Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Ο Jonas Mekas στα hi-tech 95 του εξηγεί γιατί ακόμη κάνει όνειρα για τη ζωή

Διαυγής και ενθουσιώδης, ο ζωντανός θρύλος του αμερικανικού avant-garde σινεμά μιλά στο Lifo.gr για την αξία των σημειώσεων και της καθημερινής (καλλιτεχνικής) εγρήγορσης
Όταν έχεις φτάσει στα 95, έχεις εμπεριστατωμένη αντίληψη για το τι σημαίνει να ζεις σε αυτό τον πλανήτη και να είσαι μέρος της ανθρωπότητας, τι είναι η ζωή, από πού έρχεσαι, πού βρίσκεσαι και πού πηγαίνεις.

Ο αναπάντεχος ερχομός του Jonas Mekas στην Αθήνα προκειμένου να παρευρεθεί στην προβολή των ταινιών του Reminiszenzen aus Deutschland (Αναμνήσεις από τη Γερμανία) του 1971 και «Reminiscences of a journey to Lithuania» («Αναμνήσεις ενός ταξιδιού στη Λιθουανία») του 1972 προκάλεσε το αδιαχώρητο στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος την Τρίτη 25 Απριλίου. Όποιο κλισέ και αν χρησιμοποιήσει κανείς για τον 95χρονο (έχει γεννηθεί το 1922 στη Λιθουανία) ποιητή, συγγραφέα, κριτικό, curator, κινηματογραφιστή –«πάπας», «γεννήτορας», «ζωντανός θρύλος»–, είναι όλα σωστά, αληθή και καθόλου υπερβολικά. Για περισσότερο από 60 χρόνια παραμένει η πλέον εμβληματική περσόνα της αβανγκάρντ και ανεξάρτητης κινηματογραφικής σκηνής της Νέας Υόρκης. Είναι ο άνθρωπος που ενθάρρυνε μια ολόκληρη γενιά κινηματογραφιστών του μη-αφηγηματικού (non narrative) σινεμά, είτε στηρίζοντας τη δουλειά τους είτε προβάλλοντάς τους μέσα από το περιοδικό του «Film Culture» ή τις κριτικές στη «Village Voice», θεωρητικοποιώντας τις νέες τάσεις των δεκαετιών του '50 και του '60 και ανάγοντας σε σημαντικό καλλιτεχνικό κίνημα το «άτεχνο» και πειραματικό κινηματογραφικό σύμπαν των ποιητών-filmmakers της εποχής του. Συνδέθηκε με τους σημαντικότερους καλλιτέχνες, υπήρξε προσωπικός φίλος μεγάλων προσωπικοτήτων όπως ο Γουόρχολ, ο Νταλί, η Γιόκο Όνο και ο Τζον Λένον, ο Γκίνσμπεργκ, η Τζάκι, ο Μπογκντάνοβιτς και πολλοί άλλοι, καταγράφοντας, όλες αυτές τις δεκαετίες, με την κάμερά του, και σε ημερολογιακή μορφή, πρόσωπα, πόλεις, φευγαλέες εικόνες και σκέψεις.


Τα τελευταία χρόνια ταξιδεύει ανά τον κόσμο, παρουσιάζοντας τη δουλειά του σε φεστιβάλ και διεθνείς μπιενάλε, ενώ παλιότερα βιβλία του και ημερολόγια επανεκδίδονται συνεχώς. Έτσι βρέθηκε στην Ελλάδα καλεσμένος της documenta 14 και με την ίδια αφορμή θα παρευρεθεί στο Κάσελ, από το οποίο είχε περάσει στα 22 του μαζί με τον αδελφό του Αντόλφας, έχοντας αποδράσει από τον τόπο τους κυνηγημένοι, τόσο από τους Σοβιετικούς όσο και από τους ναζί.


Τον συνάντησα σε ένα μικρό boutique hotel, όπου μας παραχώρησε μια περιεκτική συνέντευξη, απαντώντας σε ερωτήσεις που αφορούν τη συναρπαστική και ταραχώδη ζωή του, μια ζωή από την οποία αρνείται να παραιτηθεί, συνεχίζοντας ακάθεκτος.

