Είπε μέσα της:

 

 

 

μιά μέρα, όταν η έφοδος της ασχήμιας θα έχει γίνει εντελώς ανυπόφορη, θα αγοράσει από ένα ανθοπωλείο ένα βλασταράκι μυοσωτίδας,

 

  

ένα μόνο βλασταράκι μυοσωτίδας, ένα λεπτό κοτσάνι που καταλήγει σ'ένα λουλούδι μικροσκοπικό.

 

 

 

Θα βγεί μ αυτό στο δρόμο κρατώντας το μπροστά στο πρόσωπό της, με το βλέμμα απάνω του ώσπου να μη βλέπει τίποτα άλλο απ'αυτό το ωραίο γαλάζιο σημείο,

 

 

 

 

ύστατη εικόνα που θέλει να διατηρήσει από έναν κόσμο που έχει πάψει να τον αγαπάει.

 

 

 

Θα πάει έτσι μέσα στους δρόμους του Παρισιού, οι άνθρωποι σύντομα θα μάθουν να την αναγνωρίζουν, τα παιδιά θα την παίρνουν από πίσω,

  

  

θα την κοροϊδεύουν, θα της πετούν σαϊτες,

 

 

 

και όλο το Παρίσι θα την φωνάζει
"η τρελλή με την μυοσωτίδα".

 


Μίλαν Κούντερα/ Η Αθανασία