Για τον Στάθη,
για τα θαύματα,
για τα τρία χρόνια crying game

 

 

 

 Αναζητάς σταφύλια σ' αγκαθωτούς θάμνους
―τ' αμπέλια τα προσπερνάς.

The Ordet,Carl Dreyer,1955

 

 

Aγαπώ τον Γιοχάνες που όλοι τον έχουνε για σαλεμένο. ''Αν πιστέψετε θα δείτε τη δόξα του Κυρίου'', φωνάζει και  του πετάνε πέτρες. Ο Θεός του Πατέρα Μόρτεν είναι φεουδάρχης, δεν χαρίζει ούτε σπιθαμή γη. Δίνει και μετά έρχεται να πάρει αυτά που έδωσε. Ο Θεός του Γιοχάνες χαρίζει, αρκεί να του το ζητήσεις. Δεν ξέρει από ιδιοκτησίες και τίτλους κυριότητας.'' Αν είχατε προσευχηθεί στο Θεό θα σας είχε ακούσει και θα την έφερνε πίσω'', ψελλίζει μπροστά στο νεκρό σώμα της νύφης του, της ΄Ινγκερ.

 

Κανείς δεν τον πιστεύει τον τρελόγιαννο. Στη γιούχα και στο κυνηγητό τον έχουν πάστορες και κάστορες. Μόνο η Μάρεν, η μικρή του ανηψιά με τα κοτσιδάκια και τη βασιλεία των ουρανών στην καρδιά, τον πιστεύει. Του λέει ''Βιάσου τώρα Θείε, βιάσου''. Κι ο τρελός από Θεό (και Κίρκεγκορντ) Γιοχάνες θα κάνει το θαύμα: θα νεκραναστήσει την ΄Ινγκερ, τη μαμά της. ''Όταν πω το όνομα του Ιησού, θα σηκωθείς", την διατάζει. Κι αυτή ακούει τον Λόγο κι επιστρέφει.

 

Ο Γιοχάνες πιστεύει στον Θεό κι η Μάρεν πιστεύει στον θείο Γιοχάνες. Δεν χρειάζονται περισσότερα για το θαύμα. Ο τρελός και το παιδί θα γυρίσουν πίσω το νεκρό σώμα. Στην πιο προπαγανδιστική θεολογία από καταβολής κινηματογράφου, στον Λόγο του υπέρτατου Δανού Καρλ Ντράγιερ. Γυρισμένη στα 1955, την ίδια χρονιά που ο Κακογιάννης στα μέρη μας μαχαίρωνε τη Στέλλα. Ο Ντράγιερ, ο νόθος γιός μιας Σουηδέζας καμαριέρας που πέθανε καταπίνοντας σπίρτα. Ο Ντράγιερ με τη θετή μάνα που τον μισούσε και την μισούσε. Ο Ντράγιερ που έψαχνε να βρει τη μαμά του ανασταίνοντας νεκρές.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Όταν πω το όνομα του Ιησού, θα σηκωθείς", την διατάζει. Κι αυτή ακούει τον Λόγο κι επιστρέφει.