Από τον Παναγιώτη Χασάπη
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Λοκάρνο της Ελβετίας δεν χαρακτηρίζεται από την επιβεβλημένη χλιδή των Καννών, ούτε από το διανοουμενίστικο ύφος του φεστιβάλ της Βενετίας και του Βερολίνου. Η ατμόσφαιρα γύρω απ τη λίμνη Maggiore έχει κάτι από γιορτινό τραπέζι, από γαμήλια γιορτή. Εκεί στην πανέμορφη Piazza Grande, οι Ιταλόφωνοι Ελβετοί από το 1946 έως σήμερα, σερβίρουν σινεμά με νοστιμιά και καλούν ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο, να φέρουν τις κινηματογραφικές συνταγές τους. Το αναπάντεχο είναι κανόνας. Τα Κόκκινα χαλιά σχεδόν δεν υπάρχουν και στις κάμερες ποζάρουν με χάρη πρώτα οι θεατές. Οι παρουσιαστές σκοντάφτουν στα καλώδια των μικροφώνων και γελούν σα μικρά παιδιά.
Η Πόλη είναι μικρή και οι άνθρωποι τρέχουν απ το ένα σινεμά στο άλλο πεζή αλλά και με ποδήλατα για να προλάβουν προβολές. Γίνεσαι μια παρέα με τους αγνώστους που σου δίνουν πληροφορίες για ταινίες μικρού μήκους, για την πίτσα Λοκαρνέζα (όνειρο!) και για τα πιο καλά σημεία που μπορείς να κάνεις μια βουτιά στη Λίμνη. Ιταλικά, Γερμανικά Γαλλικά, Αγγλικά αντηχούν στα μεγάφωνα και φτιάχνουν μια νέα γλώσσα τόσο αστεία και τόσο πλούσια που ξεχνάς τη μητρική σου. Κι εκεί που σκας από τη ζέστη και κοιτάς με κάποια ζήλεια το καραβάκι με τους κοπανατζήδες που φεύγει για κάποιο πάρτι στη διπλανή Ασκόνα, πιάνει βροχή! Δεν θυμάμαι αν έχω δει πιο όμορφη κινηματογραφική σκηνή από αυτή: Ο Γατόπαρδος του Βισκόντι να παίζει στην τεράστια οθόνη της Piazza Grande, κι από κάτω μες τη νύχτα οι πιστοί θεατές, oι ταγμένοι του σινεμά, ν’ ανοίγουν ομπρέλες, να βάζουν αδιάβροχα, κάποιοι να προσπαθούν να προστατευτούν κάτω απ’ τις παλιές καμάρες της πλατείας, αλλά κανείς να μη φεύγει ώσπου να πέσουν οι τίτλοι. Πριν λίγα χρόνια οι αρμόδιοι είχαν δηλώσει πως για να κρατηθεί το Φεστιβάλ θέλει καλοφτιαγμένες ταινίες και λιγότερους ακριβοπληρωμένους σταρ. Τελικά βρέθηκε μια ισορροπία: Φέτος το πρόγραμμα είχε κάποιες αρκετά καλές ταινίες και μερικούς όχι πια τόσο «ακριβοπληρωμένους» σταρ!
Γράφω ενθουσιασμένος για τη σπουδαία Ελληνική συμμετοχή: “This film features scenes that could shock the sensitivity of some viewers.” Αυτή την πληροφορία δίνει ο κατάλογος του 67ου φεστιβάλ του Λοκάρνο για την ταινία «A Blast” με την εξαιρετική σκηνοθεσία του Σύλλα Τζουμέρκα. Η ερμηνεία της Αγγελικής Παπούλια είναι σοκαριστικά συγκινητική σε όλα τα επίπεδα. Δυνατή. Αληθινή. Αδυσώπητη. Δεν σ' αφήνει να πάρεις ανάσα. Στην κάμερα ο Παντελής 
Μαντζάνας είναι καταιγιστικός. Γίνεσαι ένα με την ιστορία και την ηρωίδα. Τρως χαστούκια και στην αρχή θέλεις να γελάσεις. Αποκαθηλώνεις απ το θρόνο την ανήμπορη μητέρα σου. Στήνεις στον τοίχο τον μουγκό και πανάγιο Πατέρα σου, καρπαζώνεις την υστερική αδελφή σου, επιτίθεσαι τυφλά σε όποιον σε πλαισιώνει. Σε κοιτάς στον καθρέφτη και θέλεις να τον εξαφανίσεις απ την οργή. Η Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών και η κακή εκπαίδευση που σου χάρισαν περνάει από τα μάτια σου και θέλεις να ουρλιάξεις. «Είναι μια τρελή ταινία», όπως πρόλαβε να μου πει ο Σύλλας Τζουμέρκας, στα ελάχιστα λεπτά που τον είδα μες την βροχή ενώ έψαχνε μια πλατεία με δύσκολο όνομα στην οποία τον περίμεναν για μια συνέντευξη. Οι πιθανότητες να σηκώσει ψηλά η Ελληνική συμμετοχή τη χρυσή λεοπάρδαλη, είναι πάρα πολλές. Το κλίμα είναι εξαιρετικό και οι κριτικές των Ελβετών ενθουσιώδεις.
Απολαύσαμε επίσης:
Το “ Τhe Full” του Ρώσου σκηνοθέτη Yury Bykov: Η προσπάθεια ενός νέου ανθρώπου στο να πείσει την διεφθαρμένη Ρώσικη ηγεσία πως ένα κτήριο πρέπει να εκκενωθεί μέσα στις επόμενες 24 ώρες. Καλά δουλεμένη ταινία με πολλές αξιώσεις για το βραβείο.
Το Ντοκιμαντέρ « Electro Boy” του Ελβετού σκηνοθέτη Marcel Gislers: Η αποδόμηση της Ελβετικής οικογενειακής ευτυχίας μέσα σε μια περίπου ώρα. Στο κέντρο ο μικρός γιος της Οικογένειας που ύστερα από μια θυελλώδη ζωή καταλήγει να ζει μακρυά, απομονωμένος και άρρωστος σε καταθλιπτική πόλη της Γερμανίας.
Οι παραλίες της ζωής μου (2008) της Agnes Varda: Η Γαλλίδα σκηνοθέτης τιμήθηκε φέτος με τη λεοπάρδαλη απ το φεστιβάλ για τη συνολική της προσφορά στο διεθνές σινεμά. Με πολύ χιούμορ η Varda κατά την απονομή έβγαλε απ την τσάντα της μια λεοπάρ φόρμα και μας απείλησε πως θα την φορέσει μπροστά μας. Η ταινία παίχτηκε ως το τέλος παρά τους τόνους βροχής.
Είδαμε από μακριά την Mellany Griffith και την Mia Farrow ως επίσημες προσκεκλημένες και μάθαμε πως ο Roman Polanski, θα δώσει τα φώτα του σε νέους σπουδαστές κινηματογράφου μέσω ενός μικρού σεμιναρίου που διοργανώνει το φεστιβάλ. Μόλις χθες ο Polanski ακύρωσε τον ερχομό του στο καντόνι του Τιτσίνο. Οι πιέσεις που άσκησαν στελέχη της κυβέρνησης για τις εκκρεμότητες του διάσημου σκηνοθέτη με τη δικαιοσύνη προφανώς και οδήγησαν σε μια τέτοια απόφαση.
Το Φεστιβάλ φέτος είναι αφιερωμένο στη Juliette Binoche . Η διάσημη ηθοποιός θα βραβευτεί στο τέλος της εβδομάδας για την προσφορά της στον κινηματογράφο ενώ παράλληλα θα προβληθεί εκτός συναγωνισμού και η ταινία «Sills Maria», του Γάλλου σκηνοθέτη Olivier Assayas στην οποία πρωταγωνιστεί.
Οι Ελβετοί και οι προσκεκλημένοι τους στις 16 του Αυγούστου συνηθίζουν να φωνάζουν απ τα μεγάφωνα μια ευχή που δεν την ακούς συχνά όταν αποχαιρετάς κάποιον ! Ευχαριστούν την όμορφη και σπουδαία πλατεία τους- την πλατεία που γέννησε αυτή τη σπουδαία γιορτή, τη μοναδική πλατεία στην Ευρώπη που χωρά μαζεμένα τόσα αστέρια.
Grazie! grazie Piazza Grande!
σχόλια