Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Η άλλη Μαγδαληνή

Για τη θρυλική ταινία των Ζαν-Μαρί Στρομπ και Ντανιέλ Ουιγιέ.
Δεν άφησε δικό της αποτύπωμα, παρά μόνο ένα ημερολόγιο, που κι αυτό ήταν ψεύτικο.

Όταν σπούδαζα στο Παρίσι, διέσχιζα καθημερινά την οδό Rambuteau, από την αίθουσα που τώρα ανήκει στον παραγωγό Μαρίν Καρμίτς, και ανάμεσα στα μαγαζιά με τις αφίσες του ειρωνικά χαμογελαστού Μίκι Ρουρκ στις ποζάτες δόξες του και του επικά κενού Κριστόφ Λαμπέρ (στα τέλη των '80s οι Γάλλοι δεν ήταν και τόσο ρεσερσέ στα είδωλά τους) χάζευα τα προσεχώς.

 

Το μάτι μου πάντα έπεφτε σε έναν παράξενο τίτλο. Το Χρονικό της Άννα Μαγκνταλένα Μπαχ. Των Ζαν-Μαρί Στρομπ και Ντανιέλ Ουιγιέ. Του 1968. Με ύμνους από κριτικούς και θεωρητικούς να το συνοδεύουν στα σεμνά lobby cards. Το έπαιζε κάθε Κυριακή, στις 12 το μεσημέρι, και μόνο τότε.

 

Καθόλου συνηθισμένος σε ειδικά ωράρια, το ανέβαλλα συστηματικά. Ώσπου έναν μήνα πριν τα μαζέψω και φύγω από την πόλη, με την ταινία σταθερή στο ραντεβού της, μπήκα από περιέργεια στη μικρή σάλα.


Πίστευα πως είμαι ανθεκτικός σινεφίλ και στην προ ψηφιακού κατακλυσμού υπερφίαλη νεότητά μου νόμιζα πως θα το χειριζόμουν.

 

Ειλικρινά, δεν ήξερα τι έβλεπα, πώς το έκαναν, γιατί και, τελικά, ποιοι είναι αυτοί οι δύο κινηματογραφιστές που καταπιάστηκαν με το πλαστό ημερολόγιο της δεύτερης συζύγου του μεγάλου Γερμανού συνθέτη. Δεν είχε εφέ, κόλπα, εντυπωσιασμούς. Μόνο υπέροχη μουσική και αυστηρή αφήγηση.

 

 
Mια σχεδόν αόρατη γυναίκα...
Mια σχεδόν αόρατη γυναίκα...

Μετά από τόσους Χριστούς από τη Ναζαρέτ και Μαγδαληνές που έχω δει, θυμήθηκα την περίπτωση μιας υποστηρικτικής, σχεδόν αόρατης γυναίκας, μιας πιο προνομιούχου Μαγδαληνής, η οποία δεν έκανε ποτέ τη μεγάλη καριέρα της σοπράνο που πιθανώς ονειρευόταν, αλλά υπηρέτησε έναν εμπνευσμένο καλλιτέχνη, έκανε 13 παιδιά μαζί του και δεν άφησε δικό της αποτύπωμα, παρά μόνο ένα ημερολόγιο, που κι αυτό ήταν ψεύτικο.

 

 

Την επομένη μπήκα στο Beaubourg, στη βιβλιοθήκη που είχε σταθεί βράχος σε κάθε ανασκαφή γνώσης που είχα επιχειρήσει, και προσπάθησα να μάθω τα πάντα γι' αυτούς.

  

Γεννήθηκαν στη Γαλλία, γνωρίστηκαν όταν εκείνη ήταν φοιτήτρια κι εκείνος έγραφε για τα «Cahiers du Cinéma», μετακόμισαν στη Γερμανία για να αποφύγει ο Στρομπ τη στρατιωτική θητεία και μετά από μια σύντομη μαθητεία δίπλα στον Ζακ Ριβέτ έκαναν ταινίες που βασίζονταν σε ασυνήθιστες πηγές.

 

Ζαν-Μαρί Στρομπ και Ντανιέλ Ουιγιέ
Ζαν-Μαρί Στρομπ και Ντανιέλ Ουιγιέ

 

Το βάρος της σκηνοθεσίας καθαυτήν αναλάμβανε ο Στρομπ, η Ουιγιέ ασχολούνταν περισσότερο με την παραγωγή και το μοντάζ και όλα τα υπόλοιπα, τις πρόβες και την προετοιμασία τα μοιράζονταν – ο Πέδρο Κόστα έχει απαθανατίσει τη σιαμαία συνεργασία τους σε ένα ντοκιμαντέρ με τη μορφή του making of της ταινίας τους Sicilia!.


Το Χρονικό της Άννα Μαγκνταλένα Μπαχ ήταν η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία τους και παραμένει η πιο γνωστή και λιγότερο δύσβατη.

 

Μοιάζει με ιδιότυπο, ανάδελφο μιούζικαλ εποχής, ηχογραφημένο με σύγχρονο ήχο από τη ζωντανή εκτέλεση στο φιλμ χωρίς παρέμβαση στο στούντιο, μια τεχνική σπανιότατη και εξαιρετικά δύσκολη, που απαιτεί δουλειά, ακρίβεια, επαγγελματισμό, ταλέντο.

 

 

 

 

Η εμμονή στη λεπτομέρειά του είναι μοναδική: τηρεί τη χρονολογική σειρά των έργων του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ξεκινώντας από ένα βραδεμβούργιο κονσέρτο και συνεχίζοντας με σονάτες, καντάτες, πρελούδια και ορατόρια.

 

Τον συνθέτη υποδύεται ο πιανίστας, με ειδίκευση στο αρπίχορδο, και θεωρητικός Γκούσταβ Λέονχαρτ, μεταμφιεσμένος, όπως όλοι οι «ερμηνευτές».

 

Δεν είναι θέατρο, ούτε ντοκιμαντέρ. Δεν προορίζεται για μουσειακή ή αρχειακή χρήση. Μυθοπλασία σίγουρα, όχι όμως στον βαθμό και τη δομή που αντιλαμβανόμαστε από τις κλασικές τρεις πράξεις μιας φαινομενικά αντικειμενικής βιογραφίας, η οποία ωστόσο δεν φιλοδοξεί να ασχοληθεί με τη ζωή ενός μάλλον βαρετού ανθρώπου που συνέθετε θεσπέσια.

 

 

 

 

Τη δεύτερη φορά που είδα το Χρονικό, ελάχιστη σημασία έδωσα στον υποκρουσιακό μονόλογο της Μαγδαληνής του Μπαχ, γιατί κόλλησα με την ίδια την υπέροχη μουσική.
Τη δεύτερη φορά που είδα το Χρονικό, ελάχιστη σημασία έδωσα στον υποκρουσιακό μονόλογο της Μαγδαληνής του Μπαχ, γιατί κόλλησα με την ίδια την υπέροχη μουσική.


Η αίσθηση είναι μοναδική: παρά την έλλειψη δραματικότητας, του κινηματογραφικού artifice, όπως το γνωρίζουμε από τη συντριπτική πλειονότητα των μουσικών βιογραφιών (ή, μάλλον, χάρη σε αυτή την καθαρότητα της αναπαράστασης), η πιστότητα γίνεται η πειστικότερη δυνατή μετουσίωση, μια de facto μεταφορά στη συγκεκριμένη εποχή. Χωρίς συγκινήσεις και ευτυχή φινάλε, ανατροπές και αφήγηση που διακόπτεται από τραγούδια και νούμερα.

 

Τη δεύτερη φορά που είδα το Χρονικό, ελάχιστη σημασία έδωσα στον υποκρουσιακό μονόλογο της Μαγδαληνής του Μπαχ, γιατί κόλλησα με την ίδια την υπέροχη μουσική.

 

Το έγγραφο χρονικό της δεύτερης συζύγου, που, όπως αποδείχτηκε ιστορικά, ήταν πλαστό και το σκάρωσε το 1925 η Βρετανίδα συγγραφέας Έστερ Μέινελ, χρησιμεύει απλώς ως η αφορμή για την ταινία.

 

Ο δικός μου συνειρμός είναι άσχετος και καθαρά πασχαλινός. Μετά από τόσους Χριστούς από τη Ναζαρέτ και Μαγδαληνές που έχω δει, θυμήθηκα την περίπτωση μιας υποστηρικτικής, σχεδόν αόρατης γυναίκας, μιας πιο προνομιούχου Μαγδαληνής, η οποία δεν έκανε ποτέ τη μεγάλη καριέρα της σοπράνο που πιθανώς ονειρευόταν, αλλά υπηρέτησε έναν εμπνευσμένο καλλιτέχνη, έκανε 13 παιδιά μαζί του και δεν άφησε δικό της αποτύπωμα, παρά μόνο ένα ημερολόγιο, που κι αυτό ήταν ψεύτικο.

 

 

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

 

Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στην Καλλίπολη του Πειραιά. Σπούδασα Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Επιστήμες Τύπου και Πληροφόρησης, με κατεύθυνση στον κινηματογράφο, στη Σορβόνη. Ξεκίνησα να δουλεύω ως κριτικός κινηματογράφου στο περιοδικό Σινεμά και τον ΑΝΤΕΝΝΑ και συνεργάστηκα με εφημερίδες και περιοδικά σε μόνιμη βάση. Εδώ και μια δεκαετία, κάνω κριτικές σε ταινίες, συνεντεύξεις, ανταποκρίσεις από τα μεγάλα φεστιβάλ και ρεπορτάζ για τη LIFO και τον ALPHA TV.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

O Χριστός του Παζολίνι, μαρξιστής, σκακιστής και ακτιβιστής
Η ιστορία του ισπανού ερασιτέχνη ηθοποιού Ενρίκε Ιραζόκουι που στα 20 του ο Πιερ Πάολο Παζολίνι του εμπιστεύθηκε τον ρόλο του Θεανθρώπου, παρά το ότι βρισκόταν μακριά από τα ξανθογάλανα πρότυπα του δυτικού κινηματογράφου
Σαν σήμερα το 1701 γεννιέται στο Zeitz η Anna Magdalena Bach.
[ + Βίντεο] : Chronik der Anna Magdalena Bach.
Η πρώτη φορά που είδα το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο
Η Ανάσταση είναι η Άνοιξη που είναι η Αρχιτεκτονική της Σκόρπιας Ζωής που είναι Άνοιγμα στο Αίνιγμα

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

100 χρόνια Φελίνι: «Μικρός πίστευα ότι δεν θα μεγαλώσω ποτέ και κατά βάθος είχα δίκιο»
Ένα κείμενο του μεγάλου Μαέστρου όπου ξετυλίγονται οι αναμνήσεις του από τα παιδικά και νεανικά του χρόνια αλλά και από το καθοριστικό ταξίδι του με τον Ροσελίνι, με αφορμή την συμπλήρωση ενός αιώνα από την γέννησή του δημιουργού του «8 ½», της «Ντόλτσε Βίτα» και τόσων άλλων αριστουργημάτων της έβδομης τέχνης.
100 χρόνια Φελίνι: Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι μιλά για την κρίσιμη και πολύτιμη σχέση του με τον Μαέστρο (audio)
Ένα συγκινητικό απόσπασμα από συνέντευξη που είχε δώσει ο ηθοποιός το 1963 στον ιστορικό του κινηματογράφου Gideon Bachmann
Λευκές, ανδρικές υποψηφιότητες για Όσκαρ
Όποιον μετεωρολόγο βραβείων και αυτοσχέδιο προγνωστικάριο και να ακούσετε, μη δώσετε βάση. Η οσκαρική σεζόν μόλις τώρα ανοίγει τα χαρτιά της.
Όσκαρ 2020: Ανακοινώθηκαν οι φετινές υποψηφιότητες
Η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου ανακοίνωσε μέσω livestream στο YouTube τις υποψηφιότητες για τα Όσκαρ του 2020
Το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου αγκαλιάζει και φέτος τον κόσμο
Με θεματικούς άξονες το Περιβάλλον και την Ισότητα, το φεστιβάλ φτάνει στην έκτη του χρονιά και θα παρουσιάσει στο κοινό 96 δημιουργίες από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
6 ταινίες που δεν θα χάσουμε τις επόμενες εβδομάδες
Επιλογές από τις ταινίες που κάνουν πρεμιέρες προσεχώς στους ελληνικούς κινηματογράφους.
«1917»: 4 αστεράκια για τη νέα ταινία του Σαμ Μέντες, ένα από τα μεγάλα φετινά οσκαρικά φαβορί
Η κριτική του Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλου για το εντυπωσιακό αντιπολεμικό δράμα του Σαμ Μέντες.
Σταύρος Τσιώλης: η λατρεία του σημαντικού σκηνοθέτη για το αγωνιστικό αυτοκίνητο και για την κουλτούρα του αυτοκινήτου γενικότερα
Οι σκηνές καταδίωξης με αυτοκίνητα στις ταινίες του είναι οι κορυφαίες του ελληνικού κινηματογράφου
«Ένας πούστ*ς με πατάτες»
Ήταν ο gay χαρακτήρας της «Ευτυχίας» μια γραφική, αξιοχλεύαστη καρικατούρα; Ή δεν είναι έτσι ακριβώς;
«Υοung Pope»: Ο Paolo Sorrentino μιλά στη LIFO για τον αιχμηρό, σέξι Ποντίφικα που δημιούργησε με τον Τζουντ Λο
Ο δημιουργός του «Grande Bellezza» και του «Youth» μας μίλησε αποκλειστικά στο Φεστιβάλ Βενετίας για τη σειρά του που θα αρχίσει να προβάλλεται στην Cosmote TV
Χρυσές Σφαίρες 2020: Χιούμορ, γυναίκες και politics
Όλα όσα συνέβησαν στο πρώτο μεγάλο κινηματογραφικό και τηλεοπτικό event της χρονιάς
Serge Toubiana: «Το μέλλον του γαλλικού σινεμά είναι το παρελθόν του»
Ο πρόεδρος της Unifrance, του οργανισμού για την προώθηση της γαλλικής ταινίας στο εξωτερικό μιλά στη LIFO
Τα 10 καλύτερα soundtracks της δεκαετίας
Από τη σκοτεινή μαγεία του Thom Yorke για την ταινία Suspiria στις μουσικές του Alexandre Desplat για το Grand Budapest Hotel
Η δεκαετία μου: Θεατρικές παραστάσεις, ταινίες και βιβλία που άρεσαν σε μέλη της LifoTeam
Η ομάδα της LiFO επιλέγει αξέχαστες καλλιτεχνικές στιγμές από τη δεκαετία 2010-2019
Οι 10 καλύτερες ταινίες του 2019, από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο
Ο κριτικός της LiFO κάνει τον καθιερωμένο κινηματογραφικό απολογισμό, λίγο πριν από την εκπνοή του έτους.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή