Τo κουμπί της κ. Μέρκελ

Τo κουμπί της κ. Μέρκελ Facebook Twitter
5

Φανταστείτε την εξής σκηνή: μπαίνει στο γραφείο της ο υπουργός της επί των οικονομικών, ο κ. Σόιμπλε, φέροντας ένα μικρό ηλεκτρονικό πάνελ, στοοποίο κυριαρχούν δύο κουμπιά: ένα κόκκινο κι ένα κίτρινο. Χωρίς χρονοτριβή, λέει στην κ. Μέρκελ: «Καγκελάριε, οι συνεργάτες μου κατασκεύασαν αυτό το πάνελ για να σας δώσουν μια μοναδική ευκαιρία να αποφασίσετε τι θα γίνει με την ευρωζώνη. Μόνο που απαιτείται να λάβετε μια απόφαση άμεσα. Το πάνελ αυτό θα πάψει να λειτουργεί εντός μερικών μόνο λεπτών. Πρέπει να πατήσετε ένα από τα δύο κουμπιά όσο γίνεται πιο γρήγορα, το κίτρινο ή το κόκκινο. Διαλέξτε, παρακαλώ». Όσο λέει τα λόγια αυτά, της παραδίδει τις οδηγίες χρήστη του πάνελ, οι οποίες αναγράφουν τα εξής:

Κόκκινο κουμπί: Αν πατήσετε αυτό το κουμπί, η Κρίση του Ευρώ λήγει αυτόματα. Η ανάπτυξη επιστρέφει αργά, αλλά άμεσα, σε ολόκληρη την Ευρώπη και το δημόσιο χρέος συρρικνώνεται σε κάθε χώρα-μέλος, πλησιάζοντας σταδιακά τα επίπεδα που προέβλεπε το Μάαστριχτ (ακόμα και στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία).

Η ανάκαμψη έρχεται χωρίς να αυξηθεί η λιτότητα που πλήττει τους ασθενέστερους Έλληνες, Πορτογάλους, Ισπανούς, Ιρλανδούς, Ιταλούς κ.λπ., ενώ παράλληλα δεν απαιτείται από τους Γερμανούς, Ολλανδούς, Αυστριακούς και Φινλανδούς φορολογούμενους να εγγυηθούν νέα δάνεια για την Περιφέρεια (ούτε ένα ευρώ για τις τράπεζες και τα κράτη της). Παράλληλα, τα spreads των χωρών που σήμερα αδυνατούν να αναχρηματοδοτούν το χρέος τους συρρικνώνονται, τα εμπορικά ισοζύγια εντός της ευρωζώνης εξισορροπούνται και οι επενδύσεις αυξάνονται σε όλο το μήκος και εύρος της.

Το κίτρινο κουμπί: Αν επιλέξετε αυτό το κουμπί, η κατάσταση στην ευρωζώνη θα παραμείνει λίγο-πολύ ως έχει σήμερα. Η Κρίση του Ευρώ θα συνεχίσει να «σέρνεται» με συνεχείς αυξομειώσεις, που όμως παραμένουν ελεγχόμενες μέσω νέων δανείων και νέων κινήσεων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (π.χ. το ΟΜΤ του κ. Ντράγκι). Αν και η πιθανότητα αποδόμησης (η οποία θα πλήξει άσχημα τη δυνατότητα της Γερμανίας να διατηρήσει τα εξαγωγικά της πλεονάσματα, ιδίως με την Κίνα) θα παραμείνει σημαντική, είναι πιο πιθανόν ότι, αν πατήσετε το κίτρινο κουμπί, η ευρωζώνη δεν θα διαλυθεί, τουλάχιστον όχι τον επόμενο χρόνο (δηλαδή, πριν από τις ομοσπονδιακές εκλογές), τα γερμανικά επιτόκια θα παραμείνουν σε εξευτελιστικά χαμηλά επίπεδα, το ευρώ θα διατηρηθεί σε σχετικά χαμηλά επίπεδα (με τα γνωστά θετικά αποτελέσματα για τις γερμανικές εξαγωγικές επιχειρήσεις), τα spreads των χωρών της Περιφέρειας θα κυμαίνονται σε μη βιώσιμα επίπεδα, η Ισπανία και η Ιταλία θα «χωθούν» ακόμα πιο βαθειά στην τριπλή κρίση χρέους-ύφεσης-αρνητικών επενδύσεων, η Γαλλία σύντομα θα νιώσει την ανάσα μιας αντίστοιχης καθίζησης να την πλησιάζει, το εθνικό εισόδημα της Γερμανίας θα κολλήσει στα σημερινά επίπεδα (την ώρα που της Περιφέρειας θα μειώνεται συστηματικά), οι χώρες που πτώχευσαν πρώτες (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία) θα θυμίζουν «καμένες γαίες» όπου οι πολίτες μας θα αγοράζουν φτηνές παραθεριστικές κατοικίες, περικυκλωμένες από συρματοπλέγματα. Γενικότερα, αν επιλέξετε το κίτρινο κουμπί, η ανεργία στο σύνολο της ευρωζώνης θα παραμείνει για μια δεκαετία υψηλότερη από εκείνη των ΗΠΑ και της Βρετανίας, την ώρα που οι επενδύσεις θα υπολείπονται του υπόλοιπου κόσμου και η φτώχια θα ενισχύεται.

Πριν αποφασίσεις, αναγνώστη, ποιο από τα δύο κουμπιά θα επέλεγε η κ. Μέρκελ, δυο λόγια για το νοητικό αυτό πείραμα. Πρώτον, είναι δεδομένο ότι τέτοια κουμπιά δεν υπάρχουν. Αυτό που σου ζητώ να κάνεις, νοητικά, είναι να φανταστείς ότι υπάρχουν και ότι η κ. Μέρκελ καλείται να πατήσει το ένα από τα δύο. Λοιπόν, ποιο από τα δύο κουμπιά νομίζεις ότι θα πατήσει η κ. Μέρκελ; Όχι ποιο θα ήθελε να πατήσει, αλλά ποιο θα πατήσει.

Θέτω το συγκεκριμένο ερώτημα επειδή πολύ φοβάμαι ότι, παρόλο που η κ. Μέρκελ θα ήθελε να πατήσει το κόκκινο κουμπί (το οποίο λήγει την Κρίση, άνευ νέων ανθρωποθυσιών), τελικά θα επέλεγε, για λόγους πολιτικού κόστους, το κίτρινο. Δεν αμφιβάλλω ότι η Γερμανίδα καγκελάριος θα προτιμούσε να «λήξει» την Κρίση χωρίς τη συσσώρευση περαιτέρω δυστυχίας στους ώμους των Ελλήνων, ιδίως όταν το κόκκινο κουμπί πετυχαίνει κάτι τέτοιο, χωρίς να χρειαστεί ο Γερμανός φορολογούμενος να καταβάλει έστω κι ένα επιπλέον ευρώ. Όμως –και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε– η κ. Μέρκελ είναι «ζώον πολιτικόν», που εντός του 2013 αντιμετωπίζει ομοσπονδιακές εκλογές.

Καλώς ή κακώς (κακώς κατ’ εμέ), τα τελευταία τρία χρόνια, από τότε που ξέσπασε η Κρίση του Ευρώ, ο μέσος συντηρητικός ψηφοφόρος πιστεύει ακράδαντα ότι οι Έλληνες, οι Ιταλοί, οι Ισπανοί κι οι Πορτογάλοι για χρόνια ζούσαν πλουσιοπάροχα με δανεικά και, γι’ αυτό τον λόγο, είναι σήμερα ευγνώμων στην κ. Μέρκελ για τη σκληρή της στάση απέναντι στην Περιφέρεια. Πιστεύει ότι οι «Μεσογειακοί» πρέπει να πάρουν ένα μάθημα το οποίο να μην το ξεχάσουν για έναν αιώνα και βάλε (όπως εκείνοι δεν ξέχασαν τη Βαϊμάρη). Το κόκκινο κουμπί, υπό αυτό το πρίσμα, θα ακύρωνε τη διαδικασία πειθάρχησης και θα επέτρεπε στους μεσογειακούς τζίτζικες να τη σκαπουλάρουν, χωρίς να πάρουν το μάθημα που τους αρμόζει.

Πειραματικές μελέτες έχουν δείξει ότι ο μέσος άνθρωπος είναι διατεθειμένος να καταβάλει σημαντικό αντίτιμο (π.χ. προσωπικό οικονομικό κόστος) για να τιμωρήσει κάποιο άγνωστο προς εκείνον πρόσωπο, το οποίο θεωρεί υπεύθυνο για ανήθικη συμπεριφορά. Στον βαθμό που η γερμανική κοινή γνώμη έχει (εσφαλμένα κατ’ εμέ) πειστεί ότι η Κρίση του Ευρώ οφείλεται στους τζίτζικες του Νότου, και δεδομένου ότι μια άμεση επίλυση της Κρίσης του Ευρώ θα αύξανε τα επιτόκια δανεισμού του γερμανικού κράτους, το κόκκινο κουμπί είναι πιθανόν να στοιχίσει την επανεκλογή της κ. Μέρκελ. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά δική μου εκτίμηση είναι ότι η κ. Μέρκελ, με πόνο καρδιάς ίσως, θα επέλεγε το κίτρινο κουμπί.

Κλείνοντας, την εβδομάδα τούτη, που σημαδεύεται από πλειάδα ερμηνειών του τι κομίζει η κ. Μέρκελ στη χώρα μας, το νοητικό πείραμά μας ίσως βοηθήσει να κατανοήσουμε γιατί η λύση-πακέτο δεν βρισκόταν στη βαλίτσα της καγκελαρίου. Φυσικά, κόκκινο κουμπί δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Έχει, όμως, ενδιαφέρον το συμπέρασμα ότι, και να υπήρχε, η υψηλή επισκέπτριά μας μπορεί να το σνόμπαρε...

5

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Για την έκφραση «Επάγγελμα ομοφυλόφιλος»

Θοδωρής Αντωνόπουλος / Για την έκφραση «Επάγγελμα ομοφυλόφιλος»

Αν θεωρήσουμε την ομοφυλοφιλία επάγγελμα, αξιότιμε κ. συνήγορε, τότε σίγουρα αυτό θα πρέπει να ενταχθεί στα βαρέα ανθυγιεινά. Τουλάχιστον για όσο μπορούν να δηλητηριάζουν τον δημόσιο λόγο κακοποιητικές απόψεις, αντιλήψεις και πρακτικές, σαν αυτές που είτε εκφέρετε είτε ενθαρρύνετε.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

σχόλια

5 σχόλια
Δεν νομίζω ότι θα μπεί στη διαδικασία να διαλέξει...Και πως να πει στο γερμανικό λαό ότι ο Έλληνας δούλευε μια ζωή 2 δουλειές για να καταφέρει να αποπληρώνει δάνεια και να αγοράζει τα προϊοντα που αγόραζε μισοτιμής ο γερμανός..και πως να πει στο Γερμανό ότι οι φόροι που πληρώνει ο Έλληνας, οι περικοπές που υφίσταται είναι οι ζημιές των γερμανικών τραπεζών...και πως να πει ότι 2 δεκαετίες τώρα οφελούνται από τον χαμηλό πληθωρισμό τους σε αντίθεση με την Περιφέρεια..και πως να πει ότι συνεργάστηκε άριστα με τους ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ..αυτούς τους ΥΠΟΤΕΛΕΙΣ ΡΑΓΙΑΔΕΣ..Μιλώντας όμως για την Ελλάδα κ.Βαρουφάκη, τα προβλήματα δεν λύνονται έτσι απλά...δεν θα λυθούν τεχνοκρατικά...οι ρίζες της κρίσης είναι βαθύτατα κοινωνικες και ανθρωποκεντρικές...που η ψυχανάλυση ίσως μόνο μπορεί να εξηγήσει. Όσο ταλαιπωρούμαστε από τον αιωρούμενο φθόνο που μας επέβαλλε η προδοτική διοίκηση από το 1821 και μετά, δεν θα προχωρούμε...μια ζωή θα πέφτουμε σε φθονερά δλήμματα που θα μας παγιδεύουν στο διχασμό, με τα γνώστά αποτελέσματα..
Το κόκκινο κουμπί ισοδυναμεί στην πραγματικότητα με το βάθεμα της ευρωπαϊκής συνεργασίας πανω στις αρχες της ισονομίας μεταξύ των κρατών. Η Γερμανία θα επέλεγε να είναι η ηγέτιδα δύναμη μιας "ενιαίας" ευρωζώνης. Σαφής η αναλογία με την σταση που οι ΗΠΑ επέλεξαν μετά τον Β-Π.Π. Το κίτρινο κουμπί οδηγεί σε μια γερμανική Ευρώπη. Κατεστραμένες χώρες, εξαρτώμενες πλήρως απο τις ορεξεις των Γερμανών, και στην μέση η "γη της επαγγελίας". Μια ευρωπαϊκή υπερδύναμη περιτριγυρισμένη απο κρατη-δορυφόρους. Ενα αποδοτικό για το Βερολίνο σενάρθο ιδίως την στιγμή που έχει ξεκαθαρίσει τις διαφορές κι από οτι φαίνεται τα "εχει βρεί" στρατηγικά με την Ρωσία.Ιστορικά σήμερα το Βερολίνο βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στο να κυριαρχήσει στην ήπειρα.
Από το δεκάλογο του καλού πολιτικού: "μην αφήνεις τίποτα ανεκμετάλλευτο, ούτε καν τις κρίσεις". Για να το ερμηνεύσουμε και να προσπαθήσουμε να τοποθετήσουμε τη Μέρκελ μέσα σε αυτό, σε χαλαρό στυλ think tank, ας ξεκινήσουμε με δύο εκδοχές:α) ότι η Μέρκελ διακατέχεται από επαρκή ιδεοληπτικό μηδενισμό μπροστά σε προβλήματα, με άλλα λόγια, την ενδιαφέρει η γάτα να πιάνει ποντίκια κι όχι η ράτσα της. Έγραψα για ιδεοληπτικό μηδενισμό, αντιπαραβάλλοντάς τον στο νου μου με τον ιδεολογικό μηδενισμό. Ο τελευταίος είναι χαρακτηριστικό των επαγγελματιών λαοπλάνων. Στην περίπτωση αυτή, θα πάταγε το κόκκινο κουμπί χωρίς δεύτερη σκέψη γιατί τα αποτελέσματα κάθονται καλά στη συνείδηση, κάνουν καλό στην υστεροφημία και στις πλείστες των περιπτώσεων δεν χρειάζεται ολόκληρη επικοινωνιακή εκστρατεία για να αντιληφθούν όλοι οι ενδιαφερόμενοι την αξία εκείνου που επιλύει προβλήματα.β) Εαν είναι δογματική, δυσπροσάρμοστη υπό νέες συνθήκες, έχει αποφασίσει να γίνει η Ευρωπαία Winston Churchill με το στανιό, ή/και τα επικοινωνιακά γυμνάσια των ψηφοφόρων απαιτούν τεράστια αλλαγή ρητορικής, τρόπου σκέψης και προσέγγισης της δημόσιας σφαίρας με τη χρήση ακόμα και προσωπικών γνωριμιών, χαρισματικής επιχειρηματολογίας και ανταλλαγής χαρών -με στοχο το κοινό συμφέρον, σε αυτή την περίπτωση, θα πάταγε το κίτρινο κουμπί.Σε μια Ευρώπη όπου ο λαϊκισμός είναι εδραιωμένη συνέπεια των εκφάνσεων της δημοκρατίας, η Μέρκελ της περίπτωσης α δεν θα δίσταζε να τον χρησιμοποιήσει για να καταστήσει σαφές στην γλώσσα του συναισθήματος, προσπερνώντας ακαδημαϊκές λεπτολογίες περί ψύχραιμης σκέψης, ότι οι νότιοι έχουν ήδη τιμωρηθεί αρκετά και οι συνέπειες της αμυαλιάς και της έλλειψης προγραμματισμού τους θα έχουν βάθος χρόνου, χωρίς την ανάγκη επιβολής. Η Μέρκελ της περίπτωσης α θα είχε το επιπλέον όφελος του μετριασμού του λαϊκισμού ή της αναπροσαρμογής της κατεύθυνσής του, κάνοντας απλά και μόνο στοχευμένη χρήση των τεχνικών του ίδιου του λαϊκισμού...Για την Μέρκελ της περίπτωσης β τα πράγματα περιπλέκονται. Βάζει τις λύσεις μία-μία στο ζύγι, απογοητεύεται, και καταλήγει να προσπαθεί να δημιουργήσει κι άλλο χρόνο εν μέσω αντιφάσεων. Επειδή οι αντιφάσεις δεν είναι ακόμα πλήρως ορατές, ελπίζει ότι θα δημιουργήσει χρόνο και σε προσωπικό επίπεδο. Επιζητεί μια τρίτη θητεία, ελπίζοντας ότι η ευρωζώνη δεν θα σκάσει στα χέρια της. Στο μεταξύ, είναι σίγουρη ότι ο χρόνος είναι το κλειδί για την αναπόφευκτη εύρεση λύσης καθώς έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό της, στους συνεργάτες της και στην αλήθεια των αρχών της πολιτικής οικονομίας που επιτάσσει το ιδεολογικό της πρίσμα. Στην περίπτωση αυτή, θα αναγκαστεί να τα κουτσοβολέψει υπό το βάρος των εξελίξεων με όλο και λιγότερο αποτελεσματικά μπαλώματα για άλλα τέσσερα χρόνια, ή θα συνεχίσει να περιμένει το θαύμα ενώ τα πάντα γύρω της θα κατακλύζονται και θα καταρρέουν.Ένα αριστοτελικό "πολιτικό ζώο" δεν θα μπορούσε παρά να πατήσει το κόκκινο κουμπί και να προετοιμαστεί για την πιθανότητα ότι δεν σκέφτηκε όλες τις συνέπειες στην παραμικρή τους λεπτομέρεια. Το κίτρινο κουμπί ισοδυναμεί με παραδοχή ανεπάρκειας, υπέρμετρης φιλοδοξίας και-ω, ναι μπορεί να συμβεί και σε Γερμανούς αυτό- έλλειψης βαθέος προγραμματισμού και άκαμπτης τυπολατρικής ψευδο-οργάνωσης.Το νόημα του άρθρου του Γιάνη Βαρουφάκη για μένα μπορεί να συνοψιστεί στο ότι το επωφελές, το χρήσιμο και το ηθικά καλό, όλα τους δείχνουν στην ίδια κατεύθυνση: όσοι διαχειρίζεστε τύχες σταματήστε να ζυγίζετε και πάρτε μια απόφαση. Στην περίπτωσή μας το ίδιο συνιστούν και το ανώφελο, το ανούσιο και το ηθικά κακό. Δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να χρησιμοποιούμε θεωρητικά και αποστειρωμένα τις έννοιες αυτές, σαν ανεξάρτητες η καθεμιά από τα ξαδέρφια της ή το αντίθετό της. Σε κάθε περίπτωση, τα χαρτιά δεν έχουν πέσει στο τραπέζι και η παρτίδα συνεχίζεται ακόμα. Δεν είναι καθόλου απίθανο στην εξέλιξή της να πιεστεί το κίτρινο κουμπί. Ο συνδυασμός στρατηγικών, που δεν μπορούσαν παρά να επιτύχουν αυτόματα, μαζί με παρελκυστικές συζητήσεις έχει ιστορικό προηγούμενο: πολιτικοί με τα καλύτερα κίνητρα δεν μπόρεσαν να αποφύγουν την έκρηξη του Ά Παγκόσμιου Πολέμου.Θα θυμίσω την κοινοτοπία ότι μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι, και όλοι γνωρίζουμε, θα συμπληρώσω επιπλέον, τι λέγεται για τις βουλές του Κυρίου.
Ναι, μόλις διαγραφούν τα χρέη μας μαζί με των άλλων Πορτογαλία, Ισπανία κτλ έρχεται κατευθείαν η ανάπτυξη και κολυμπάμε στο χρήμα. Τα εργοστάσιά μας ξαναρχίζουν να βγάζουν BMW, Mercedes και Audi, τα ναυπηγεία μας ίσια πυρηνικά υποβρύχια, η γεωργία/κτηνοτροφία μας παράγει τόσα τρόφιμα που κοντεύουμε να σκάσουμε γιαυτό χαρίζουμε ότι περισσεύει στην Αφρική και πετάμε και μερικά στη θάλασσα, οι πεθαμένοι συνταξιούχοι μας του ΙΚΑ πεθαίνουν για 2η και τελική αυτή τη φορά και γενικά οι χώρες του Νότου ξαναπαίρνουμε τη θέση που μας αξίζει στην Ευρώπη και τόσο άτιμα μας είχαν υφαρπάξει.

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