αν μπορεί να τις υποστηρίξει κιόλας είναι άλλο ζήτημα, μην περιμένεις να δεις και τον Δράκουλα του Κόπολα.
Η διανομή των ρόλων είναι τόσο εύστοχη που δύσκολα θα μπορούσες να φανταστείς κάποιον άλλο στη θέση τους, ειδικά στην περίπτωση του Τσαρλς Ντανς, που διαθέτει το επιβεβλημένο κύρος και υποδύεται με την απαιτούμενη δωρικότητα τον δικαστή Γουόργκρεϊβ.
Οι φαν του μυστηρίου θα περάσουν μια χαρά, ειδικά αν δεν ξέρουν και την ανατροπή – μαζί με τον Φόνο του Ρότζερ Ακρόιντ, ίσως η πιο περίτεχνη και απρόβλεπτη κασκαρίκα που έστησε η Κρίστι στους αναγνώστες της.
