«ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ σύντομο ανέκδοτο;», ρωτούσαμε κάποτε –όχι και τόσο πολλά χρόνια πριν– για να απαντήσουμε μόνοι μας, χαχανίζοντας αυτάρεσκα: «Αλβανός τουρίστας». Ήταν οι εποχές της λεγόμενης επίπλαστης ευδαιμονίας που την είχαμε δει βαλκανάρχες πολυτελείας και επιζητούσαμε μετά μανίας τον «υψηλό τουρισμό» που θα μας γλίτωνε από τους γραφικούς μπατιροτουρίστες. Και το κατορθώσαμε. Η χώρα τους καλοκαιρινούς μήνες μοιάζει με μια ατέλειωτη παιδική χαρά υπερπλουσίων και πάσης φύσεως ολιγαρχών. Μόνο που πλέον οι μπατιροτουρίστες είμαστε εμείς.
Αυτά αναλογιζόμουν –για πολλοστή φορά– καθώς βρισκόμουν στο λιμάνι του Πειραιά, στην Πύλη Ε4 (στη σέντρα της τουριστικής κίνησης δηλαδή), όταν έπιασα την κουβέντα με ξένο τουρίστα, περιμένοντας να μπω στο πλοίο.
Άντε τώρα να του εξηγήσεις του τουρίστα ότι δεν πρόκειται για κάποια υπερμεγέθη κορύφωση της προεκλογικής καμπάνιας μιας επιφανούς πολιτικής προσωπικότητας, αλλά για την εικόνα του εφοπλιστή Παναγιώτη Ηλιόπουλου.
«Έχετε εκλογές;», με ρώτησε και, βλέποντας την απορία στο βλέμμα μου, μού έδειξε πίσω μου το τεράστιο πανό που καλύπτει ένα ολόκληρο πολυώροφο κτίριο (όπου βρίσκονται τα γραφεία της εταιρείας ακτοπλοϊκών μεταφορών Seajets) και δεσπόζει ως ιδιοσυγκρασιακό τοπόσημο πλέον εδώ και ενάμιση χρόνο περίπου στο λιμάνι, απεικονίζοντας έναν ηλικιωμένο κύριο με λευκό πουκάμισο που μοιάζει να απευθύνεται στα πλήθη με ανοιχτά τα χέρια.
Κάτω από τη μορφή του υπάρχει η φράση «καλό ταξίδι», αλλά ο τουρίστας δεν θα μπορούσε να ξέρει τι σημαίνει, εκτός αν επρόκειτο για κάποιον ελληνολάτρη περιηγητή παλαιάς κοπής, είδος που επίσης βρίσκεται πλέον περίπου στα αζήτητα.
Άντε τώρα να του εξηγήσεις του τουρίστα ότι δεν πρόκειται για κάποια υπερμεγέθη κορύφωση της προεκλογικής καμπάνιας μιας επιφανούς πολιτικής προσωπικότητας, αλλά για την εικόνα του εφοπλιστή Παναγιώτη Ηλιόπουλου (πατέρα του νέου ιδιοκτήτη της ΠΑΕ ΑΕΚ, Μάριου Ηλιόπουλου), ο οποίος έφυγε από τη ζωή τον Νοέμβριο του 2022, όμως θα «ζει» για πάντα –όπως φαίνεται– στο πιο κεντρικό σημείο του Μεγάλου Λιμανιού, ευχόμενος από ψηλά, ως από μηχανής θεός, καλό ταξίδι στους επιβάτες.
Σε πλήρη αντίθεση –ή σε πλήρη αντιστοιχία, δεν είμαι σίγουρος ακριβώς– με αυτή την παλιομοδίτικα μεγαλοπρεπή, και με έναν τρόπο ίσως και χαριτωμένη στην έλλειψη κάθε μέτρου που τη διακρίνει, επιμνημόσυνη χειρονομία, βρίσκεται λίγο πιο κει ο πολυτελώς ανακατασκευασμένος «Πύργος του Πειραιά», που για δεκαετίες στοίχειωνε με την ερημιά του το λιμάνι αλλά τώρα εκπροσωπεί την exclusive ανάπτυξη της βαριάς βιομηχανίας της χώρας, όπως συχνά αποκαλείται ο τουρισμός.
Κανείς τουρίστας όμως δεν πρόκειται να ρωτήσει για την ταυτότητα ή την ιστορία του μαύρου ουρανοξύστη, αντίθετα με τη γιγαντιαία φωτογραφία του εκλιπόντος εφοπλιστή που για δεύτερη σεζόν προκαλεί επίμονα ή φευγαλέα ερωτηματικά πάνω από τα κεφάλια των ταξιδιωτών, συνοδεύοντάς τους μέχρι και την έξοδό τους από το λιμάνι.