 

Η ζωή σου στον πλανήτη είναι πρόσκαιρη, υπάρχει μια άλλη ζωή, υπάρχουν άλλες διαστάσεις, το «σπίτι» σου βρίσκεται κάπου αλλού. Το φέρεις μέσα σου, εκτός κι αν είσαι τόσο απορροφημένος από τον εαυτό σου και τον τόπο σου, και δεν έχεις κανένα άλλο ενδιαφέρον. Τότε εννοείται ότι ζεις και πεθαίνεις σαν φυτό.


— Επανεκδίδεται το βιβλίο σας «I had nowhere to go», που αναφέρεται στα χρόνια του πολέμου.

Μόλις κυκλοφόρησε μια νέα έκδοση στα αγγλικά και τον Ιούνιο κυκλοφορεί στα γερμανικά. Είναι ημερολόγια που καλύπτουν τα χρόνια από τις αρχές του 1944, όταν εγκατέλειψα τη Λιθουανία, μέχρι το 1953, όταν πια βρισκόμουν ήδη στη Νέα Υόρκη. Δηλαδή, μιλάει για τον τελευταίο χρόνο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε βρέθηκα σε στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων και μετά, για 4-5 χρόνια, σε στρατόπεδο εκτοπισμένων, πάλι στη Γερμανία, και για τα πρώτα 3 χρόνια στη Νέα Υόρκη, όπου έφτασα χάρη στα Ηνωμένα Έθνη.


— Καθοριστικά χρόνια για εσάς και τη μετέπειτα εξέλιξή σας...

Ναι, ήταν μεταβατικά χρόνια που με καθόρισαν. Θα μπορούσαμε να τα χαρακτηρίσουμε «πανεπιστημιακά» χρόνια.

 

Αριστερά ο Jonas Mekas και ο αδερφός του Adolfas στο Film-Makers' Cooperative, 1962. © Jonas Mekas. Δεξιά, ο Jonas Mekas με την Bolex του στη Λιθουανία, 1971. © Jonas Mekas
Αριστερά ο Jonas Mekas και ο αδερφός του Adolfas στο Film-Makers' Cooperative, 1962. © Jonas Mekas. Δεξιά, ο Jonas Mekas με την Bolex του στη Λιθουανία, 1971. © Jonas Mekas

 

— Ήταν χρόνια απελπισίας ή αναμονής;

Μεγάλωσα σε ένα αγροτικό σπίτι, σε ένα χωριό, όπου οι συνθήκες ποτέ δεν ήταν ειρηνικές, έτσι κι αλλιώς. Εκεί πήγα σχολείο και έκανα τις πρώτες μου σπουδές. Όταν ήμουν στο δημοτικό οι Σοβιετικοί κατέλαβαν τη Λιθουανία. Αργότερα, οι Γερμανοί εκτόπισαν τους Σοβιετικούς και βρεθήκαμε υπό τη δική τους κατοχή. Καμιά φορά λέω ότι έχασα δέκα χρόνια φυσιολογικής ζωής, δεν πέρασα κανονική εφηβεία. Γινόταν πόλεμος και δούλευα για την αντίσταση. Ήταν σκληρά χρόνια. Κάποιες φωτογραφίες, πάντως, από εκείνα τα μαύρα χρόνια θα τις εκθέσω τώρα, στο Κάσελ, στο πλαίσιο της documenta 14. Πρόκειται για μια σειρά με τίτλο «Images from the darkness». Στην Αθήνα είδατε τα φιλμ, αλλά εκεί, εκτός από τα φιλμ, θα δείξω και φωτογραφίες που έβγαλα όσο βρισκόμουν σε στρατόπεδα εκτοπισμένων στο Βισμπάντεν και στο Κάσελ.


— Το Κάσελ στο τέλος του πολέμου ήταν ρημαδιό, μόνο χαλάσματα.

Δεν υπήρχε πόλη. Κάποιες περιοχές διασώθηκαν, αλλά το 80% καταστράφηκε. Δεν υπήρχε απολύτως τίποτα.


— Είχατε κάποιο κέρδος από αυτά τα σκοτεινά χρόνια;

Ο άνθρωπος νιώθει την επιθυμία για φυσιολογική ζωή. Ανάμεσα στα χρόνια των καταστροφών, των πολέμων και των συγκρούσεων υπάρχουν πάντα τέτοια σύντομα διαστήματα. Σε κάποιες περιοχές του πλανήτη, μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, είχαμε λίγη ειρήνη και φυσιολογική ζωή, αλλά αυτό δεν συνέβαινε παντού. Αν εξαιρέσουμε την Ευρώπη, που περνούσε μια ειρηνική περίοδο, στην Κίνα γινόταν επανάσταση, όπως και στη Σοβιετική Ένωση. Οι άνθρωποι τυραννιόντουσαν, δεν ζούσαν ειρηνικά. Το κέρδος για μένα ήταν ότι αυτά τα χρόνια ήταν το «πανεπιστήμιό» μου. Έμαθα πολλά, είχα χρόνο να διαβάσω, να σπουδάσω κι επίσης κατάλαβα σε τι συνίσταται η ανθρωπότητα: εθνικισμούς, ιδεολογίες, πολιτικές ιδέες, συγκρούσεις. Οι άνθρωποι επιμένουν στις ιδέες τους και δεν θέλουν να συνεργάζονται, κάτι που εξακολουθεί να συμβαίνει, σε πολύ μεγάλο βαθμό. Παλιότερα συνέβαινε σε μερικές ηπείρους ή σε τμήματα κάποιων ηπείρων. Τώρα, ο εθνικισμός είναι παγκόσμιο φαινόμενο.


— Εγκαταλείποντας την Ευρώπη, αφήσατε πίσω μια ολόκληρη ζωή. Πώς το αντιμετωπίσατε αυτό συναισθηματικά;

Είναι όπως το παιδί που είναι εξαρτημένο από τη μητέρα του. Με τη μητέρα, είτε είναι καλή είτε κακή, το παιδί πάντα έχει σχέση εξάρτησης. Είχα, λοιπόν, μια απλή, φυσιολογική εξάρτηση από τη Λιθουανία, από τον αέρα, το τοπίο, όλα όσα βρισκόντουσαν γύρω μου, τις αναμνήσεις, όχι μόνο από τους ανθρώπους, την κουλτούρα, τα τραγούδια, τους χορούς και τη γλώσσα.

 

Φωτο: Hollis Melton
Φωτο: Hollis Melton


— Τα οποία σας στοίχειωναν;

Χρειάζεται χρόνος για να αποδράσεις και να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου, εκεί όπου βρίσκεσαι. Αν ζεις στο παρελθόν, αν δεν μπορείς να αποδράσεις από αυτό, τότε δεν μπορείς να χτίσεις νέο σπιτικό, ένα νέο μέλλον. Πολλοί μένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν, γι' αυτό ζούμε αυτό που ζούμε σήμερα παγκοσμίως. Είναι κολλημένοι στο παρελθόν και αρνούνται να ξεχάσουν τι τους έκαναν οι άλλοι, τους πολέμους και τις διαφωνίες. Αδυνατούν να ξεχάσουν κι εξακολουθούν να πολεμούν. Πρέπει να προχωράει κανείς και να συγχωρεί – αυτό κάνω εγώ.


— Κάνατε να δείτε τη μητέρα σας 26 χρόνια. Δεν νιώθατε την απουσία της;

Ούτε να της γράψω δεν μου επέτρεπαν, αλλά ο χρόνος περνάει και ξεχνάς. Αποκτάς τη δική σου ζωή και δεν σκέφτεσαι συνεχώς το παρελθόν. Έτσι προχωράς μπροστά, με νέα προβλήματα και νέες προκλήσεις. 

 

— Πάντως, στην ταινία σας η αναζήτηση του «σπιτιού», της «πατρίδας» επανέρχεται συχνά.

Όταν το σκέφτεσαι, συμβαίνει. Ναι, καθένας χρειάζεται σταθερότητα, να νιώθει ότι ανήκει κάπου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να βασανίζεται συνεχώς από αυτήν τη σκέψη. Όμως, αν δεν κάνεις κάτι γι' αυτό, μπορεί να καταλήξεις στο φρενοκομείο. Στην ταινία η έννοια του σπιτιού και της πατρίδας επαναλαμβάνεται για να τονίσει αυτή την ανάγκη.


— Θυμίζει κάπως την «Ιθάκη» του Καβάφη, μια αναζήτηση που ίσως την κουβαλάμε μέσα μας οι άνθρωποι, πόσο μάλλον κάποιος που βρέθηκε σε εξορία.

Ναι, γιατί κατά μία έννοια το πραγματικό σου «σπίτι» έχει ψυχή. Η ζωή σου στον πλανήτη είναι πρόσκαιρη, υπάρχει μια άλλη ζωή, υπάρχουν άλλες διαστάσεις, το «σπίτι» σου βρίσκεται κάπου αλλού. Το φέρεις μέσα σου, εκτός κι αν είσαι τόσο απορροφημένος από τον εαυτό σου και τον τόπο σου, και δεν έχεις κανένα άλλο ενδιαφέρον. Τότε εννοείται ότι ζεις και πεθαίνεις σαν φυτό.

 

Αριστερά: Jonas Mekas, From In Between, 1978. Ο Mekas και ο Salvador Dalí κατά τη διάρκεια ενός δρώμενου του Dali, l964. © Jonas Mekas. Δεξιά: Jonas Mekas, As I was Moving Ahead Occasionally I Saw Brief Glimpses of Beauty, 2000. © Jonas Mekas
Αριστερά: Jonas Mekas, From In Between, 1978. Ο Mekas και ο Salvador Dalí κατά τη διάρκεια ενός δρώμενου του Dali, l964. © Jonas Mekas. Δεξιά: Jonas Mekas, As I was Moving Ahead Occasionally I Saw Brief Glimpses of Beauty, 2000. © Jonas Mekas


— Έχετε μυστικιστικές ανησυχίες, πιστεύετε στην πιθανότητα της μεταθανάτιας ζωής;

Για μένα είναι βεβαιότητα! Όταν έχεις φτάσει στα 95, έχεις εμπεριστατωμένη αντίληψη για το τι σημαίνει να ζεις σε αυτό τον πλανήτη και να είσαι μέρος της ανθρωπότητας, τι είναι η ζωή, από πού έρχεσαι, πού βρίσκεσαι και πού πηγαίνεις.


— Δηλαδή, έχετε την πίστη ότι θα συναντήσετε κάπου ξανά τα αγαπημένα σας πρόσωπα που έφυγαν πριν από εσάς;

Αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Πρέπει να διαβάσεις σουφισμό και Γιάκομπ Μπέμε, τους μυστικιστές που ασχολήθηκαν με το νόημα της ζωής. Αυτά δεν ξεκίνησαν χθες, προηγούνται εδώ και χιλιάδες χρόνια όλων των προφητών. Πρέπει να ζεις τη ζωή σου έτσι ώστε να προετοιμαστείς με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για την επόμενη. Αυτό για μένα είναι τόσο αληθινό όσο όλα όσα έζησα: τα στρατόπεδα, το Μπρούκλιν και τη Νέα Υόρκη, τη δουλειά μου στον κινηματογράφο. Η προετοιμασία μου ως ανθρώπου για την επόμενη ζωή είναι τόσο αληθινή όσο οτιδήποτε άλλο.


— Έχετε καταγράψει τη ζωή σας σε ημερολόγια, είτε κινηματογραφικά είτε στο χαρτί.

Τώρα, πια, κυρίως με μια μικρή ψηφιακή βιντεοκάμερα που έχω πάντα μαζί μου, σαν να κρατάω καθημερινές σημειώσεις, περιγράφοντας κάποιες από τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου.


— Το 2007 κρατούσατε βιντεοσκοπημένο ημερολόγιο καθημερινά.

Προκάλεσα τον εαυτό μου να κάνει ένα σύντομο βίντεο κάθε μέρα, ώστε να το ανεβάζω στο προσωπικό μου website. Δεν έχασα ούτε μία μέρα. Και συνεχίζω, με δύο μικρές κάμερες που έχω πάντα μαζί μου. (Βγάζει από την εσωτερική τσέπη του σακακιού του και μου δείχνει μια μικρή ψηφιακή κάμερα.)


— Μα, κρατούσατε ημερολόγιο από νέος, όλη σας τη ζωή.

Από την ηλικία των έξι, αρχικά με ζωγραφιές.

 

Είναι όπως το παιδί που είναι εξαρτημένο από τη μητέρα του. Με τη μητέρα, είτε είναι καλή είτε κακή, το παιδί πάντα έχει σχέση εξάρτησης. Είχα, λοιπόν, μια απλή, φυσιολογική εξάρτηση από τη Λιθουανία, από τον αέρα, το τοπίο, όλα όσα βρισκόντουσαν γύρω μου, τις αναμνήσεις, όχι μόνο από τους ανθρώπους, την κουλτούρα, τα τραγούδια, τους χορούς και τη γλώσσα.
Είναι όπως το παιδί που είναι εξαρτημένο από τη μητέρα του. Με τη μητέρα, είτε είναι καλή είτε κακή, το παιδί πάντα έχει σχέση εξάρτησης. Είχα, λοιπόν, μια απλή, φυσιολογική εξάρτηση από τη Λιθουανία, από τον αέρα, το τοπίο, όλα όσα βρισκόντουσαν γύρω μου, τις αναμνήσεις, όχι μόνο από τους ανθρώπους, την κουλτούρα, τα τραγούδια, τους χορούς και τη γλώσσα.


— Δεν νιώθατε σαν να εκθέτετε υπερβολικά την προσωπική σας ζωή;

Όχι, γιατί δεν έδειχνα την ιδιωτική μου ζωή. Η κάμερα καταγράφει μόνο ό,τι υπάρχει μπροστά της, μπροστά από τον φακό, ό,τι δεν κρύβεται. Οπότε, δεν υπήρχε τίποτα ιδιαίτερα προσωπικό. Δεν έκανα αυτό που έκανε η Αναΐς Νιν ή ο Χένρι Μίλερ. Δεν με ενδιέφερε κάτι τέτοιο. Λειτουργώ περισσότερο ως ένας ανθρωπολόγος που καταγράφει ουσιαστικές κι ευχάριστες στιγμές των συγχρόνων του. Είμαι μέρος όλου αυτού. Γιατί το κάνω; Δεν ξέρω! Απλώς πρέπει, γιατί κάποια στιγμή ανακάλυψα ότι δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς.

 

— Αναφέρεστε στη διαφορά μεταξύ filmmaker (κινηματογραφιστής) και filmer (εικονολήπτης).

Εμένα μου αρέσει να φιλμάρω. Ο κινηματογραφιστής συνήθως ξέρει τι είδους ταινία θέλει να κάνει. Γράφει σενάριο, συγκεντρώνει τους συνεργάτες του και κάνει την ταινία όπως είναι γραμμένη στο σενάριο. Εγώ δεν κάνω ταινίες, διαθέτω πλάνα.

 

— Σκεφτόμουν χθες το βράδυ, καθώς παρακολουθούσα την ταινία σας, ότι όλα αυτά τα πλάνα, κάπως ημιτελή, κάπου-κάπου θολά, συχνά αμοντάριστα, είναι σαν τις αναμνήσεις μας, αποσπασματικά και πλασματικά, σαν τη ροή της ζωής που περνάει.
Συμφωνώ, έτσι είναι.

 

 

Reminiscences of a Journey to Lithuania (1972) - Jonas Mekas


— Όταν αποφασίσατε, νέος ακόμα, να κάνετε μη-αφηγηματικό κινηματογράφο...

Κατά κάποιον τρόπο, είναι αφηγηματικός. Η μοντέρνα αφήγηση δεν είναι σαν εκείνη του 19ου αι., είναι αυτό που κάνω στις ταινίες μου. Μίνιμουμ πλοκή, που σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχει καν, με περιγραφές των πρωταγωνιστών που προσομοιάζουν σε εκείνες της μοντέρνας λογοτεχνίας. Στις δικές μου ταινίες, αν τις ενώσεις όλες μαζί, υπάρχουν στιγμές από τη ζωή των ανθρώπων: άνθρωποι γεννιούνται, πεθαίνουν και η ζωή προχωράει. Ένα έπος που καλύπτει μια μεγάλη περίοδο ζωής. Το έχει κάνει ένας Βορειοευρωπαίος συγγραφέας του οποίου το όνομα δεν θυμάμαι.


— Εννοείτε τον Νορβηγό Προυστ, Καρλ Ούβε Κνάουσγκορ;

Ναι, κάτι σαν αυτό που κάνει ο Προυστ. Η αφήγηση προχωράει, αλλά δεν υπάρχει πλοκή.

