Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Σινεμά

Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος δίνει ενάμιση αστεράκι στο Ουζερί Τσιτσάνης και εξηγεί γιατί

Μια ιστορία που ειπώθηκε επιφανειακά και μια καλή ευκαιρία που χάθηκε.

Ουζερί Τσιτσάνης
Εποχής
Ελλάδα, 2015, (ΕΓΧΡ.)
Σκηνοθεσία: Μανούσος Μανουσάκης
Πρωταγωνιστούν: Ανδρέας Κωνσταντίνου, Χάρης Φραγκούλης, Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη

 

 

Ο Μανούσος Μανουσάκης επιστρέφει στον κινηματογράφο έπειτα από δεκαετίες μακράς τηλεοπτικής διαδρομής, μεταφέροντας στην οθόνη το ομώνυμο μυθιστόρημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, τηρώντας την ενδιαφέρουσα και ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα ιδέα του βιβλίου: ο έρωτας ανάμεσα σε μια Εβραία και έναν χριστιανό εξελίσσεται στο επίκεντρο, την ίδια στιγμή που ο Βασίλης Τσιτσάνης, η ψυχή του έργου, παρατηρεί ανθρώπινες συμπεριφορές και σταδιακά εμπνέεται από τα γεγονότα (βρισκόμαστε στην κατεχόμενη Θεσσαλονίκη, το 1942, με τους Γερμανούς να έχουν ξεκινήσει τις πρώτες μεταφορές των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης), χωρίς να παρεμβαίνει πρωταγωνιστικά στην πλοκή.

 

Το πρώτο και, ίσως, κυριότερο πρόβλημα της συνειδητά αφηγηματικής ταινίας εστιάζεται στο νευρικό μοντάζ, που από την αρχή δίνει έναν άνευ λόγου βιαστικό ρυθμό: τα απότομα κοψίματα στα πρόσωπα και τη δράση δεν αφήνουν περιθώρια πληρότητας έκφρασης και βαθύτερης δραματικότητας, αφήνουν δε κενά στην στους χαρακτήρες, που πασχίζουν να συμπληρωθούν στη συνέχεια. Πλούσιο σε υλικό και διανομή, το πολυπρόσωπο Ουζερί Τσιτσάνης στρίβει απότομα και τρέχει γρήγορα, αντιβαίνοντας το εσωτερικό τέμπο των ηρώων αλλά και το πνεύμα της εποχής του – κάποια σημαντικά σημεία, όπως οι αρνητικοί ρόλοι του αρχιραβίνου και του δοσίλογου, βγαίνουν θολοί και ανεξήγητοι, σαν έχουν πέσει θύματα στο τελικό μοντάζ.

 

Ενώ ο Θέμης Καραμουρατίδης σέβεται και ως έναν βαθμό φρεσκάρει τον ήχο των εκπληκτικών τραγουδιών, ο ίδιος ο Τσιτσάνης του έργου δεν παρουσιάζεται απλώς ως παθητικός δέκτης που αφυπνίζεται σταδιακά, αλλά ως αμήχανος κομπάρσος, παρά την προσπάθεια του πάντα εύστοχου Ανδρέα Κωνσταντίνου να δώσει ένταση και αγωνία. Ο έρωτας ανάμεσα στον Χάρη Φραγκούλη (Γιώργος) και τη Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη (Εστρέα) περνάει από πολλές φάσεις, μερικές αμήχανες και πεζές, και μερικές συγκινητικές, σε μια παραγωγή άνιση, που άλλοτε αναπαριστά φιλότιμα κι άλλες φορές χρησιμοποιεί την εποχή ως ντεκόρ για να προχωρήσουν οι διάλογοι την πλοκή.

 

Το Ουζερί Τσιτσάνης μας πάει πίσω, σε ένα σινεμά λαϊκό, με αίσθημα και περιπέτεια και αναφορές στις ρίζες. Η αίσθηση, ωστόσο, που αναδίδει είναι αυτή μιας ιστορίας που ειπώθηκε επιφανειακά και μιας καλής ευκαιρίας που χάθηκε.

