ΑΣΘΕΝΕΣ ΕΩΣ ΜΕΤΡΙΟ ΗΤΑΝ το vibe των γιορτών εκεί έξω στην πόλη, χλιαρό το κλίμα σε αγαστή αρμονία με τον καιρό (πρώτη φορά είδα τόσους ανθρώπους να ποστάρουν εορταστικές φωτογραφίες με μαγιό), μίζερος αντικειμενικά ο στολισμός του κέντρου της πόλης, άχαρο το Σύνταγμα, μια ατμόσφαιρα αμήχανα μεσανατολίτικη κατά τόπους, η κύρια αίσθηση όμως των ημερών ήταν μιας ατέλειωτης ηλιόλουστης μέρας κάποτε στα βάθη των Βαλκανίων. Με αποκορύφωμα φυσικά την Πανεπιστήμιου, τα απόνερα του Μεγάλου Περιπάτου και το πολλαπλώς αποδεκατισμένο Κολωνάκι. Για να μην ξεκινήσουμε με την αισχροκέρδεια που παραμόνευε «χρονιάρες μέρες» από παντού για να σου χαλάσει τη διάθεση.
Διόλου τυχαίο το γεγονός ότι πολλοί έσπευσαν για μια προσωρινή απόδραση προς τον Νότο και τη θάλασσα, ασχέτως αν βούτηξαν τελικά ή όχι στα νερά που ο ήπιος μέχρι τώρα χειμώνας δεν έχει επιτρέψει ακόμα να παγώσουν.
Τουλάχιστον, και παρά το ευκαιριακό νταβαντούρι που προκλήθηκε από την «υπόθεση Μπισμπίκη», σε μεγάλο βαθμό η πόλη παραμένει φιλική αν είσαι καπνιστής, όπως έχουν συνειδητοποιήσει και πολλοί καταπιεσμένοι τουρίστες που έρχονται εδώ για να ξεχαρμανιάσουν με την άνεσή τους, καθώς στις πατρίδες τους αντιμετωπίζονται περίπου ως λεπροί. Δεν υπάρχει μόνο ο θρησκευτικός ή ο αρχαιολογικός τουρισμός, υπάρχει κι αυτό το υποείδος τουριστικής βιομηχανίας: «ο καπνιστικός τουρισμός».
Αν έπεφτε κανείς αυτές τις μέρες πάνω στο άρθρο που αφιέρωσε στην Αθήνα το περιοδικό Wallpaper (αυτή η απαστράπτουσα βίβλος του αποστειρωμένου design και του ατσαλάκωτου lifestyle) και δημοσιεύεται στο πρώτο τεύχος του 2023, αλλά και στην ομώνυμη ιστοσελίδα, θα ένιωθε ότι ζει σε άλλη πόλη.
Κι όμως, αν έπεφτε κανείς αυτές τις μέρες πάνω στο άρθρο που αφιέρωσε στην Αθήνα το περιοδικό Wallpaper (αυτή η απαστράπτουσα βίβλος του αποστειρωμένου design και του ατσαλάκωτου lifestyle) και δημοσιεύεται στο πρώτο τεύχος του 2023, αλλά και στην ομώνυμη ιστοσελίδα, θα ένιωθε ότι ζει σε άλλη πόλη ή τέλος πάντων ότι η γκρίνια και η μιζέρια τού έχουν θολώσει το μυαλό και το βλέμμα ώστε να μην μπορεί να αντιληφθεί το κοσμογονικό θαύμα που συντελείται τριγύρω μας.
«Η Αθήνα απολαμβάνει τη δική της μεταμόρφωση με μια πληθώρα προσφάτως ανακαινισμένων κτιρίων, πρότζεκτ μεγάλης κλίμακας και φρέσκων νέων αφίξεων», διαπιστώνει το άρθρο, «ενσωματώνοντας διάφορες περιόδους της ιστορίας της χώρας σ’ ένα χωνευτήρι όπου συναντιούνται νέες τάσεις, οικουμενικές επιδράσεις και τοπικές παραδόσεις».
Πέντε είναι, σύμφωνα με την αποτίμηση του περιοδικού, τα κεφάλαια-σταθμοί, τα «εμβληματικά» τοτέμ αυτής της μεταμόρφωσης: Η ανακαίνιση του (πρώην) Athens Hilton, το ΕΜΣΤ, ο Πύργος του Πειραιά, το φαραωνικό πρότζεκτ στο Ελληνικό και η γκαλερί Gagosian Athens.
«Η Αθήνα απελευθερώνεται από μια εξιδανικευμένη, υπερ-επιμελημένη και βασισμένη στην αρχαιότητα, εικόνα» δηλώνει στο άρθρο του Wallpaper ο υφυπουργός Πολιτισμού (και gentrification) Νικόλας Γιατρομανωλάκης: «Τα πάντα συνυπάρχουν εδώ και αυτό πρέπει να το ενστερνιστούμε».
Προσπαθούμε, να είστε βέβαιος, απλά καμιά φορά οι περιστάσεις δεν ευνοούν, όση εμπιστοσύνη κι αν επιστρατεύσουμε για την εγχώρια βιομηχανία της φιλοξενίας και της εστίασης και το ντόπιο οικοσύστημα νεοφυούς επιχειρηματικότητας. Απλά, όσο να ‘ναι, κουραστήκαμε τόσα χρόνια να είμαστε το «νέο Βερολίνο», η «Νέα Υόρκη των Βαλκανίων», το downtown του φτωχού, η Αθηναϊκή Ριβιέρα…
