Την άνοιξη του 1959 η θρυλική διακοσμήτρια και κοσμική φιγούρα της Νέας Υόρκης η Suzie Frankfurt γνώρισε σε μία έκθεση ζωγραφικής στο Μανχάταν έναν νερό καλλιτέχνη που τότε εικονογραφούσε παιδικά βιβλία. Τον Άντι Γουόρχολ. Η Frankfurt πήγε στο διαμέρισμα που ζούσε με τη μητέρα του και γοητεύτηκε από τα σκίτσα του από κότες, λουλούδια και πεταλούδες που χρωμάτιζε με νερομπογιές (δες δείγματα από την "κόκκινη κότα"):

 

 

 

 

 

 

 

Μετά τον κάλεσε στο διαμέρισμά της για βραδινό. Ο Άντι της πήγε για δώρο ένα επίχρυσο τριαντάφυλλο από τα Τίφανι κι αυτή γέμισε ένα μπουκάλι κοκακόλας με νερό και το έβαλε μέσα –μία πράξη που συγκλόνισε τον Άντι. Έτσι, έγιναν κολλητοί. Μέχρι το φθινόπωρο είχαν αποφασίσει να συνεργαστούν σε μία σειρά από χειροποίητα βιβλία που θα χλεύαζαν τα πολύ δημοφιλή τότε βιβλία για την γαλλική κουζίνα που κυκλοφορούσαν με το κιλό.

 

Η Frankfurt έγραψε μερικές συνταγές, ο Γουόρχολ τις εικονογράφησε και η μητέρα του, η κυρία Γουορχόλα, τις έγραψε καλλιγραφικά (φουλ στα ορθογραφικά). Για να είναι όλα ζωγραφισμένα και χρωματισμένα στο χέρι, πλήρωσαν τέσσερα αγόρια που ζούσαν στους πάνω ορόφους να έρχονται τα απογεύματα και να χρωματίζουν. Η διαδικασία ήταν πολύ επίπονη, έτσι έφτιαξαν μόνο 34. Το ονόμασαν Wild Strawberries από την ταινία του Μπέργκμαν που τότε ήταν πολύ χοτ στους κύκλους τους.

 

Η υποδοχή από τα βιβλιοπωλεία ήταν αποκαρδιωτική, μόνο δύο πουλήθηκαν, ένα στο Doubleday κι ένα στο Rizzoli, και τα υπόλοιπα τα έδωσαν ως χριστουγεννιάτικο δώρο στους φίλους τους. Το όνειρό τους με τις χειροποίητες εκδόσεις τελείωσε άδοξα και ξεχάστηκε και γρήγορα γιατί στη συνέχεια είχαν ένα σωρό πράγματα να ασχοληθούν.    

 

Το βιβλίο που περιέχει 19 σκίτσα του Άντι είναι γεμάτο χιουμοριστικές συνταγές όπως την ομελέτα Γκρέτα Γκάρμπο (χωρίς αυγά, φτιαγμένη για να την τρως μόνος στο φως των κεριών), Ψητό ιγκουάνα Ανδαλουσίας και Γουρουνάκι α λα Trader’s Vic (που εκτελείται ως εξής: στέλνεις τον σoφέρ στο Plaza Hotel να σου παραγγείλει ένα ψητό γουρουνάκι).

 

Το πολύτιμο βιβλίο που ήταν χαμένο για 40 χρόνια, το ανακάλυψε το 1997 ο γιος της Frankfurt ανάμεσα στα πράγματα της μητέρας του και το ανατύπωσε, χωρίς όμως την ίδια γοητεία που είχε το χειροποίητο.