 

Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στην Καλλίπολη του Πειραιά. Σπούδασα Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Επιστήμες Τύπου και Πληροφόρησης, με κατεύθυνση στον κινηματογράφο, στη Σορβόνη. Ξεκίνησα να δουλεύω ως κριτικός κινηματογράφου στο περιοδικό Σινεμά και τον ΑΝΤΕΝΝΑ και συνεργάστηκα με εφημερίδες και περιοδικά σε μόνιμη βάση. Εδώ και μια δεκαετία, κάνω κριτικές σε ταινίες, συνεντεύξεις, ανταποκρίσεις από τα μεγάλα φεστιβάλ και ρεπορτάζ για τη LIFO και τον ALPHA TV.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

O Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος  δίνει 3 ½ άστρα στο Carol και εξηγεί γιατί
Ο Τοντ Χέινς γυρίζει ένα μητροπολιτικό Brokeback Mountain, χωρίς να πιέζει με ακτιβιστικό άγχος, στην εξαιρετικά σχεδιασμένη, λίγο απόμακρη ταινία του.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

 Όταν ο Θόδωρος Αγγελόπουλος θριάμβευσε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά
Με την «Αναπαράσταση» απέσπασε 5 βραβεία το 1970.
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Σπάνιες εικόνες από 57 χρόνια Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Το ψηφιακό αρχείο του μεγαλύτερου κινηματογραφικού θεσμού της χώρας, στο LIFO.gr
Έργο χωρίς δημιουργό: η περίπτωση του Γερμανού σκηνοθέτη Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ
Ο σκηνοθέτης του εξαιρετικού «Οι ζωές των άλλων» και του «Μη χαμηλώνεις το βλέμμα», που προβάλλεται αυτές τις μέρες στις αίθουσες, μιλά στον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο.
«El Camino: Α Breaking Bad Movie»: Άξιος κινηματογραφικός επίλογος μιας θρυλικής σειράς (όχι spoilers)
Έξι χρόνια μετά το φινάλε της σειράς, η ταινία κάνει το καλύτερο δυνατό για να απαντήσει στο ερώτημα «Τι έγινε μετά;», ή μάλλον «Τι απέγινε ο Τζέσι Πίνκμαν;»
«Οι ποιητές δεν σκοτώνουν, να το ξέρετε»: Η συναρπαστική ζωή του Ροβήρου Μανθούλη μέσα από μια παθιασμένη συνέντευξη
Μια εξομολογητική συνάντηση με τον διαυγή, σπινθηροβόλο, παρά τα 90 του χρόνια, βραβευμένο βετεράνο του σινεμά Ροβήρο Μανθούλη.
Τζον Γουότερς: Ένα «αμετανόητο φρικιό» μιλά στη LiFO για όσα τον έκαναν τόσο λατρεμένα απαράδεκτο
Η «Αυτού Ρυπαρότητα», ο ισοπεδωτικός συγγραφέας, καλλιτέχνης και πρωτοπόρος του ανεξάρτητου σινεμά που ο Ουίλιαμ Μπάροουζ χαρακτήρισε «ποντίφικα του trash» είναι φέτος το τιμώμενο πρόσωπο του 60ού Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου παρουσιάζει και τη stand up comedy «This filthy world».
«All that Jazz»: To αριστούργημα του Μπομπ Φόσι σε μεταμεσονύκτια προβολή στο Midnight Express
Οι μεταμεσονύχτιες προβολές του Άκη Καπράνου συνεχίζονται τα Σάββατα στην Ααβόρα. Αυτή την εβδομάδα προβάλλεται μια από τις σημαντικότερες ταινίες στην ιστορία του σινεμά.
Όλιβερ Στόουν για τα 25 χρόνια από το προφητικό Natural Born Killers: «H ίδια ιστορία με το Joker σήμερα»
«Το μέλλον είναι ο φόνος» λέει ο 73χρονος σκηνοθέτης μνημονεύοντας το κομμάτι που Λέοναρντ Κοέν που έκλεινε το «Γεννημένοι Δολοφόνοι», την πιο αμφιλεγόμενη ταινία του και μια από πιο παρεξηγημένες στην ιστορία του σύγχρονου σινεμά.
Από τι πέθανε τελικά ο Μάικλ Χάτσενς;
Το ντοκιμαντέρ “Mystify: Michael Hutchence” αμφισβητεί την διαδεδομένη θεωρία της «αυτοερωτικής ασφυξίας» ως αιτίας θανάτου του τραγουδιστή των INXS που βρέθηκε κρεμασμένος πριν από 22 χρόνια
Anthea Sylbert: η επιτυχημένη ενδυματολόγος του Χόλιγουντ που μετακόμισε στη Σκιάθο
Πολιτογραφημένη Σκιαθίτισσα, η σημαντικότατη Αμερικανίδα ενδυματολόγος δούλεψε με τους καλύτερους, απογοητεύτηκε νωρίς και βρήκε τις ρίζες της μακριά από τη βολή του Χόλιγουντ.
Μπέτι Ντέιβις: Η σταρ που «έκανε τα πάντα με τον δυσκολότερο τρόπο».
Σαν σήμερα πεθαίνει μία από τις μεγαλύτερες σταρ της χρυσής εποχής του Χόλυγουντ
Ένα νέο κύμα από φεμινίστριες που φορούν μαντίλα γυρίζουν ταινίες
Το ινστιτούτο σύγχρονης τέχνης State of Concept στο Κουκάκι παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα αραβικών φεμινιστικών ταινιών
«Ο άνθρωπος που γελά»: Το βωβό αριστούργημα του 1928 που γέννησε τον Τζόκερ
Η ταινία της Universal με πρωταγωνιστή τον μεγάλο Γερμανό ηθοποιό Κόνραντ Βάιντ έστρωσε το δρόμο για τον «Δράκουλα» και τον «Φράνκενσταϊν» και υπήρξε η βασική έμπνευση για τον χαρακτήρα του Τζόκερ, από την πρώτη του εμφάνιση το 1940 ως τις μέρες μας
#EUandME: Δύο ταινίες που ξεχώρισαν στις κατηγορίες «Δικαιώματα» και «Κινητικότητα»
Σημασία έχει το ταξίδι που επιλέγει να κάνει ο καθένας
Για τον Χρίστο Σιοπαχά και την «Κάθοδο των εννιά», μια κορυφαία στιγμή του Νέου Ελληνικού Σινεμά
Πέθανε σε ηλικία 72 ετών ο γνωστός σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου και πρώην διευθυντής του ΘΟΚ, Χρίστος Σιοπαχάς. Αυτή ήταν η πιο γνωστή ταινία του.
7 σχόλια
Ταξινόμηση:
avatar Sevi Kougiou 6.12.2015 | 11:46
Δε συμφωνώ καθόλου με την παραπάνω κριτική.Η ταινία με κρατούσε σε όλη τη διάρκεια της.Δε βαρέθηκα σε καμία στιγμή της ταινίας,η κάθε σκηνή περνούσε και το δικό της μυνημα.Ένας έρωτας που πολύ είτε θα επιθυμούσαν είτε θα ταυτιζονταν μαζί του.Τα ιστορικά γεγονότα θεωρώ ήταν επαρκή στην ταινία καθώς είναι μια ταινία και όχι ένα ντοκιμαντέρ για τον αιματηρό πόλεμο.Την ταινία αν μπορούσα θα την έβλεπα κάθε βδομάδα και σίγουρα θα της έδινα 5 αστεράκια .Είμαι 18 χρονών και καμιά ελληνική ταινία μέχρι τώρα δεν με έχει βάλει σε τόσες σκέψεις και δε μου έχει δώσει το ερέθισμα να ψάξω μόνη μου περισσότερα όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα.Αλλά εγώ είμαι απλά 18 χρονών...
αποσπερίτης αποσπερίτης 6.12.2015 | 14:55
Μακάρι σε 10 χρόνια όταν γίνεις 28 να διαβάσεις αυτό το post και να αναρωτηθείς για το τι τρέλες έλεγες στα νιάτα σου :P
Μάλλον θα πρέπει να παρακολουθήσεις περισσότερο κινηματογράφο και να εμβαθύνεις περισσότερο σε ό,τι θα παρακολουθήσεις.
avatar Obobo 7.12.2015 | 01:44
Υπάρχουν ωραιότερες ελληνικές ταινίες, πολύ πιο καλογυρισμένες που καταφέρνουν να σε αγγίξουν βαθιά μέσα στην ψυχή ενώ παράλληλα σε βάζουν σε σκέψεις (π.χ. θα σου πρότεινα να δεις τις "Νύφες"). Δε θα έλεγα πως η ταινία είναι άθλια αλλά σίγουρα ούτε για 5 αστέρια που λες εσύ.
avatar kikitsif 7.12.2015 | 01:54
Σίγουρα σε αρκετά σημεία πάσχει το μοντάζ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έγινε πολύ καλή δουλειά σε όλα τα άλλα επίπεδα. Οι ταινίες δεν έχουν αυτοσκοπό να εστιάζουν καθ'όλη την διάρκεια σε ένα συγκεκριμένο θέμα. Αν μη τι άλλο είναι αξιέπαινη η προσπάθεια αυτή να θίγονται κατά καιρόυς τόσο βαρυσήμαντα θέματα. Προφανώς ο Μανουσάκης δεν είναι Βούλγαρης και αυτό δεν ειπώνεται υπονομευτικά. Είναι καλό άλλωστε να είναι ευρύ το κοινό που θα παρακολουθήσει μια ταινία σαν κι αυτή. Και ας μην ξεχνάμε πως οι κριτικές κατακεραυνώνοντας τις ταινίες δεν θίγουν απλώς την επαγγελματική υπόληψη του σκηνοθέτη, αλλά πολύ περισσότερο ζημιώνουν οικονομικά όλους τους ηθοποιούς, τους τεχνικούς που δούλεψαν με μεράκι γι'αυτή την δουλειά.
avatar Obobo 7.12.2015 | 02:11
Είδα προχθές την ταινία ύστερα από μεγάλη ανυπομονησία λόγω του ότι τα έργα εποχής με δραματικό υπόστρωμα τέτοιου είδους είναι η αδυναμία μου, συν του ότι θεωρώ τις ερμηνίες του Ανδρέα Κωνσταντίνου πολύ εύστοχες και φυσικά επειδή αγαπώ τα τραγούδια του Τσιτσάνη.
Η κριτική μου; Μέτρια. Δηλαδή και να μη τη δεις δε χάνεις και τίποτα το συγκλονιστικό.
Το έργο θεωρώ κάνει καλή δουλειά στο να σε μεταφέρει στη Θεσ/νικη του '40 δίνοντας με επιτυχία την αίσθηση του απάνθρωπου χειρισμού της ευραικής κοινότητας στα χέρια των ναζί καθώς επίσης και τη δράση των αντιστασιακών. Οι ηθοποιοί και ειδικά οι πρωταγωνιστές δεν μετέφεραν στον θεατή το βάθος του έρωτα ή οποιασδήποτε άλλης ενέργειάς τους με αποτέλεσμα σκηνές οι οποίες θεωρητικά θα πρεπε να ταν πολύ συναισθηματικά φορτισμένες και να προκαλούν δέος στο κοινό, να περνάνε απλά αδιάφορες. Επιπλέον θεωρώ πως κάποιοι σημαντικοί για την εξελιξη της πλοκής χαρακτήρες όπως ο ρόλος που υποδύεται ο Γιάννης Αηβάζης αδικούνται από τον σκηνοθέτη με αποτέλεσμα οι εξελίξεις να είναι ιδιαίτερα απότομες. Γενικά όντας άτομο που το επηρεάζουν συναισθηματικά τέτοιου είδους ταινίες μπορώ να πω πως η συγκεκριμένη με αφησε πλήρως απαθή. Σίγουρα δεν ήταν βαρετή, αλλά ούτε και εξαιρετικά σπουδαία προκειμένου να την ξαναδώ. Ειλικρινά μιλώντας, πιο πολύ με "έπιασαν" οι τελευταίες δύο προτάσεις που εξηγούν τι απέγιναν οι εβραίοι της Θεσσαλονίκης συνοδευόμενες από το "Συννεφιασμένη Κυριακή" παρά οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη στην ταινία. Οι ηθοποιοί καλοί, αν και είχα περισσότερες απαιτήσεις από τους πρωταγωνιστές. Ποιος ξέρει βέβαια; μπορεί να ταν και θέμα του σκηνοθέτη. Συνοπτικά, 2,5/5 αστέρια για μένα. Θα μπορούσε να ταν πολύ καλύτερη μη σας πω και αριστούργημα αν είχε πέσει στα κατάλληλα χέρια.
xouftalo xouftalo 7.12.2015 | 02:48
Δεν έχει σημασία Θοδωρή μου. Αυτή η ταινία φτιάχτηκε για ένα κοινό που δεν βλέπει κινηματογράφο και δεν ενδιαφέρεται για κριτικές. Θα πουλήσει μισό εκατομμύριο εισιτήρια και καλά θα κάνει. Είναι τίμια διασκέδαση για ανθρώπους που δεν το έχουν με το σινεμά. Έκαστος εφ' ω ετάχθη.
Άσχετο, αλλά θα ήθελα να δω ένα άρθρο για το κενό στον Ελληνικό κινηματογράφο. Ή Παπακαλιάτης ή Λάνθιμος; Κάτι στη μέση δεν υπάρχει;
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή