Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Φαντάσματα στην Πόλη, υπό την αγριότητα του καθεστώτος Ερντογάν

Σκέψεις για την αγαπητή Κωνσταντινούπολη με αφορμή μια εξαιρετική ταινία του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με θέμα την δυσάρεστη μοίρα αλλά και τις ελπίδες των «δικών μας ανθρώπων» υπό την αγριότητα του καθεστώτος Ερντογάν.
H νεαρή Toυρκάλα σκηνοθέτρια Azra Deniz Okyay



ΤO ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΠΕΡΣΙΝΗΣ, ελεύθερης από covid, χρονιάς, είχα πιάσει κάποια στιγμή κουβέντα στην παραλία με έναν δικό μας millennial (στα μισά περίπου μεταξύ τριάντα και σαράντα, πρώην Βου-Που, νυν Παγκράτι, ωραίος, εναλλακτικός, μάλλον πιο φλώρος απ' όσο θα ήθελε να πιστεύει ότι είναι), γνωστό γνωστού, περί Κωνσταντινούπολης, την οποία είχε επισκεφτεί πρόσφατα. Έχω χρόνια να πάω – μια δεκαετία τουλάχιστον – και ήθελα ν' ακούσω μια φρέσκια εμπειρία από ένα αγαπημένο μου μέρος. Όλα καλά στην κουβέντα, εκτός από το ότι επέμενε να την λέει επιδεικτικά σχεδόν «Ινσταμπούλ» σε όλη την συζήτηση, σα να το έκανε επίτηδες επιθυμώντας να με εκθέσει εμμέσως ως εθνικιστή (ή "boomer") επειδή εγώ την αποκαλούσα με το όνομα που έχουμε μάθει να την λέμε σ' αυτήν εδώ την χώρα.

 

 

Ούτε με το «Πόλη» (που αποδίδει και την τουρκική ονομασία) φαινόταν να συμβιβάζεται, οπότε συνεχίσαμε αυτό το πολιτισμικό μπρα-ντε-φερ, τονίζοντας και οι δύο ξαφνικά μέσα στις προτάσεις το όνομα της πόλης, ο καθένας με διαφορετική ονομασία. Παρά τον στατικό θόρυβο που προκαλούσε στην κουβέντα αυτή η υπόγεια κόντρα πάντως, πληροφορήθηκα κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία που έμοιαζαν να επιβεβαιώνουν τις πληροφορίες για τον ολισθηρό δρόμο που έχει πάρει η ζωή εκεί για τους ανθρώπους «σαν κι εμάς» στα χρόνια του καθεστώτος Ερντογάν. Εδώ και μερικά χρόνια συζητάμε κατά καιρούς με φίλους πότε θα ξαναπάμε και πότε θα ξαναπάμε αλλά διστάζουμε να το αποφασίσουμε, όχι επειδή πιστεύουμε ότι θα τύχουμε εχθρικής αντιμετώπισης ως Έλληνες (δεν πιστεύω ότι θα έχει αλλάξει η παραδοσιακά φιλική προδιάθεση προς τους «Γιουνάν») αλλά για να μην φρικάρουμε από την άγρια συντηρητικοποίηση των ηθών και τις ποικίλες απαγορεύσεις που έχει επιβάλλει ο «Σουλτάνος» στην (πρώην) κοιτίδα ενός κοσμοπολιτισμού που στην Αθήνα μας ήταν άγνωστος.

 

Σκηνή από τα Φαντάσματα (2020)
Σκηνή από τα Φαντάσματα (2020)

 

Μια ταινία για τις χαμένες γενιές που κάνουν αποχαιρετιστήρια πάρτι, για την αγρίως κερδοσκοπική και αισθητικά κακότεχνη διαδικασία ανάπλασης της αχανούς πόλης, για την ισχυρότατη πλέον συμβολική επικράτηση της μαντήλας, για την αποδοκιμασία κάθε «ελευθεριακής» συμπεριφοράς, για τον χαφιεδισμό και την αστυνομοκρατία στην Κωνσταντινούπολη του Ερντογάν


Αυτή η εντύπωση επιβεβαιώθηκε πριν από δυο μέρες, καθώς παρακολουθούσα από τον καναπέ μου μια εξαιρετική φετινή τουρκική ταινία, στο πλαίσιο των καθημερινών online προβολών του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (μεγάλο κρίμα που οι περιστάσεις δεν επέτρεψαν την «φυσική» διεξαγωγή του φετινού φεστιβάλ, τουλάχιστον όμως αποτελεί ιδανική προσομοίωση της εμπειρίας, ειδικά σε συνθήκες lockdown, η δυνατότητα να «νοικιάζεις» αντί μικρού αντιτίμου τις ταινίες και να τις βλέπεις τα βράδια σπίτι σου).


Πρόκειται για την ταινία «Φαντάσματα στην Πόλη» ή "Ghosts" ("Hayaletler" στα τουρκικά) της νεαρής σκηνοθέτριας Azra Deniz Okyay που είχε κερδίσει το βραβείο της Εβδομάδας Κριτικών στο πρόσφατο Φεστιβάλ της Βενετίας και αυτές τις μέρες συμμετέχει στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Μια ταινία για τις χαμένες γενιές που κάνουν αποχαιρετιστήρια πάρτι (όσοι ανήκουν στη μεσαία τάξη και έχουν καβάτζες για να την κοπανήσουν στο εξωτερικό), για την αγρίως κερδοσκοπική και αισθητικά κακότεχνη διαδικασία ανάπλασης της αχανούς πόλης, για την ισχυρότατη πλέον συμβολική επικράτηση της μαντήλας, για την αποδοκιμασία κάθε «ελευθεριακής» συμπεριφοράς (ζευγάρια που αγκαλιάζονται στον δρόμο, κορίτσια που χορεύουν μόνα τους), για τον χαφιεδισμό, την αστυνομοκρατία και για όλα αυτά τα δραματικά και τραυματικά που τραβάνε στην καθημερινότητά τους, οι προλετάριοι, οι φλώροι, οι εναλλακτικοί, οι μετανάστες, οι ακτιβιστές, οι καλλιτέχνες, η γκέι/queer μειονότητα και η γυναικεία πλειονότητα. Κι όλα αυτά χωρίς κραυγαλέες καταγγελίες και διδακτισμούς, αλλά ως υποδειγματική εκδοχή ενός φρέσκου, εμπνευσμένου αισθητικά και σεναριακά, σύγχρονου αφηγηματικού σινεμά. Και στα δικά μας.

 

Σκηνές από τα Φαντάσματα (2020)
Σκηνές από τα Φαντάσματα (2020)
 


Μετά την ταινία, διάβασα και μια συνέντευξη της σκηνοθέτριας, που μου θύμισε μια από τις τελευταίες φορές που είχα πάει και είχε συμπέσει με την (σούπερ γκλάμορους) Μπιενάλε καλλιτεχνών. «Οι μεγάλες αλλαγές ξεκίνησαν εκεί κάπου μετά το 2010», λέει η δημιουργός της ταινίας, «επειδή το 2010 είχες ακόμα την αίσθηση ότι η πόλη ήταν γεμάτη τέχνη. Κάθε τόσο νέοι άνθρωποι άνοιγαν κι από μια γκαλερί ή κάποιον χώρο συναυλιών και πρωτοποριακών εκδηλώσεων. Ερχόντουσαν άτομα από παντού ως φιλόδοξοι νέοι δημιουργοί. Ήταν σαν το 'νέο Βερολίνο' [αχ αυτή η στάμπα, για πόσες αμαρτίες ευθύνεται]. Ξαφνικά όμως, αυτά τα μικρά μέρη άρχισαν να κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Και μετά ακολούθησε το χάος και η καταστολή...».

 

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας

 

 

 

 

Γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Ξεκίνησε να γράφει το 1994 στο περιοδικό «01».

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

61ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Ένας οδηγός για την πρώτη ψηφιακή εκδοχή του
Για πρώτη φορά στην ιστορία του, ο σημαντικότερος κινηματογραφικός θεσμός της Ελλάδας πραγματοποιείται εξ ολοκλήρου ψηφιακά, με 177 ταινίες απ’ όλο τον κόσμο να είναι διαθέσιμες από τις 5 έως τις 15/11 στις οθόνες του σπιτιού μας.
ΤΙΜΕ: Γιατί η αγάπη του Ερντογάν για την Οθωμανική Αυτοκρατορία θα πρέπει να ανησυχεί όλον τον κόσμο
Το περιοδικό TIME αναλύει σε άρθρο του το πρότυπο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας που επιθυμεί ο Ερντογάν
61ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Συμβολική προβολή χωρίς θεατές στο Ολύμπιον
Την ώρα που κάθε θεατής θα έψαχνε να βρει τη θέση του στην αίθουσα, τα φώτα του Ολύμπιον άναψαν ξανά
Ορέστη Ανδρεαδάκη, πώς θα γίνει φέτος το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης;
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Ορέστης Ανδρεαδάκης, μιλά για την πρώτη ψηφιακή βερσιόν της διοργάνωσης στα 61 χρόνια της ιστορίας της.
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Οι 20 ταινίες του αφιερώματος στην επιστημονική φαντασία
Το κεντρικό αφιέρωμα του 61ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έχει τίτλο «Προφητείες από έναν άλλο κόσμο: Sci-fi και Cli-fi (1950-1990)». Περιλαμβάνει 20 cult ταινίες επιστημονικής φαντασίας.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Κάτι για την Φρίντα Λιάππα
Σαν σήμερα πεθαίνει το 1994 η Φρίντα Λιάππα. Η Μαρία Νικολακοπούλου γράφει για μια σημαντική δημιουργό του ελληνικού κινηματογράφου.
10 κινηματογραφικές ιστορίες φαντασμάτων
Μια κινηματογραφική λίστα γεμάτη ανατριχίλες.
Η Εύα Κοταμανίδου μιλά για τα γυρίσματα του «Θιάσου» και για το μεγαλείο του Θόδωρου Αγγελόπουλου
Η ηθοποιός που απεβίωσε σήμερα είχε καταγράψει στη LIFO τις αναμνήσεις της από την ιστορική ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου στην οποία πρωταγωνιστούσε.
Η στρατηγική του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι
Αυτό που βασικά ενδιέφερε τον πολυβραβευμένο Ιταλό σκηνοθέτη που πέθανε σαν σήμερα στα 77 του χρόνια ήταν ο άνθρωπος μέσα στη δίνη της Ιστορίας και της πολιτικής, η ψυχή του και οι επιθυμίες του.
Hillbilly Elegy: Η βαθιά Αμερική του Τραμπ μέσα από το πορτρέτο μιας θορυβώδους ενηλικίωσης
Η νέα ταινία του Ρον Χάουαρντ, με την εκπληκτική ερμηνεία της Γκλεν Κλόουζ, μόλις έκανε πρεμιέρα στο Netflix.
Χρήστος Λούλης: «Μου αρέσει η αδρεναλίνη με την οποία σε σουτάρει το σινεμά»
Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος συζητά με τον Χρήστο Λούλη για την εμπειρία της δημιουργίας κινηματογραφικών ταινιών και θεατρικών παραστάσεων και την σχέση του με τους σκηνοθέτες με τους οποίους έχει συνεργαστεί.
H τελευταία συνέντευξη του Τάκη Κανελλόπουλου στον Χρήστο Παρίδη
Το 33ο Ευρωπαϊκό Πανόραμα Κινηματογράφου, με αφορμή τα 30 χρόνια από τον θάνατό του σημαντικού Σαλονικιού σκηνοθέτη, προβάλει online τις ταινίες του «Εκδρομή», «Ουρανός», «Ρομαντικό σημείωμα».
Η Σοφία Λόρεν και η Μάργκο Ρόμπι πρωταγωνιστούν στις ταινίες της εβδομάδας
Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος σχολιάζει τις ταινίες «Dreamland» και «Η ζωή μπροστά».
Ο Τέρι Γκιλιαμ έγινε 80 χρονών: Ξαναβλέπουμε όλες τις ταινίες του
Μόλις 12 μεγάλου μήκους ταινίες αριθμεί η καριέρα του σπουδαίου σκηνοθέτη, είναι όλες όμως πραγματικά ξεχωριστές.
O γύρος του σινεμά σε 1000 λέξεις: Πώς να πιάσουμε τον παγκόσμιο κλασικό κινηματογράφο από την αρχή
Ας κάνουμε μια παρένθεση στο binge watching και στο κυνήγι της επόμενης εθιστικής τηλεοπτικής σειράς.
Φωκίων Μπόγρης: Η λέξη «λούμπεν» δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μου
Σκηνοθέτης, σεναριογράφος. Κατοικεί στον Άγιο Δημήτριο. Το nickname του προέκυψε από μια νεανική τρολιά. Το «Πρόστιμο», η νέα μεγάλου μήκους ταινία του, έκανε πρεμιέρα στο 61ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
10 σινεφίλ ταινίες και αφιερώματα που αξίζει να δούμε online
Από το «Δικό μου Αϊντάχο» στο Netflix μέχρι το ψηφιακό για φέτος 33ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, υπάρχουν ευκαιρίες να δούμε κάτι καλύτερο από ένα ακόμα blockbuster.
Ο βραβευμένος σκηνοθέτης Αλέξανδρος Αβρανάς μιλά εφ´ όλης της ύλης στον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο
Ο σκηνοθέτης του Miss Violence σχολιάζει τη φιλμογραφία του καθώς και το θεατρικό που φέτος υπογράφει στο Εθνικό και ξαναρχίζει παραστάσεις σε live streaming
Τσέλι Γουίλσον: Η απίστευτη ιστορία της Ελληνοεβραίας που έστησε μια πανίσχυρη βιομηχανία πορνό στη Νέα Υόρκη
Πώς μια λεσβία Ελληνοεβραία κατόρθωσε να εγκαταλείψει τη Θεσσαλονίκη λίγο πριν από την επέλαση των ναζί για να χρηματοδοτήσει την πιο φιλόδοξη ταινία του Νίκου Κούνδουρου, να αναδείξει τις ταινίες του Άντι Γουόρχολ και να στήσει μια παντοδύναμη βιομηχανία πορνό στη Νέα Υόρκη.
Μαύρο + Άσπρο: Η αγαπημένη μου ταινία μυθοπλασίας «για το Πολυτεχνείο»
Η ταινία που γύρισε ο Θανάσης Ρεντζής με τον Νίκο Ζερβό το 1973, σε σενάριο του πρώτου, με κεντρικό χαρακτήρα έναν φοιτητή της Καλών Τεχνών, θα έπρεπε κανονικά να είναι απείρως πιο γνωστή. Ποτέ δεν είναι αργά όμως.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή