«Όταν με γνωρίζει κάποιος για πρώτη φορά ως ένα τυφλό ΛΟΑΤΚΙ+ άτομο, συνήθως με βάζει σε κάποιο κουτάκι», λέει. «Και μπαίνω κι εγώ, ασυναίσθητα, στη διαδικασία να αποδείξω ότι δεν είμαι το στερεότυπο που έχεις στο μυαλό σου».
Ο Γιάννης μιλά για το πώς είναι να ζεις σε μια κοινωνία που έχει ξεκάθαρη εικόνα για το τι σημαίνει «ανάπηρος» και εξίσου ξεκάθαρη, και συχνά στρεβλή, για το τι σημαίνει «queer». Όταν όμως αυτές οι δύο ταυτότητες συνυπάρχουν στο ίδιο σώμα, τα στερεότυπα βραχυκυκλώνουν. «Πολλοί θεωρούν ότι τα ανάπηρα άτομα είναι ασεξουαλικά. Και ταυτόχρονα ότι οι γκέι άντρες είναι υπερσεξουαλικοί. Τι συμβαίνει τελικά όταν είσαι και τα δύο; Μπερδεύονται. Ακούς γρανάζια να γυρίζουν μέσα στο κεφάλι τους».
Μιλά για το φλερτ χωρίς βλέμματα, για την έλξη που χτίζεται μέσα από φωνές, μυρωδιές, ρυθμούς. «Για μένα η φωνή είναι το 75% της έλξης», λέει. Μιλά επίσης για τα dating apps που προσφέρουν πρόσβαση αλλά και νέες μορφές απόρριψης. «Μπορεί να έχουμε ταιριάξει τέλεια και μόλις μάθει ότι είμαι τυφλός να με μπλοκάρει».
Παράλληλα, ξεδιπλώνει τη δική του καθημερινότητα στην πόλη: τα πεζοδρόμια που δεν σχεδιάστηκαν για εκείνον, τα εμπόδια που το λευκό μπαστούνι δεν μπορεί να «δει». «Ο χειρότερος εχθρός ενός τυφλού είναι τα εμπόδια που το μπαστούνι δεν μπορεί να βρει», εξηγεί. Και τις καθημερινές παραβιάσεις της αυτονομίας του: «Ξαφνικά νιώθεις ένα χέρι να σε πιάνει και να σε τραβά χωρίς να σε ρωτήσει. Η συναίνεση στο άγγιγμα είναι πολύ σημαντική».
Μέσα από προσωπικές ιστορίες, πολιτικές παρατηρήσεις και αιχμηρό χιούμορ, ο Γιάννης δεν ζητά να τον θαυμάσουμε ούτε να τον λυπηθούμε. Το λέει ξεκάθαρα: «Δεν θέλω να είμαι ήρωας επειδή δεν υπάρχει προσβασιμότητα. Θέλω να υπάρχει προσβασιμότητα».
Γιατί, τελικά, το πρόβλημα δεν είναι η αναπηρία. Είναι ο κόσμος που δεν έχει μάθει ακόμα να χωράει όλα τα σώματα και όλες τις επιθυμίες.
Instagram: yvitsos
