Η άνοδος της θερμοκρασίας στους ωκεανούς, επιταχύνεται με ταχύτερο ρυθμό από τις προβλέψεις των ειδικών, σύμφωνα με νέα επιστημονική ανάλυση που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science. 

 

Η ραγδαία υπερθέρμανση των θαλασσών εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, εγκυμονεί σοβαρότατους κινδύνους, με δεδομένο ότι το μεγαλύτερο ποσοστό της εγκλωβισμένης θερμότητας καταλήγει στο νερό. 

 

Σύμφωνα με τη νέα έκθεση, οι θάλασσες θερμαίνονται με ρυθμό 40% ταχύτερο από τις προβλέψεις που έκαναν πριν πέντε χρόνια τα Ηνωμένα Έθνη. Όπως εξάλλου σημειώνουν οι ερευνητές, οι θερμοκρασίες των ωκεανών έσπασαν διαδοχικά ρεκόρ τα τελευταία χρόνια.

 

Καθώς αυξάνεται η θερμοκρασία των ωκεανών, η στάθμη των υδάτων ανεβαίνει επειδή το θερμότερο νερό καταλαμβάνει περισσότερο χώρο από το κρύο και οι επιστήμονες δεν αποκλείουν, μέχρι το 2100, η στάθμη των υδάτων να ανέβει σε ορισμένες περιοχές έως και 30 εκατοστά εξαιτίας της θερμικής διαστολής. 

 

Η άνοδος αυτή θα προστεθεί σε εκείνη που προκαλείται από το λιώσιμο των πάγων, καθώς πρόκειται για δύο ξεχωριστές φυσικές διαδικασίες.

 

Η θέρμανση των ωκεανών επηρεάζει και τους πληθυσμούς των ψαριών, υποχρεώνοντας τα να ζήσουν σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον. Οι μετακινήσεις των ψαριών προκαλούν ακόμα εμπορικά προβλήματα μεταξύ των κρατών οδηγώντας ακόμα και σε διπλωματικές αντιπαραθέσεις. 

 

«Το 2018 θα αποδειχθεί το θερμότερο έτος για τους ωκεανούς της γης», από τότε που ξεκίνησαν οι καταγραφές, εκτιμά ο αναλυτής συστημάτων ενέργειας, Ζέκε Χαουσφάδερ, εν αναμονή των συγκεντρωτικών στοιχείων. «Όπως ήταν και το 2016 η θερμότερη χρονιά και μετά το 2017».

 

Ο Χαουσφάδερ εργάζεται για την ανεξάρτητη ερευνητή ομάδα "Berkeley Earth" και είναι ένας από τους επιστήμονες υπέγραψαν την νέα μελέτη.

 

Καθώς ο πλανήτης θερμαίνεται οι ωκεανοί λειτουργούν ανασταλτικά, καθυστερώντας τις όποιες συνέπειες, με το να απορροφούν το 93% της θερμότητας που εγκλωβίζεται στον πλανήτη εξαιτίας της ανθρωπογενούς δραστηριότητας. 

 

Όμως η διαρκής άνοδος των θερμοκρασιών, έχει ήδη αρχίσει να καταστρέφει τα θαλάσσια οικοσυστήματα, ανεβάζοντας τη στάθμη των υδάτων και προκαλώντας πιο καταστροφικούς τυφώνες από ότι στο παρελθόν. 

 

Καθώς το φαινόμενο αναμένεται να ενταθεί, οι συνέπειες θα γίνουν ακόμα πιο επικίνδυνες. Κοραλλιογενείς ύφαλοι, των οποίων τα ψάρια τους εξασφαλίζουν πρωτεΐνη σε εκατομμύρια ανθρώπους θα υποστούν ακόμα μεγαλύτερες πιέσεις. 

 

Υπολογίζεται ότι περίπου το 20% αυτών των οικοσυστημάτων έχει ήδη καταστραφεί μέσα στα τελευταία τρία χρόνια.

 

Τροπικές καταιγίδες και ισχυρότατοι τυφώνες όπως ο Χάρβεϊ (2017) και η Φλόρενς (2018), θα καταγράφονται με μεγαλύτερη συχνότητα και αρκετές παραλιακές περιοχές θα πλημμυρίζουν όλο και πιο συχνά. 

 

Οι ωκεανοί παίζουν κρίσιμο ρόλο στην υπερθέρμανση του πλανήτη. «Δεν επηρεάζονται από βραχυπρόθεσμα καιρικά μοτίβα», εξηγεί ο Χαουσφάδερ. «Είναι πραγματικά το καλύτερο "θερμόμετρο" που έχουμε για τις αλλαγές στον πλανήτη». 

 

Διαχρονικά ωστόσο, η κατανόηση των κρυφών θαλάσσιων μηχανισμών αποδεικνύεται δύσκολο εγχείρημα για τους επιστήμονες. 

 

Μία αναφορά των Ηνωμένων Εθνών του 2014, παρουσίαζε πέντε διαφορετικές εκτιμήσεις για τη άνοδο της θερμοκρασίας των ωκεανών, αλλά όλες ήταν σημαντικά χαμηλότερες από αυτό που φαίνεται να συμβαίνει. Η απόκλιση σημαίνει πως είτε οι μετρήσεις ήταν ανακριβείς είτε τα τα κλιματικά μας μοντέλα πρέπει να βελτιωθούν. 

 

Η Λορ Ζάνα, καθηγήτρια κλιματικής φυσικής που συνεργάζεται με το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, εξηγεί πως διαφορετικά σημεία των ωκεανών θερμαίνονται με διαφορετικό ρυθμό.

 

«Θερμαίνουμε συνολικά τον πλανήτη αλλά οι ωκεανοί δεν θερμαίνονται συμμετρικά και η πρώτη συνέπεια αυτού του φαινομένου είναι πως η άνοδος της στάθμης των υδάτων θα διαφέρει από μέρος σε μέρος ανάλογα με την υπερθέρμανση».  

 

Παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον των θαλασσών, ο Χαουσφάδερ επιλέγει να παραμένει συγκρατημένα αισιόδοξος, υποστηρίζοντας πως οι προσπάθειες για την επιβράδυνση της κλιματικής αλλαγής, όπως αυτές που προβλέπει η Συμφωνία των Παρισίων (2015), θα βοηθήσουν. 

 

Κατά τον ίδιο, η «αυτοπεποίθηση» ότι θα καταφέρουμε ως είδος να αποτρέψουμε τα χειρότερα σενάρια έχει βάση «ακόμα και αν έχουμε βγει εκτός από τους αρχικούς στόχους μας». 

 

Με πληροφορίες από New York Times