Ο πεζόδρομος της Τοσίτσα μεταξύ Πολυτεχνείου και Μουσείου

Ένα ακόμη προνομιακό σημείο της πρωτεύουσας παραμένει χρόνια τώρα «νεκρή ζώνη», ακόμη και αφότου εκτοπίστηκαν (προς το Πεδίον του Άρεως) οι τοξικοεξαρτημένοι που σύχναζαν εκεί. Κι αυτό γιατί αφενός τα βράδια μετατρέπεται συχνά-πυκνά σε «πεδίο μάχης» ανάμεσα στα ΜΑΤ και ομάδες αγνώστων, αφετέρου γιατί και τη μέρα οι περισσότεροι Αθηναίοι, ακόμα και οι περίοικοι, αποφεύγουν να τη διαβούν. Τα γλυπτά σπασμένα, τα παρτέρια χορταριασμένα, πεζοδρόμια και γρασίδια έχουν νοτίσει από τα τόσα χημικά ‒ούτε τον σκύλο δεν βγάζεις βόλτα εκεί πια‒, συν το απαραίτητο σκουπίδι παντού: ο κάποτε γραφικός πεζόδρομος είναι σε «καραντίνα».

 

Η απελπιστική κατάσταση της οδού Κλάδου στην Πλάκα

Λιμνάζοντα νερά και δυσώδεις μυρωδιές σε μια οδό που βρίσκεται δίπλα στα πιο τουριστικά σημεία της πόλης.
Λιμνάζοντα νερά και δυσώδεις μυρωδιές σε μια οδό που βρίσκεται δίπλα στα πιο τουριστικά σημεία της πόλης.

 

Οδός Κλάδου. Ένα μικρό στενό δρομάκι σε απόσταση ελάχιστων μέτρων από την πλατεία Μοναστηρακίου και τον σταθμό του μετρό.


Όποιος επισκέπτης μπει στη διαδικασία να την διασχίσει θα αντιληφθεί αμέσως ότι αναφερόμαστε σ' ένα δημόσιο ουρητήριο και αφοδευτήριο. Λιμνάζοντα νερά και δυσώδεις μυρωδιές σε μια οδό που βρίσκεται δίπλα στα πιο τουριστικά σημεία της πόλης και κατακλύζεται από σκαλωσιές παλιών κτιρίων, παρουσιάζοντας μια εικόνα που δεν τιμά την πρωτεύουσα.


Η οδός Φυλής

Στην οδό Φυλής μια σειρά από παλιές μονοκατοικίες έχουν μετατραπεί σε οίκους ανοχής, οδηγώντας τη γειτονιά σε παρακμή.
Στην οδό Φυλής μια σειρά από παλιές μονοκατοικίες έχουν μετατραπεί σε οίκους ανοχής, οδηγώντας τη γειτονιά σε παρακμή.

 

Αναρωτιέται κανείς γιατί επί των ημερών μας εξακολουθούν να υπάρχουν παλαιού τύπου «οίκοι ανοχής», τη στιγμή που αφενός είναι όλοι τους παράνομοι, εξαιτίας της ελληνικής νομοθεσίας που θέτει ανεδαφικούς όρους για την ύπαρξή τους, και αφετέρου αποτελούν γκέτο, έτσι συγκεντρωμένοι σε ένα σημείο της πόλης. Η οδός Φυλής είναι μια τέτοια περίπτωση, όπου, όπως και στην περιοχή του Μεταξουργείου, μια σειρά από παλιές μονοκατοικίες έχουν μετατραπεί σε τέτοιους χώρους, οδηγώντας τις γειτονιές αυτές σε παρακμή.

 

Η αισθητική τους συνήθως είναι απωθητική και τα κτίρια που τους στεγάζουν βρίσκονται σε αποσύνθεση. Δεν είναι ώρα να βρουν τη δική τους αποκλειστική γειτονιά, εκτός κατοικημένης περιοχής, όπως έγινε στη Θεσσαλονίκη; Κι αν αυτό θεωρείται λάθος, γιατί οι απόψεις διίστανται, ας αλλάξει η νομοθεσία, ώστε να μπορέσουν οι επιχειρήσεις αυτές να διασκορπιστούν σε όλη την πόλη.

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO