Μαργαρίτα Καραπάνου: «Γράφω ό,τι μπορώ. Ζω όσο μπορώ» Facebook Twitter
Φωτο: Σπύρος Στάβερης

Μαργαρίτα Καραπάνου: «Γράφω ό,τι μπορώ. Ζω όσο μπορώ»

0

Κυρία Καραπάνου, μ' αρέσει που δεν λέτε μεγάλα λόγια στα βιβλία σας.

Και ως άνθρωπος δεν λέω μεγάλα λόγια. Λέω δηλαδή, αλλά όχι ιδιαίτερα πολλά.

— Ιδίως τώρα τελευταία, τα βιβλία σας έχουν γίνει εντελώς λακωνικά.

Αφού σκέφτομαι ότι ίσως το παράκανα, αλλά έτσι μου 'ρθε να γράψω τη Μαμά, που είναι σαν ένα κλειστό σύστημα, περίεργο.

— Γιατί φοβάστε ότι το παρακάνατε;

Δεν φοβάμαι ακριβώς... Αλλά αισθάνομαι ότι δεν μπορείς πια να πεις πράγματα με πολλές λέξεις. Ούτε να γράψεις σελίδες ολόκληρες. Σε μια σελίδα μπορείς να βάλεις δυο γραμμές. Ο κόσμος έχει γίνει τρομερά αποσπασματικός και δεν μπορείς να γράψεις ένα μυθιστόρημα με όλη την πλοκή στις σελίδες.

— Γιατί έσπασε ο κόσμος;

Κάτι ίσως ράγισε μέσα σ' εμάς...

— Μήπως μόνο μέσα σ' εμάς, συγκεκριμένα;

Δεν ξέρω τι συνέβη, ξέρω ότι το αισθάνομαι.

Ζω σ' έναν κόσμο ψυχρό. Όχι δοτικό. Που δεν συγχωρεί. Αισθάνομαι γύρω μου έναν κόσμο ανελέητο! Και ό,τι μπορώ κάνω. Γράφω ό,τι μπορώ. Ζω όσο μπορώ.

— Δεν πρόκειται, δηλαδή, για κάποιο είδος συγγραφικής νωθρότητας;

(γέλια.) Όχι, όχι, απεναντίας. Για να γράψεις κάτι μικρό, χρειάζεσαι μεγαλύτερο σθένος απ' ό,τι για να γράψεις κάτι μεγαλύτερο. Θέλει να είσαι κάτι σαν μαθηματικός. Μπορεί να χρειαστεί να γράψω εκατό φορές μια φράση.

— Και τη σειρά τη βρίσκετε μετά;

Ναι.

— Σαν παζλ!

Ακριβώς.

— Στο σπίτι γράφετε ποτέ;

Όχι, ποτέ! Πάντα στο καφενείο. Στο Ciao, στο Κολωνάκι, ή στον Ίσαλο, στην Ύδρα.

— Γιατί σας αρέσει να γράφετε έξω;

Γιατί δεν είμαι μόνη μου.Όταν γράφεις, βυθίζεσαι σ' έναν κόσμο απόλυτα μοναχικό και θέλεις να 'χεις κάποιον δίπλα σου. Σαν να πνίγεσαι και να ζητάς το χέρι ενός ανθρώπου.

— Για να πιαστείτε;

Ακριβώς! Όταν κινδυνεύω, κάνω ένα έτσι και λέω (μιμείται την εκκοσμικευμένη φωνή) «γεια σου, τι κάνεις;», ξέρεις, «τι γίνεσαι;» και τα λοιπά, κι έτσι μπαίνει πάλι ο χώρος ο πραγματικός.

— Και γιατί το γράψιμο είναι σαν βύθισμα;

Ωχ, Στάθη μου, με ρωτάτε δύσκολα πολύ... Είναι βύθισμα, διότι για να εκφράσεις τον κόσμο γύρω σου πρέπει να τον αφομοιώσεις πρώτα. Να τον βάλεις μέσα σου, στα πιο μεγάλα βάθη, κι από εκεί να ξαναβγεί ο κόσμος πάλι ανέπαφος.

— Είναι κάτι που σας κάνει να φοβάστε;

Λίγο, ναι.

Μαργαρίτα Καραπάνου: «Γράφω ό,τι μπορώ. Ζω όσο μπορώ» Facebook Twitter
Αισθάνομαι μέσα μου μοναξιά, αλλά δεν είναι μια μοναξιά άσχημη. Τα πάω πολύ καλά με τον εαυτό μου, τον έχω βρει. Η μοναξιά μου δεν είναι κλειστή, ερμητική, της φυλακής. Είναι μια μοναξιά που τη διάλεξα εγώ και δεν αποκλείει φίλους, σκύλους... Φωτο: Sophie Bassouls

— Σε ποιο βιβλίο σας φοβηθήκατε πιο πολύ;

Φοβάμαι σε όλα τα βιβλία μου.

— Το Μαμά δεν χρειάστηκε το πιο μεγάλο βύθισμα;

Ναι. Είναι, νομίζω, το πιο ολοκληρωμένο.

— Θα πρέπει να ήταν και μια απ' τις πιο βαθιές και παράξενες σχέσεις η σχέση που είχατε με τη μητέρα σας...

Ναι. Η μητέρα μου ήταν ένα πολύ δυνατό πρόσωπο, αλλά τη λάτρευα. Στο βιβλίο βγαίνει, βέβαια, κάποια πίκρα, που δεν ήθελα να βγει, αλλά βγήκε. Ήταν μια σχέση όμορφη, πράγμα που δεν φαίνεται στο βιβλίο, αλλά και δύσκολη. Ανταγωνισμού.

— Και από τις δυο μεριές;

Θα έλεγα, απ' τη μεριά μου.

— Γράψατε ότι ο πατέρας σας την κατηγορούσε: «Το διέλυσες το παιδί».

Ναι. Έχω περάσει πάρα πολύ δύσκολα, οι γονείς μου ήταν χωρισμένοι. Έχω περάσει δύσκολα.

— Και σ' αυτήν τη δυσκολία πού βρήκατε καταφυγή;

Στο διάβασμα. Στο γράψιμο, αργότερα. Στους φίλους... Αν και ήμουν πάρα πολύ μοναχικό παιδί και η φυγή μου στη ζωή ήταν τα βιβλία. Και οι σκύλοι. (σιωπή)

— Και ποια βιβλία σάς στήριξαν πιο πολύ;

Δεν έχω ποτέ μιλήσει για τους Έλληνες συγγραφείς και μου το βαστάνε. Ότι πάντα μιλάω για ξένους. Θέλω να πω δυο λόγια για τον Αλέξανδρο Αδαμόπουλο, έναν φίλο μου συγγραφέα πάρα πολύ καλό, που του αφιέρωσα το Ναι. Μ' αρέσει, επίσης, ο Μένης Κουμανταρέας, ένα βιβλίο του κυρίως, Η φανέλα με το 9. Επίσης, η Ιωάννα Καρυστιάνη μ' αρέσει πάρα πολύ. Και η Πλωτή Πόλη της Μάρως Δούκα.

— Τα λέτε αυτά λίγο από πολιτική...

Α όχι! Μ' αρέσουν όντως!

— Όμως, όταν ήσασταν στα δύσκολα, ποιοι συγγραφείς σάς έδωσαν δύναμη;

Α, καλά, εντάξει! Δεν ήταν αυτοί! Ήτανε ο Ουίλιαμ Φώκνερ (που με είχε βοηθήσει πολύ και στο γράψιμό μου), ο Ουίλιαμ Στάυρον (ένα βιβλίο που έγραψε για την κατάθλιψη), δυο τρία βιβλία του Μπατάιγ.

— Στα βιβλία σας αναφέρετε πολύ Φλωμπέρ και Μπαλζάκ.

Α ναι, μ' αρέσουνε.

— Νοσταλγείτε καμιά φορά αυτό το είδος της αρμονικής αφήγησης; Να γράφετε έτσι;

Ναι, θα το 'θελα, θα το 'θελα πολύ. Αλλά δεν μπορώ.

— Τι σας σταματάει;

Ίσως αυτό που θα πω να μην έχει απόλυτη σχέση μ' αυτό που λέμε τώρα, αλλά αισθάνομαι ότι ο κόσμος είναι πια χωρίς συμπόνια. Αυτό τον κάνει αποσπασματικό, αυτό τον κάνει σκληρό. Δεν υπάρχει πια συμπόνια! Για τίποτα! Αυτό αισθάνομαι, Στάθη μου. Ζω σ' έναν κόσμο ψυχρό. Όχι δοτικό. Που δεν συγχωρεί. Αισθάνομαι γύρω μου έναν κόσμο ανελέητο! Και ό,τι μπορώ κάνω. Γράφω ό,τι μπορώ. Ζω όσο μπορώ. Τι να πω;

Μαργαρίτα Καραπάνου: «Γράφω ό,τι μπορώ. Ζω όσο μπορώ» Facebook Twitter
Η μητέρα μου ήταν ένα πολύ δυνατό πρόσωπο, αλλά τη λάτρευα. Στο βιβλίο βγαίνει, βέβαια, κάποια πίκρα, που δεν ήθελα να βγει, αλλά βγήκε. Ήταν μια σχέση όμορφη, πράγμα που δεν φαίνεται στο βιβλίο, αλλά και δύσκολη. Ανταγωνισμού. Φωτο: Σπύρος Στάβερης

— Και τι κάνετε όταν ο κλοιός σφίγγει;

Πάω βόλτα με τον σκύλο μου. Ή πάω στο Ciao. Και πίνω καφέ, καπνίζω, χαιρετάω τους φίλους μου.

— Πολύ το αγαπάτε το Ciao...

Μ' αρέσει πάρα πολύ στο Ciao! Γιατί είναι όλοι εκεί φίλοι μου. Και τα γκαρσόνια. Ο Ιωσήφ ο φοβερός, ο φίλος μου το γκαρσόνι. Είναι μέσα κόσμος που τον βλέπω εκεί κάθε μέρα επί τριάντα χρόνια.

— Θα συμφωνείτε, βέβαια, ότι αυτού του είδους η εξωστρέφεια είναι ίδιον των μοναχικών ανθρώπων...

Ναι, είμαι μάλλον μοναχικό πρόσωπο. Αν κι έχω φίλους πολλούς και καλούς.

— Μήπως είστε μια χαρά κι εγώ σας φοράω τη μοναχικότητα με το στανιό;

(γέλια) Όχι, αισθάνομαι μέσα μου μοναξιά, αλλά δεν είναι μια μοναξιά άσχημη. Τα πάω πολύ καλά με τον εαυτό μου, τον έχω βρει. Η μοναξιά μου δεν είναι κλειστή, ερμητική, της φυλακής. Είναι μια μοναξιά που τη διάλεξα εγώ και δεν αποκλείει φίλους, σκύλους...

— Μικρότερη πώς ήσασταν;

Ήμουνα πολύ μοναχική, αλλά χωρίς να 'χω βρει τον εαυτό μου.

— Η σκιά της μητέρα σας έπεφτε πάνω σας;

Αφότου έγραψα την Κασσάνδρα, το πρώτο μου βιβλίο, η σκιά της μάνας μου έφυγε από πάνω μου σαν ένα σύννεφο. Έγινα κάτι κι εγώ. Ξαφνικά ήμουν ένα αυτόνομο πρόσωπο. Ήμουν εγώ! Τώρα, τι ήμουν εγώ, δεν ξέρω...

— Κι ο θάνατός της, που περιγράφετε στο βιβλίο;

Ήταν ασφαλώς ένας μεγάλο πόνος, αλλά η απελευθέρωσή μου έγινε πιο πριν, στα 23 μου, μέσα απ' το γράψιμο. Μάλιστα, η μητέρα μου δεν με βοήθησε να γράψω, μόνη μου τόλμησα και τα κατάφερα. Ήμουν δυνατή.

— Χρειάστηκε πίστη;

Πίστη στη ζωή, βασικά. Έρχεται, λοιπόν, κάποια στιγμή που το ακυρωμένο παιδί στέκεται στα πόδια του και λέει «παρ' όλα αυτά, θα ζήσω».... Και λέει «θα ζήσω καλά», όχι μόνο «θα ζήσω»... Πολύ καλά. Πολύ γεμάτα.

— Τι είναι για εσάς η γεμάτη ζωή;

Για μένα ωραία ζωή είναι να ξυπνάς το πρωί και ν' ανυπομονείς να φτιάξεις τον καφέ σου. Τίποτε άλλο! Όλα τα άλλα έρχονται μετά. Τα άλλα είναι όλα πολυτέλειες. Και το Νόμπελ να πάρω, η στιγμή που πίνω τον καφέ μου το πρωί είναι η πιο πολύτιμη. Η ζωή μου όλη βασίζεται σε αυτά τα 2 λεπτά του πρωινού. Τα μπάνια, οι γκόμενοι, τα ωραία ξενοδοχεία, το σεξ, όλα αυτά δεν έχουνε καμιά σημασία για μένα. Άμα ανοίγεις το μάτι σου και δεν είσαι καλά, να τα κάνεις τι;

— Σ' αυτό το κρεβάτι κοιμάστε;

Ναι, εδώ, αγκαλίτσα με τη Λου (το σκυλάκι της).

— Και το πρωί βλέπετε τον ήλιο ν' ανατέλλει στα πεύκα;

Ναι, ξυπνάω νωρίς, στις έξι, στις πέντε. Πάω, φτιάχνω καφέ, κάθομαι εδώ και λέω «και τώρα, σήμερα, τι θα κάνουμε;». Ciao, Λου, να δω καμιά φίλη...

— Κανέναν άντρα δεν θα θέλατε να 'χετε;

Θα 'θελα, αυτό είναι σίγουρο! Αλλά έχω ξεχάσει τους άντρες. (γέλια)

Μαργαρίτα Καραπάνου: «Γράφω ό,τι μπορώ. Ζω όσο μπορώ» Facebook Twitter

— Μιλάτε συχνά στα βιβλία σας για το σεξ πολύ μοντέρνα, δίχως ενοχή...

Ναι, πραγματικά, αλλά κατά βάθος θα 'θελα κι εγώ να 'χω βρει έναν σύντροφο. Είχα βρει πολλούς, αλλά... Τους πήρε το ποτάμι. Τώρα θα 'θελα, όμως, κάποιος να 'χε ξεμείνει.

— Υπήρχαν περίοδοι που δεν ξυπνούσατε έτσι όμορφα, όπως τώρα;

Α, βέβαια! Πέρασα διαστήματα που ήταν κόλαση. Εποχές που έλεγα «τέρμα πια, θέλω να πεθάνω». Αλλά αισθάνομαι ότι το νίκησα αυτό το πράγμα. Μόνη μου. Με προσπάθεια, με υπομονή, με επιμονή. Σας λέω πράγματα που δεν τα 'χω ξαναπεί. Αλλά, δεν ξέρω, σας εμπιστεύομαι.

— Αισθάνεστε επιζήσασα;

Ακριβώς, ναι.

— Οπότε, δεν φοβάστε πια τους ανθρώπους...

Ακριβώς. Ενώ τους φοβόμουν πάρα πολύ πριν.

— Σ' αυτήν τη μετωπική σύγκρουση με τον κόσμο αισθάνεστε ότι εσείς είστε πλασμένη από κάποιο άλλο, ευγενέστερο υλικό;

Καθόλου. Απλώς είμαι πολύ ευαίσθητη κι η ευαισθησία είναι πολύ ωραίο πράγμα, αλλά έχει μέσα της και πολύ φόβο. Δεν είναι εύκολο πράγμα η ευαισθησία. Παλιά, όταν έβγαινα έξω, ο κόσμος θα 'πεφτε πάνω μου να με σκοτώσει.

— Η επιθετικότητα κι η έλλειψη συμπόνιας είναι ένα πρόβλημα της ράτσας μας ή γενικά όλου του κόσμου;

Παντού το βλέπω. Και στο Παρίσι το βλέπω, και στην Αθήνα το βλέπω, παντού.

— Εσείς δεν είστε έτσι;

Όχι, καθόλου.Έχω αγάπη μέσα μου, πολλή. Πάντα την είχα και ίσως αυτό μ' έσωσε. Τα βιβλία δεν φτάνουν. Η αγάπη είναι... να τεντώσεις το χέρι σου σ' έναν άλλο άνθρωπο, αυτό είναι το παν.

— Σας χορταίνει η κίνηση;

Η κίνηση και μόνο, που πιάνεις τα δάχτυλα ενός ανθρώπου κι εκεί που πας να τον σώσεις, αντί γι' αυτόν, σώζεσαι εσύ!

— Αυτή η αγάπη δεν είχε ποτέ για εσάς διαστάσεις θρησκευτικές;

Όχι, ήταν σκέτη. Ένα είδος σωματικής αγαλλίασης. Και τα βιβλία τα 'χω χεσμένα μπροστά στη δύναμη της αγάπης.

— Κι όταν εκμεταλλεύονται την αγάπη σας;

Δεν γίνεται πάντα αυτό. Κι αν γίνεται ορισμένες φορές, δεν σημαίνει ότι θα γίνεται πάντα. Αν έχεις έστω και δυο ανθρώπους που τους έδωσες αγάπη και σου δώσανε πίσω, φτάνει.

— Στη ζωή ζούμε-πεθαίνουμε κι αυτό είναι όλο;

Δεν θα 'μαι ποτέ σίγουρη γι' αυτό. Είναι στιγμές που ξημερώνει κι είναι ακόμη σκοτεινά, μ' αυτό το ροζ στον ουρανό, που λες στον εαυτό σου ότι η ζωή δεν γίνεται να 'ναι μόνο εδώ. Το λες αυτό καμιά φορά.

— Θ' άλλαζε κάτι στη στάση μας, αν πιστεύαμε το ένα ή το άλλο;

Ναι, θ' άλλαζε. Απλώς οι άνθρωποι είναι καμιά φορά τόσο εγωιστές και φριχτοί, που δεν θ' άλλαζε τίποτα.

— Για εσάς ρωτάω...

Μάλλον την ίδια ζωή θα ζούσα. Αλλά μπήκαμε στα πολύ βαθιά... (γέλια)

— Φοβάστε μήπως πούμε καμιά μπούρδα;

Δεν πειράζει καθόλου. Εγώ ήμουνα πάντα εκτεθειμένη.

— Αυτό είναι κάτι που εκτιμώ πολύ στα βιβλία σας.

Εκτίθεμαι. Γράφω αυτό που θέλω να γράψω και δεν με νοιάζει τίποτα.

Μαργαρίτα Καραπάνου: «Γράφω ό,τι μπορώ. Ζω όσο μπορώ» Facebook Twitter
Φωτο: Σπύρος Στάβερης

— Όταν εξομολογήστε κάτι τολμηρό, αισθάνεστε λύτρωση;

Ναι, λύτρωση. (σιωπή)

— Την ηδονή της πρόκλησης;

Κι αυτό... Κυρίως, όμως, αισθάνομαι ότι γράφω αυτό που πρέπει να γράψω. Δεν γράφω για να ευχαριστήσω ή να κολακέψω τους άλλους.

— Γράφετε για να μη σκάσετε;

Α, είναι μπούρδες αυτά που λένε. Το να γράφεις είναι μια δουλειά. Θες να βάλεις πάνω στο χαρτί λέξεις μαζί που να 'χουν νόημα. Κι αυτό για μένα είναι ο κόσμος μου. Είναι η δουλειά που κάνω. Το κάνω ψυχρά.

— Κι όταν γράφετε κάτι όξινο;

Απλώς λέω μέσα μου «μπράβο Μαργαρίτα, το πέτυχες». Είναι ένα στοίχημα. Αν πετύχει, πέτυχε! Κι αν δεν τα γράψω καθόλου, δεν πειράζει, δεν χάθηκε ο κόσμος! Δεν το παίρνω πολύ στα σοβαρά το γράψιμο. Είναι ένα παιχνίδι. Παίζω.

— Παίζετε;

Παίζω βέβαια με το θείο, αλλά παίζω!

— Τα ταξίδια;

Α, μ' αρέσουν, με τρελαίνουν!

— Πώς σας αρέσει να ταξιδεύετε;

Με όλους τους τρόπους. Σε ωραία ξενοδοχεία ή φτωχικά, δεν με νοιάζει, δεν μ' ενδιαφέρει...

— Ο τόπος που λατρέψατε;

Το Παρίσι. Είναι η πόλη που λάτρεψα.

— Έχετε καιρό να ταξιδέψετε;

Ναι. Δεν ξέρω γιατί.

— Ξεκαλοκαιριάζετε στην Ύδρα;

Ναι. Έχω ένα σπίτι... λίγο σαν Μαρόκο.

— Με γιασεμιά;

Με γιασεμιά. Καφές το πρωί στην ταράτσα, που βλέπει όλη την Ύδρα πιάτο... Διάβασμα, φίλοι, Λου... Ένας τεράστιος κήπος με ελιές...

— Μεγαλώνοντας, δεν νιώθετε και σεις ότι οι αισθήσεις αποκτούν μια απολαυστική οξύτητα;

Ναι, το νιώθω πάρα πολύ. Να μπω στη θάλασσα να κολυμπήσω και να βγω μετά, να καπνίσω ένα τσιγάρο βρεγμένη... Δεν θέλω τίποτε άλλο.

— Μια χαρά σας βρίσκω, κυρία Καραπάνου...

Επιβιώσαμε! Είμαστε μια χαρά.

— Και τώρα, πώς βλέπετε τα πράγματα να πηγαίνουν;

Θέλω να γράψω ένα θρίλερ. Είναι το μεγάλο μου όνειρο, χρόνια τώρα... Να τρέμει ο Στίβεν Κινγκ, να κρύβεται κάτω απ' το κρεβάτι, φοβερό, με κομμένα χέρια, πόδια...

— Άλλο σχέδιο;

Να ερωτευτώ έναν άντρα!

— Άντρα όμως, γιατί στα βιβλία σας όλο γκέι ερωτεύεστε...

Ναι, το ξέρω. Τώρα άντρα θέλω. (γέλια)

— Άλλο;

Θα πάρω άλλον ένα σκύλο. Θα πάω ταξίδια... Ε, αυτά φτάνουνε. Γεμίζουνε δυο ζωές.

H συνέντευξη έγινε στο σπίτι της Μαργαρίτας Καραπάνου στο Κολωνάκι το 2004.

Συνεντεύξεις
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μαργαρίτα Καραπάνου: «Αισθάνομαι νικήτρια, αλλά με την πολύ βαθιά έννοια»

Βιβλίο / Μαργαρίτα Καραπάνου: «Αισθάνομαι νικήτρια, αλλά με την πολύ βαθιά έννοια»

Σαν σήμερα πεθαίνει η Μαργαρίτα Καραπάνου. Ο Βασίλης Κιμούλης που την γνώρισε και συνεργάστηκε μαζί της στενά, γράφει για την ξεχωριστή Ελληνίδα συγγραφέα και δημοσιεύει ανέκδοτα ντοκουμέντα.
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΚΙΜΟΥΛΗ
Ονομάζομαι Θάνος Μούρραης Βελλούδιος και ουδέποτε έζησα ως φυτόν

Πρόσωπα / Ονομάζομαι Θάνος Μούρραης Βελλούδιος και ουδέποτε έζησα ως φυτόν

ENA ΣΠΑΝΙΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ/ Η αυτοβιογραφική αφήγηση στο γηροκομείο λίγο πριν πεθάνει, του πρώτου Έλληνα πιλότου και φαντασιομέτρη συγγραφέα, έτσι όπως δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία το 1989. Ψηφιοποιείται πρώτη φορά για τη LIFO.
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΚΙΩΝΗ
Η τελευταία συνέντευξη του Σταύρου Τορνέ

Οθόνες / Η τελευταία συνέντευξη του Σταύρου Τορνέ

Στο τεύχος 374 του περιοδικού Αντί, ο Σταύρος Τορνές είχε δώσει το 1988 την τελευταία του συνέντευξη στον Χρήστο Βακαλόπουλο και τον Ηλία Κανέλλη. Καθώς το πέρασμα του χρόνου αύξησε την ευεργετική σκιά του μοναχικού αυτού auter του σινεμά, όσα είπε αποκτούν ένα βαθύτερο νόημα. Ψηφιοποιείται πρώτη φορά.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Είδα πόλεις που λάτρεψα να σωριάζονται σε ερείπια και φίλους αγαπημένους να δολοφονούνται εν ψυχρώ»

Συνεντεύξεις / Δημήτρης Μπούρας: «Είδα πόλεις που λάτρεψα να σωριάζονται σε ερείπια και φίλους αγαπημένους να δολοφονούνται εν ψυχρώ»

Μια αποκαλυπτική συζήτηση με τον διακεκριμένο φωτορεπόρτερ και κοινωνικό ανθρωπολόγο για τις «άβολες αλήθειες» και τα «βολικά ψέματα» του πολέμου στην Ουκρανία αλλά και κάθε πολέμου.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Κώστας Τσόκλης: «Δεν έχω πάει στην Εθνική Πινακοθήκη. Δεν με ενδιαφέρει αυτό το τριτογενές και κατώτερο παραγόμενο υλικό».

Εικαστικά / Κώστας Τσόκλης: «Δεν έχω πάει στην Εθνική Πινακοθήκη. Δεν με ενδιαφέρει αυτό το τριτογενές παραγόμενο υλικό»

Ο μεγάλος εικαστικός μιλά για την εποχή μας και την τέχνη, απαντά σε όσους τον κατηγορούν ως προβοκάτορα και αλαζόνα, εξηγεί γιατί δεν έχει πάει ακόμα στη νέα Εθνική Πινακοθήκη και προχωρά σε έναν απολογισμό ζωής.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Μαγιού Τρικεριώτη «ντύνει» τη νέα ταινία του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ που γυρίζεται στην Αθήνα

Οθόνες / Η Μαγιού Τρικεριώτη «ντύνει» τη νέα ταινία του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ που γυρίστηκε στην Αθήνα

Έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ο Βογιατζής και ο Μαρμαρινός, ενώ έντυσε τον Βίγκο Μόρτενσεν, την Κρίστερν Στιούαρτ και 500 κομπάρσους στο νέο δυστοπικό φιλμ «Crimes of the Future» του αγαπημένου Καναδού σκηνοθέτη, που θα κάνει πρεμιέρα στις Κάννες.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μαρία-Ντανιέλα Μαρούδα: «Εάν αφήσουμε να επιβραβευθεί ένας επιθετικός  πόλεμος, τελειώσαμε ως ανθρωπότητα»

Μαρία-Ντανιέλα Μαρούδα / «Εάν αφήσουμε να επιβραβευθεί ένας επιθετικός πόλεμος, τελειώσαμε ως ανθρωπότητα»

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, τα εγκλήματα κατά αμάχων και οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη σε μια συζήτηση με την επίκουρη καθηγήτρια στο Πάντειο και πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας (ECRI).
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Κατερίνα Ευαγγελάτου: «Ήμουν άτυχη, αν και αυτό δεν θα ήθελα να ακούγεται σαν γκρίνια»

Θέατρο / Κατερίνα Ευαγγελάτου: «Ήμουν άτυχη, αν και αυτό δεν θα ήθελα να ακούγεται σαν γκρίνια»

Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου μιλά στη LiFO για το φετινό, φιλόδοξο πρόγραμμα της διοργάνωσης, για τις τεράστιες δυσκολίες των προηγούμενων δύο ετών, για τους νεωτερισμούς που επιχείρησε να φέρει στον θεσμό και κάνει έναν μικρό απολογισμό, λίγους μήνες πριν από τη λήξη της θητείας της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Τζένη Χειλουδάκη: «Είμαι πιο φτωχή και πιο πλούσια από ποτέ»

Συνεντεύξεις / Τζένη Χειλουδάκη: «Είμαι πιο φτωχή και πιο πλούσια από ποτέ»

Πριν από ακριβώς δέκα χρόνια ξεκίνησε μια άλλη περίοδος στη ζωή του πρώτου τρανς μοντέλου, που δεν έχει καμία σχέση με την προηγούμενη. Η Τζένη Χειλουδάκη λέει πως όλα αυτά τα χρόνια που μένει στη Σητεία προσπαθεί να εξαγνιστεί, πως σήμερα δεν έχει τίποτα και ταυτόχρονα έχει τα πάντα.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Στέλιος Ελληνιάδης: «Χρέος μας είναι να βοηθήσουμε την ομογένεια στην Ουκρανία να επιβιώσει και να ξανασταθεί στα πόδια της όταν τελειώσει ο βρώμικος αυτός πόλεμος»

Διεθνή / Στέλιος Ελληνιάδης: «Να βοηθήσουμε την ομογένεια στην Ουκρανία να ξανασταθεί στα πόδια της»

Η συμπαγής και δραστήρια ελληνική κοινότητα της Ουκρανίας με τη μακραίωνη ιστορία και την πλούσια κουλτούρα και ο αντίκτυπος της ρωσικής εισβολής σε αυτήν, μέσα από το βλέμμα ενός ανθρώπου που τυχαίνει να είναι άριστος γνώστης της.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Ρομπέρτα Μέτσολα: «Αυτό που κάνουν Πούτιν και Λουκασένκο στην Ουκρανία είναι εγκληματικό. Πρέπει να λογοδοτήσουν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο»

European LiFO / Ρομπέρτα Μέτσολα: «Πούτιν και Λουκασένκο πρέπει να λογοδοτήσουν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο»

Η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε μια εφ’ όλης της ύλης αποκλειστική συνέντευξη στη LiFO, εν μέσω της πολεμικής σύρραξης στην Ουκρανία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Nίκος Ανδρουλάκης στη LiFO: «Δεν φιλοδοξούμε να είμαστε μόνιμα στην αντιπολίτευση»

Ελλάδα / Nίκος Ανδρουλάκης στη LiFO: «Δεν φιλοδοξούμε να είμαστε μόνιμα στην αντιπολίτευση»

Στη σημερινή συνέντευξή του στη LiFO ο νέος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ. παίρνει ξεκάθαρες θέσεις για το μέλλον της Ευρώπης, την ενεργειακή κρίση, την πορεία του κόμματός του και όλα τα φλέγοντα ζητήματα της επικαιρότητας.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μπέττυ Αρβανίτη: «Για να λειτουργήσει ο άνθρωπος καλά, πρέπει να δίνει και να παίρνει»

Θέατρο / Μπέττυ Αρβανίτη: «Για να λειτουργήσει ο άνθρωπος, πρέπει να δίνει και να παίρνει»

Στη νέα θεατρική σεζόν, η μεγάλη ηθοποιός πρωταγωνιστεί στο «Μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη Νύχτα» του Ευγένιου Ο’ Νιλ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά. Τι την κρατάει ακόμα στη σκηνή; Τι της έχει αφήσει αυτή η σπουδαία διαδρομή; Υπάρχει κάτι για το οποίο μετανιώνει; Λόγια μεστά και ειλικρινή από μια από τις σπουδαιότερες ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Δρ. Ανάργυρος Μαριόλης: «Δεν έκανα ποτέ εκπτώσεις, ούτε σε ασθενείς ούτε σε νοσήματα»

Υγεία & Σώμα / Δρ. Ανάργυρος Μαριόλης: «Δεν έκανα ποτέ εκπτώσεις ούτε σε ασθενείς ούτε σε νοσήματα»

Βραβεύτηκε φέτος από τη WONCA ως ο καλύτερος οικογενειακός γιατρός στον κόσμο για δεύτερη συνεχόμενη φορά –η πρώτη ήταν το ’19– και με την αφορμή αυτή μιλήσαμε για το έργο, τις αρχές του, την αξία της πρωτοβάθμιας περίθαλψης και μιας θωρακισμένης δημόσιας υγείας που θα συνδυάζει τη φροντίδα με την ελευθερία και την υπευθυνότητα.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Δημήτρης Χριστοδούλου: Ο σπουδαιότερος εν ζωή Έλληνας μαθηματικός μιλάει στη LiFO

Συνεντεύξεις / Δημήτρης Χριστοδούλου: Ο σπουδαιότερος εν ζωή Έλληνας μαθηματικός μιλάει στη LiFO

Μια συζήτηση με τον διακεκριμένο «μαθηματικό του σύμπαντος» για την επιστήμη των μαθηματικών, τις μαύρες τρύπες, την ευτυχία και τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα.  
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