 

Αριστερά: Jonas Mekas, Happy Birthday to John, 1996. Ο John Lennon και η Yoko Ono στο Μουσείο Syracuse, 1971. © 2012 Jonas Mekas. Δεξιά: Jonas Mekas, He Stands in a Desert Counting the Seconds of His Life, 1969/1985. Η Caroline Kennedy στην Τσάιναταουν, Νέα Υόρκη, 1972.© 2012 Jonas Mekas
Αριστερά: Jonas Mekas, Happy Birthday to John, 1996. Ο John Lennon και η Yoko Ono στο Μουσείο Syracuse, 1971. © 2012 Jonas Mekas. Δεξιά: Jonas Mekas, He Stands in a Desert Counting the Seconds of His Life, 1969/1985. Η Caroline Kennedy στην Τσάιναταουν, Νέα Υόρκη, 1972.© 2012 Jonas Mekas


— Ποια ήταν η σχέση σας με τον Γκρέγκορι Μαρκόπουλος; Υπήρχε αλληλεπίδραση;

Είχαμε πολύ διαφορετικά ενδιαφέροντα. Ήταν πολύ διαφορετικός από όλους τους υπόλοιπους κινηματογραφιστές. Τον ενδιέφερε η μυθολογία και ήταν πολύ αφοσιωμένος στην ελληνική του ταυτότητα.


— Ήρθε όμως σε ρήξη με την υπόλοιπη ομάδα και διάλεξε τη δική του, ανεξάρτητη πορεία...

Αργότερα, όταν διαφώνησε με κάποιους κινηματογραφιστές, άφησε τις Ηνωμένες Πολιτείες και πήγε στην Ελβετία. Τότε έκοψε κάπως. Αλλά είχε πολλούς φίλους ανάμεσα στους κινηματογραφιστές, ήταν μέρος της ομάδας εκείνη την εποχή. Τότε όλοι οι κινηματογραφιστές έφεραν ο καθένας και καθεμία το προσωπικό του/της σύμπαν, θεματικά και τεχνικά. Μην μπερδεύεις τον Μπράκετζ με τον Μαρκόπουλος. Ο Μπράκετζ είχε τη δική του γλώσσα, το δικό του περιεχόμενο, το ίδιο και ο Κένεθ Άνγκερ ή η Μάγια Ντέρεν. Δεν μπορείς να μπερδεύεις τους κινηματογραφιστές μεταξύ τους.


— Ο Άντι Γουόρχολ χρωστάει την κινηματογραφική του πλευρά στη δική σας προτροπή;

Όχι ακριβώς, απλώς «σπούδασε» κινηματογράφο στο λοφτ μου. Ήταν η κινηματογραφική του σχολή. Εκεί μέσα ο Γουόρχολ συνάντησε το '62 τους σούπερ σταρ του και μετά άρχισε να κάνει ταινίες. Εκεί πρωτοείδε τα φιλμ των υπόλοιπων κινηματογραφιστών. Το σπίτι μου ήταν τα γραφεία του Filmmakers' Cooperative, όλοι ερχόντουσαν κι έδειχναν τις ταινίες τους.


— Απορρίπτατε εντελώς τον αμερικανικό εμπορικό κινηματογράφο;

Όχι! Το ότι διαβάζεις ποίηση δεν σημαίνει ότι δεν σου αρέσει η πρόζα. Μπορεί να διαβάζεις Έμιλι Ντίκινσον αλλά και Μέλβιλ.

 

Με τον Άντι Γουόρχολ
Με τον Άντι Γουόρχολ


— Εννοώ το Χόλιγουντ.

Σε όλους μας άρεσε. Εξέδιδα το περιοδικό «Film Culture», όπου δεν έγραφα μόνο για το αβανγκάρντ αλλά και για το «δημόσιο» σινεμά, το αφηγηματικό, του Χόλιγουντ. Απλώς εμείς κάναμε διαφορετικού τύπου σινεμά.


— Σας λείπει η Νέα Υόρκη εκείνης της εποχής;

Όχι. Θυμάμαι και σέβομαι όλα όσα μας έδωσε εκείνη την εποχή, αλλά τώρα βρίσκομαι εδώ. Όλη μου η δουλειά και τα ενδιαφέροντα αφορούν το τώρα, την παρούσα στιγμή, αυτό που πρέπει να γίνει, αυτό που θέλω στο παρόν! Δεν έχω χρόνο για το παρελθόν. 


— Η Νέα Υόρκη παραμένει συναρπαστική;

Λείπει η ένταση που έρχεται κατά κύματα, όπως τα κινήματα στον πολιτισμό, που δεν κινούνται ευθύγραμμα αλλά με σπασμούς. Γιατί τώρα περνάμε σε μια περίοδο κατά την οποία είμαστε παθιασμένοι και συνεπαρμένοι από τις ψηφιακές δυνατότητες και τα κομπιούτερ. Μπορείς να τη συγκρίνεις με τις αρχές του 20ού αι., όταν ανακαλύφθηκαν τα αεροπλάνα, ο κινηματογράφος, τα τηλέφωνα, τεράστιες τεχνολογικές αλλαγές που επηρέασαν τα πάντα. Τώρα έχουμε ενθουσιαστεί με τη δυνατότητα δημιουργίας μιας μικρής ταινίας βίντεο που μπορούμε, μέσα σε 3 λεπτά, να στείλουμε σε έναν φίλο στο Μπουένος Άιρες ή στο Τόκιο. Αυτά δεν τα είχαμε στα '60s.


— Υπάρχει χώρος για όνειρα στη ζωή σας;

Βεβαίως! Έβγαλα κι ένα βιβλίο για όσα ονειρεύομαι. Κρατούσα σημειώσεις από τα όνειρά μου για έναν χρόνο. Η νυχτερινή μου ζωή είναι πολύ διαφορετική από την πρωινή. Τα όνειρα έρχονται από κάπου αλλού.

 

Ο Jonas Mekas στη Νέα Υόρκη το 1965
Ο Jonas Mekas στη Νέα Υόρκη το 1965


Η τιμητική προβολή για τον Jonas Mekas θα επαναληφθεί την Κυριακή 30 Μαΐου στην Ταινιοθήκη.

 

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα στο Bard College της Νέας Υόρκης θέατρο και κινηματογράφο. Έχω γράψει για τα περιοδικά SL, Πρόσωπα, 01, Εικόνες του Κόσμου, Symbol του Επενδυτή, όπως και για τις σημαντικότερες ελληνικές εφημερίδες.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αθήνα, η πόλη με τα 1000 events!
Όλα όσα αξίζει να κάνεις στην πόλη μας μέχρι το τέλος Μαΐου
Κάνοντας την documenta14 εύκολη κι ανάλαφρη για όλους
Ένας πρακτικός οδηγός εμπλουτισμένος με χρήσιμες και άχρηστες πληροφορίες για να φτιάξει καθένας μόνος του το δικό του πλάνο επίσκεψης στους διάσπαρτους εκθεσιακούς χώρους.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

8 κινηματογραφικές σκηνές με ζυμαρικά που μας ανοίγουν την όρεξη
Με αφορμή την αυριανή Διεθνή Μέρα Ιταλικής Κουζίνας συγκεντρώσαμε κινηματογραφικές σκηνές όπου πρωταγωνιστεί η βασική πρώτη ύλη της ιταλικής κουζίνας, τα ζυμαρικά.
«Μία Νύχτα στο Μαϊάμι»: Tο σκηνοθετικό ντεμπούτο της βραβευμένης ηθοποιού Ρετζίνα Κινγκ
Τέσσερις φίλοι, θρύλοι στον χώρο τους, επιχειρηματολογούν προφητικά για το μέλλον της μαύρης κουλτούρας στις ΗΠΑ.
 «Promising young woman»: Μια πρωτότυπη παραβολή της φεμινιστικής εκδίκησης
Το πρόθυμο θύμα μετατρέπεται σε αυτόκλητο τιμωρό στο σκηνοθετικό ντεμπούτο της Βρετανίδας ηθοποιού Έμεραλντ Φένελ, που αναποδογυρίζει το κλισέ του θρίλερ εκδίκησης, με την εξαιρετική Κάρι Μάλιγκαν στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Οι ταινίες που περιμένουμε το 2021
Οι κριτικοί κινηματογράφου Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος και Γιάννης Ζουμπουλάκης συζητούν για τις πιο σημαντικές ταινίες που θα δούμε μέσα στο 2021, ξεκινώντας με κριτική αποτίμηση αυτών που προβάλλονται τον Ιανουάριο σε streaming πλατφόρμες.
Up: To σπουδαιότερο κοινωνικό τηλεοπτικό πείραμα που έγινε ποτέ
Ο θάνατος του Βρετανού σκηνοθέτη Μάικλ Άπτεντ κλείνει τον κύκλο της μοναδικής σειράς που κατάφερε να καταγράψει με τόση ειλικρίνεια την πραγματική ζωή.
Για τον Δημήτρη Εϊπίδη που έφυγε σήμερα
Με τις κινηματογραφικές επιλογές του άνοιξε τους ορίζοντες μιας συντηρητικής πόλης με καταλυτικό τρόπο και σε καθοριστικό βαθμό, καλλιεργώντας τις νέες γενιές σκεπτόμενων και τολμηρών νέων κινηματογραφιστών και κινηματογραφόφιλων, που σύντομα θα έφερναν έναν νέο αέρα.
Σινεμά σε έναν φάρο: Ζητείται σινεφίλ για να περάσει 7 μέρες μόνο με ταινίες και κύματα
Το Φεστιβάλ του Γκέτεμποργκ ψάχνει έναν τολμηρό σινεφίλ για το φετινό του πρότζεκτ με θέμα το social distancing.
Η αγαπημένη μου ταινία του 2020 αφηγείται την τελευταία μέρα λειτουργίας ενός μπαρ
Ένα αριστουργηματικό δείγμα σύγχρονου υβριδικού σινεμά, ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και τη μυθοπλασία, η ταινία «Bloody Nose, Empty Pocket» παρουσιάζει με τον πιο υποβλητικό τρόπο την τελευταία μέρα λειτουργίας ενός «περιθωριακού» μπαρ.
«Τα θραύσματα μιας γυναίκας»: Βανέσα Κίρμπι και Έλεν Μπέρστιν σε ερμηνείες για Όσκαρ
Ένας άτυχος τοκετός πυροδοτεί τη βαθιά διάσταση μιας γυναίκας με την οικογένειά της, καθώς και μια ατσάλινη ερμηνεία από τη Βανέσα Κίρμπι, στη νέα ταινία του Ούγγρου Κορνέλ Μουντρουκσό που κάνει πρεμιέρα στο Netflix στις 7/1.
Αντόλφας Μέκας: Διαδικτυακή πρεμιέρα της θρυλικής ταινίας του 1963 Hallelujah the hills
Το Le Cinéma Club προβάλλει για πρώτη φορά διαδικτυακά το Hallelujah the hills για δύο εβδομάδες. Δείτε το όσο είναι καιρός.
Η απρόβλεπτη κινηματογραφική συνεύρεση Νίκου Κούρκουλου και Τζων Κασσαβέτη
Δύο μεγάλοι του κινηματογράφου, μαζί, σε μια βίαιη ιταλική ταινία του 1968
Οι πολλές ζωές της Όλγας Καρλάτου, όπως τις αφηγείται στη LIFO
Μούσα του σπουδαίου Ελληνογάλλου σκηνοθέτη Νίκου Παπατάκη, «τα πιο όμορφα πράσινα μάτια του Μάη του '68», ηθοποιός, δικηγόρος και κοσμοπολίτισσα αφηγείται στον Χρήστο Παρίδη τη μυθιστορηματική ζωή της σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις της.
Σινεμά είναι αυτό που προβάλλεται στα πρόσωπά μας
Μια ανάμνηση από το 2010 στην εκπνοή του 2020, που επιτέλους φεύγει. Και μια υπενθύμιση για το 2021.
10 ταινίες για να δεις την τελευταία μέρα του χρόνου
Επειδή η επιλογή ταινίας για το βράδυ της παραμονής Πρωτοχρονιάς είναι επίπονη διαδικασία, αυτή η λίστα θα σας λύσει τα χέρια!
«Time»: Το καλύτερο ντοκιμαντέρ της χρονιάς
Το ντοκιμαντέρ της Γκάρετ Μπράντλεϊ, που προβάλλεται στην πλατφόρμα του Amazon Prime, συλλαμβάνει εντυπωσιακά και συγκινητικά την πολύτιμη έννοια του χρόνου σε μια δύσκολη φάση και σαρώνει όλα τα βραβεία της σεζόν.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή