Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Η άλλη Μαγδαληνή

Για τη θρυλική ταινία των Ζαν-Μαρί Στρομπ και Ντανιέλ Ουιγιέ.
Δεν άφησε δικό της αποτύπωμα, παρά μόνο ένα ημερολόγιο, που κι αυτό ήταν ψεύτικο.

Όταν σπούδαζα στο Παρίσι, διέσχιζα καθημερινά την οδό Rambuteau, από την αίθουσα που τώρα ανήκει στον παραγωγό Μαρίν Καρμίτς, και ανάμεσα στα μαγαζιά με τις αφίσες του ειρωνικά χαμογελαστού Μίκι Ρουρκ στις ποζάτες δόξες του και του επικά κενού Κριστόφ Λαμπέρ (στα τέλη των '80s οι Γάλλοι δεν ήταν και τόσο ρεσερσέ στα είδωλά τους) χάζευα τα προσεχώς.

 

Το μάτι μου πάντα έπεφτε σε έναν παράξενο τίτλο. Το Χρονικό της Άννα Μαγκνταλένα Μπαχ. Των Ζαν-Μαρί Στρομπ και Ντανιέλ Ουιγιέ. Του 1968. Με ύμνους από κριτικούς και θεωρητικούς να το συνοδεύουν στα σεμνά lobby cards. Το έπαιζε κάθε Κυριακή, στις 12 το μεσημέρι, και μόνο τότε.

 

Καθόλου συνηθισμένος σε ειδικά ωράρια, το ανέβαλλα συστηματικά. Ώσπου έναν μήνα πριν τα μαζέψω και φύγω από την πόλη, με την ταινία σταθερή στο ραντεβού της, μπήκα από περιέργεια στη μικρή σάλα.


Πίστευα πως είμαι ανθεκτικός σινεφίλ και στην προ ψηφιακού κατακλυσμού υπερφίαλη νεότητά μου νόμιζα πως θα το χειριζόμουν.

 

Ειλικρινά, δεν ήξερα τι έβλεπα, πώς το έκαναν, γιατί και, τελικά, ποιοι είναι αυτοί οι δύο κινηματογραφιστές που καταπιάστηκαν με το πλαστό ημερολόγιο της δεύτερης συζύγου του μεγάλου Γερμανού συνθέτη. Δεν είχε εφέ, κόλπα, εντυπωσιασμούς. Μόνο υπέροχη μουσική και αυστηρή αφήγηση.

 

 
Mια σχεδόν αόρατη γυναίκα...
Mια σχεδόν αόρατη γυναίκα...

Μετά από τόσους Χριστούς από τη Ναζαρέτ και Μαγδαληνές που έχω δει, θυμήθηκα την περίπτωση μιας υποστηρικτικής, σχεδόν αόρατης γυναίκας, μιας πιο προνομιούχου Μαγδαληνής, η οποία δεν έκανε ποτέ τη μεγάλη καριέρα της σοπράνο που πιθανώς ονειρευόταν, αλλά υπηρέτησε έναν εμπνευσμένο καλλιτέχνη, έκανε 13 παιδιά μαζί του και δεν άφησε δικό της αποτύπωμα, παρά μόνο ένα ημερολόγιο, που κι αυτό ήταν ψεύτικο.

 

 

Την επομένη μπήκα στο Beaubourg, στη βιβλιοθήκη που είχε σταθεί βράχος σε κάθε ανασκαφή γνώσης που είχα επιχειρήσει, και προσπάθησα να μάθω τα πάντα γι' αυτούς.

  

Γεννήθηκαν στη Γαλλία, γνωρίστηκαν όταν εκείνη ήταν φοιτήτρια κι εκείνος έγραφε για τα «Cahiers du Cinéma», μετακόμισαν στη Γερμανία για να αποφύγει ο Στρομπ τη στρατιωτική θητεία και μετά από μια σύντομη μαθητεία δίπλα στον Ζακ Ριβέτ έκαναν ταινίες που βασίζονταν σε ασυνήθιστες πηγές.

 

Ζαν-Μαρί Στρομπ και Ντανιέλ Ουιγιέ
Ζαν-Μαρί Στρομπ και Ντανιέλ Ουιγιέ

 

Το βάρος της σκηνοθεσίας καθαυτήν αναλάμβανε ο Στρομπ, η Ουιγιέ ασχολούνταν περισσότερο με την παραγωγή και το μοντάζ και όλα τα υπόλοιπα, τις πρόβες και την προετοιμασία τα μοιράζονταν – ο Πέδρο Κόστα έχει απαθανατίσει τη σιαμαία συνεργασία τους σε ένα ντοκιμαντέρ με τη μορφή του making of της ταινίας τους Sicilia!.


Το Χρονικό της Άννα Μαγκνταλένα Μπαχ ήταν η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία τους και παραμένει η πιο γνωστή και λιγότερο δύσβατη.

 

Μοιάζει με ιδιότυπο, ανάδελφο μιούζικαλ εποχής, ηχογραφημένο με σύγχρονο ήχο από τη ζωντανή εκτέλεση στο φιλμ χωρίς παρέμβαση στο στούντιο, μια τεχνική σπανιότατη και εξαιρετικά δύσκολη, που απαιτεί δουλειά, ακρίβεια, επαγγελματισμό, ταλέντο.

 

 

 

 

Η εμμονή στη λεπτομέρειά του είναι μοναδική: τηρεί τη χρονολογική σειρά των έργων του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ξεκινώντας από ένα βραδεμβούργιο κονσέρτο και συνεχίζοντας με σονάτες, καντάτες, πρελούδια και ορατόρια.

 

Τον συνθέτη υποδύεται ο πιανίστας, με ειδίκευση στο αρπίχορδο, και θεωρητικός Γκούσταβ Λέονχαρτ, μεταμφιεσμένος, όπως όλοι οι «ερμηνευτές».

 

Δεν είναι θέατρο, ούτε ντοκιμαντέρ. Δεν προορίζεται για μουσειακή ή αρχειακή χρήση. Μυθοπλασία σίγουρα, όχι όμως στον βαθμό και τη δομή που αντιλαμβανόμαστε από τις κλασικές τρεις πράξεις μιας φαινομενικά αντικειμενικής βιογραφίας, η οποία ωστόσο δεν φιλοδοξεί να ασχοληθεί με τη ζωή ενός μάλλον βαρετού ανθρώπου που συνέθετε θεσπέσια.

 

 

 

 

Τη δεύτερη φορά που είδα το Χρονικό, ελάχιστη σημασία έδωσα στον υποκρουσιακό μονόλογο της Μαγδαληνής του Μπαχ, γιατί κόλλησα με την ίδια την υπέροχη μουσική.
Τη δεύτερη φορά που είδα το Χρονικό, ελάχιστη σημασία έδωσα στον υποκρουσιακό μονόλογο της Μαγδαληνής του Μπαχ, γιατί κόλλησα με την ίδια την υπέροχη μουσική.


Η αίσθηση είναι μοναδική: παρά την έλλειψη δραματικότητας, του κινηματογραφικού artifice, όπως το γνωρίζουμε από τη συντριπτική πλειονότητα των μουσικών βιογραφιών (ή, μάλλον, χάρη σε αυτή την καθαρότητα της αναπαράστασης), η πιστότητα γίνεται η πειστικότερη δυνατή μετουσίωση, μια de facto μεταφορά στη συγκεκριμένη εποχή. Χωρίς συγκινήσεις και ευτυχή φινάλε, ανατροπές και αφήγηση που διακόπτεται από τραγούδια και νούμερα.

 

Τη δεύτερη φορά που είδα το Χρονικό, ελάχιστη σημασία έδωσα στον υποκρουσιακό μονόλογο της Μαγδαληνής του Μπαχ, γιατί κόλλησα με την ίδια την υπέροχη μουσική.

 

Το έγγραφο χρονικό της δεύτερης συζύγου, που, όπως αποδείχτηκε ιστορικά, ήταν πλαστό και το σκάρωσε το 1925 η Βρετανίδα συγγραφέας Έστερ Μέινελ, χρησιμεύει απλώς ως η αφορμή για την ταινία.

 

Ο δικός μου συνειρμός είναι άσχετος και καθαρά πασχαλινός. Μετά από τόσους Χριστούς από τη Ναζαρέτ και Μαγδαληνές που έχω δει, θυμήθηκα την περίπτωση μιας υποστηρικτικής, σχεδόν αόρατης γυναίκας, μιας πιο προνομιούχου Μαγδαληνής, η οποία δεν έκανε ποτέ τη μεγάλη καριέρα της σοπράνο που πιθανώς ονειρευόταν, αλλά υπηρέτησε έναν εμπνευσμένο καλλιτέχνη, έκανε 13 παιδιά μαζί του και δεν άφησε δικό της αποτύπωμα, παρά μόνο ένα ημερολόγιο, που κι αυτό ήταν ψεύτικο.

 

 

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

 

Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στην Καλλίπολη του Πειραιά. Σπούδασα Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Επιστήμες Τύπου και Πληροφόρησης, με κατεύθυνση στον κινηματογράφο, στη Σορβόνη. Ξεκίνησα να δουλεύω ως κριτικός κινηματογράφου στο περιοδικό Σινεμά και τον ΑΝΤΕΝΝΑ και συνεργάστηκα με εφημερίδες και περιοδικά σε μόνιμη βάση. Εδώ και μια δεκαετία, κάνω κριτικές σε ταινίες, συνεντεύξεις, ανταποκρίσεις από τα μεγάλα φεστιβάλ και ρεπορτάζ για τη LIFO και τον ALPHA TV.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

O Χριστός του Παζολίνι, μαρξιστής, σκακιστής και ακτιβιστής
Η ιστορία του ισπανού ερασιτέχνη ηθοποιού Ενρίκε Ιραζόκουι που στα 20 του ο Πιερ Πάολο Παζολίνι του εμπιστεύθηκε τον ρόλο του Θεανθρώπου, παρά το ότι βρισκόταν μακριά από τα ξανθογάλανα πρότυπα του δυτικού κινηματογράφου
Σαν σήμερα το 1701 γεννιέται στο Zeitz η Anna Magdalena Bach.
[ + Βίντεο] : Chronik der Anna Magdalena Bach.
Η πρώτη φορά που είδα το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο
Η Ανάσταση είναι η Άνοιξη που είναι η Αρχιτεκτονική της Σκόρπιας Ζωής που είναι Άνοιγμα στο Αίνιγμα

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αποστολή Κάννες 2019: Οι γυναίκες των Καννών
Καυτές ή αποστασιοποιημένες, οι γυναίκες που διαγωνίζονται για Χρυσό Φοίνικα δεν περνούν απαρατήρητες.
Και ιερό και τέρας: Προς υπεράσπιση του «φαύλου» Αλέν Ντελόν
Εν μέσω αντιδράσεων τιμήθηκε πριν από λίγες μέρες από το Φεστιβάλ των Καννών στα 83 του ο πιο γοητευτικός και συγχρόνως πιο αμφιλεγόμενος σταρ στην ιστορία της μεγάλης οθόνης
Κάννες 2019:  Θέμα συνείδησης
Το θέμα του διαχωρισμού του καλλιτέχνη από τον άνθρωπο παραμένει εξαντλητικά αναπάντητο στην ουσία του.
«Κάποτε στο Χόλιγουντ»: Είδαμε τη νέα ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο στο Φεστιβάλ Καννών
Η αριστουργηματική επιστροφή του Αμερικανού σκηνοθέτη ραψωδεί θεσπέσια έναν κόσμο που χάθηκε
Στα λημέρια των Καννών
Μικρά στέκια σε ένα πελώριο φεστιβάλ.
Βιρζινί Εφιρά: Μια φυσική κομεντιέν σε δραματική καμπή
Λίγο πριν υποδυθεί την αμφιλεγόμενη μοναχή Benedetta στην αναμενόμενη νέα ταινία του Πολ Βερχόφεν, η 42χρονη Εφιρά πείθει εμφατικά ως Ρασέλ, παθιασμένη και πεισματάρα ερωμένη και μητέρα, στο «Μια αγάπη ανέφικτη».
Πόσο προβληματικός είναι εν τέλει ο τελευταίος κύκλος του Game of Thrones; Τι βαθμολογία τού δίνουν οι φαν.
Πολύ προβληματικός μάλλον, αν κρίνει κανείς από τις αξιολογήσεις των χρηστών του IMDb για τα φινάλε μερικών από τις πιο δημοφιλείς σειρές του 21ου αιώνα
Αποστολή Κάννες 2019: Είδαμε τις ταινίες των Πέδρο Αλμοδόβαρ και Κεν Λόουτς
Οι δύο μεγάλοι σκηνοθέτες επιστρέφουν στις Κάννες, επαναλαμβάνοντας μαεστρικά την αισθητική και την προβληματική τους.
Aποστολή Κάννες 2019: Είδαμε το Rocketman, την ταινία για τον Elton John
Φανταχτερή και διασκεδαστική, η «τζουκ μποξ» βιογραφία του Έλτον Τζον υπερέχει σε τραγούδια, υστερεί σε δράμα και εκπληρώνει τη fun αποστολή της.
Αποστολή Κάννες 2019: Σύγχρονοι άθλιοι
Καίριες και επίκαιρες, δύο ιστορίες από το Παρίσι και το Ντακάρ εξερευνούν τις διαφορετικές αιχμές του αφρικανικού προβλήματος.
Bacurau: Ένα ιδιόμορφο γουέστερν για τον ρατσισμό
Ο Βραζιλιάνος σκηνοθέτης Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιο παρουσίασε μόλις στις Κάννες μια ιδιαίτερη ταινία
Αποστολή στις Κάννες: Είδαμε τη νέα ταινία του Τζιμ Τζάρμους
Η ταινία «Οι νεκροί δεν πεθαίνουν» εγκαινιάζει το Φεστιβάλ Καννών, σατιρίζοντας τζαρμουσικά, ήπια και αναιμικά μια Αμερική που βουλιάζει στον μακάριο υλισμό.
To #MeToo αλλάζει τον τρόπο αναπαράστασης του σεξ στην μεγάλη οθόνη
Είναι πλέον ξεκάθαρο το αίτημα για πιο ηθικές πρακτικές σε ολόκληρη τη βιομηχανία ψυχαγωγίας
Κάννες 1969: Το φεστιβάλ έναν χρόνο μετά την επανάσταση
Πώς αντέδρασε το Φεστιβάλ Καννών, ακριβώς έναν χρόνο μετά τον περίφημο Μάη του '68 που ανάγκασε το μεγαλύτερο κινηματογραφικό event να κατεβάσει ρολά;
H Κέιτ Μπλάνσετ έκλεισε τα πενήντα: μικρή αναδρομή σε μια υπέροχη καριέρα
Βασίλισσα Ελισάβετ, Γκαλάντριελ, Κάθριν Χέμπορν, Μπομπ Ντίλαν, Θλιμμένη Τζάσμιν: όποιον ρόλο κι αν κληθεί να υποδυθεί, η Αυστραλή σταρ τον αποδίδει με μοναδική ακρίβεια
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή